Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Νατάσα Τριανταφύλλη: Η γοητεία του κρυφού στο «Περιμένοντας τον Godot»

Νατάσα Τριανταφύλλη: Η γοητεία του κρυφού στο «Περιμένοντας τον Godot»

Διαβάζοντας και μελετώντας το έργο του Σάμουελ Μπέκετ «Περιμένοντας τον Godot» δεν μπορείς παρά να βρεθείς αντιμέτωπος με δεκάδες γρίφους. Από την αρχική αποκρυπτογράφηση του τίτλου, μέχρι πολλές άλλες στιγμές μέσα στο έργο, όπου ο Μπέκετ επιλέγει να συμπυκνώσει  με τρόπο γοητευτικό και να κρύψει νοήματα και πληροφορίες πίσω από τοπωνύμια, ονόματα, λογοπαίγνια και ρυθμούς. Δεν μπορείς, μελετώντας την ζωή του, να συνδέσεις αυτό το παιχνίδι δομής του κειμένου με την μόλις πριν λίγα χρόνια από την συγγραφή του έργου δράση του Μπέκετ στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αναλαμβάνει να εφευρίσκει τρόπους κωδικοποίησης πληροφοριών στο κίνημα αντίστασης. Λίγα χρόνια μετά, επιλέγει να γράψει ένα έργο για την επιβίωση και συμβίωση, για τον χρόνο ,και την ποιότητα που επιλέγουν να δώσουν σε αυτόν δύο φίλοι που μετά από μια μακριά πορεία ζωής  γεμάτοι αγώνες και προσπάθεις, ελπίζουν πολλά από αυτό το ραντεβού με έναν κύριο Godot.  Αυτό το “παιχνίδι του κρυμμένου θησαυρού” που τόσο πολύ γοητεύει τον ίδιο τον Μπέκετ, είναι και για μας, που φτιάχνουμε μια παράσταση πάνω σε αυτό το έργο, μια πολύ ερεθιστική  και εμπνευστική διαδικασία. Καλούμαστε να αποκωδικοποιήσουμε λέξεις, γλωσσικά σχήματα, ρυθμούς, και ιστορικά στοιχεία ανασυνθέτοντας έτσι το πλαίσιο και τις καταστάσεις εντός των οποίων κινούνται οι ήρωες. Οι κώδικες που μπορείς να ανακαλύψεις, κώδικες υποκριτικής, κώδικες συγκεκριμένων ιστορικών περιόδων, κώδικες θεολογικοί, αλλά και κώδικες που χτίζονται αναγκαστικά και επαναλαμβάνονται στην διαδικασία της συμβίωσης, σε αναγκάζουν να αναζητήσεις την βαθύτερη ανάγκη του Μπέκετ να κρύβει τα πράγματα. Εικάζεις ότι αυτό δημιουργεί ένα τοπίο δράσης του έργου, στο οποίο η επικινδυνότητα δεν θα επέτρεπε κείμενα μη-κρυφά. Βιώνεις την χαρά της ανακάλυψης περισσότερο ίσως και από κείμενα κλασσικά γιατί σε αυτό κυρίως το έργο είναι σαν ο Μπέκετ να υποδηλώνει ότι αν δεν ανακαλυφθεί κάτι, αν δεν ξεριζώσεις την λέξη, το σχήμα της και τον ρυθμό της απλώς δεν υπάρχει τίποτα. Κανένα περιτύλιγμα ομορφιάς. Πόσο παράλληλη είναι αυτή η πορεία ανίχνευσης νοήματος στο κείμενο με την αέναη προσπάθεια μας να ανιχνεύσουμε το νόημα της ζωής μας;  Πόσο τελικά τα πράγματα που πραγματικά συμβαίνουν και έχουν αξία και λόγο, συμβαίνουν σε διαδρομές υπόγειες; Πόσο χρειάζεται χρόνος, απόσταση και δράση για να τα βρείς και να ερμηνεύσεις...όπως είναι ή όπως αγαπάς!

 

Info: Η Νατάσα Τριανταφύλλη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980.Έχει σπουδάσει Κοινωνιολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Υποκριτική στην Δραματική Σχολή του Γιώργου Κιμούλη, και στο New York Film Academy (NYFA, NewYork).

Σαν βοηθός σκηνοθέτη έχει συνεργαστεί με τους Γιώργο Κιμούλη, Νικαίτη Κοντούρη ,Λευτέρη Βογιατζή. Τα τελευταία χρόνια είναι σταθερή συνεργατής του Γιάννη Χουβαρδά    ( Εφιάλτης τηςευτυχίας, Θείος Βάνιας, Ορέστης, Εμίλια Γκαλότι, Περικλής, Το Πένθος ταιριάζει στηνΗλέκτρα, Παραλλαγές Θανάτου,Don Giovanni,Άμλετ, Όπερα της Πεντάρας). Από το 2011 δουλεύει παράλληλα σαν βοηθός σκηνοθέτη του Bob Wilson, για την παράσταση "Οδύσσεια" που παρουσιάστηκε στο Εθνικό Θέατρο, και στο Piccolo Teatro το 2013 και το 2015.

Τον Ιούνιο του 2013 παρουσίασε την πρώτη της σκηνοθετική δουλειά, την “Αντιγόνη” του Σοφοκλή, στο αίθριο του Μουσείου Μπενάκη στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών. Η παράσταση τον Ιούνιο του 2014, ταξίδεψε στο Παρίσι, όπου παρουσιάστηκε στο κεντρικό χώρο της UNESCO. Τον Απρίλιο ανέβασε στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης τους “Αδερφούς Καραμάζοφ” του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, σε πρωτότυπη διασκευή Διονύση Καψάλη και πρωτότυπη μουσική ΜΟΝΙΚΑ.


* Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 36



Η παράσταση «Περιμένοντας τον Godot» παρουσιάζεται στο Αίθριο του Μουσείου Μπενάκη έως 31 Ιουλίου 2016. Περισσότερες πληροφορίες εδώ

Σχετικές ειδήσεις
Κλήμης Εμπέογλου: Προσπαθώντας να βρω απαντήσεις, βρέθηκα με περισσότερα ερωτήματα
02.12.2016 16:43
Ο Κλήμης Εμπέογλου γράφει τις σκέψεις του σχετικά με το ζήτημα της ανθρώπινης βίας, με αφορμή την παράσταση Μάουζερ που θα παρουσιαστεί από 5 Δεκεμβρίου στο Θέατρο της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών.
Καίτη Κωνσταντίνου: Τώρα είμαι ο Ριχάρδος ο Γ΄ και μ’ αρέσει πολύ!
25.11.2016 17:20
Η Καίτη Κωνσταντίνου γράφει για τον σαιξπηρικό Ριχάρδο με αφορμή την παράσταση “Ριχάρδος o Γ” η οποία παρουσιάζεται στο Σύγχρονο Θέατρο σε σκηνοθεσία του Τάκη Τζαμαργιά
Θάνος Νίκας: Το όριο του βλέμματος
11.11.2016 14:13
Ο Θάνος Νίκας γράφει για το όριο του βλέμματος με αφορμή την παράσταση «Το Αριστούργημα», που παρουσιάζεται στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.
Βασίλης Μαυρογεωργίου: Τι προσπαθεί να μας πει ο «Μικρός Πρίγκιπας»;
20.10.2016 10:14
Ο Βασίλης Μαυρογεωργίου, με αφορμή την παράσταση "Mon petit prince" που παρουσιάζεται στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, γράφει για ένα ξανθό πλάσμα από άλλο πλανήτη που αγαπά ένα τριαντάφυλλο…
Μάνος Βαβαδάκης: Ο έρωτας πάντα έχει τέλος, αυτό που πρέπει να κερδίσουμε είναι το μετά
16.02.2016 15:42
Η παράσταση δημιουργήθηκε σαν βάλσαμο στις πληγές ενός περασμένου έρωτα. Το υλικό από τις δίκες των Μαγισσών του Σάλεμ παρουσιάστηκε μπροστά μου εκείνη τη περίοδο της ζωής μου και η Abigail Williams με τις πράξεις της πριν από 300 χρόνια, έπαιρνε ξανά εκδίκηση για όλους εμάς. Η τέχνη λειτουργεί πάντα σαν καθαρτήριο για τις νευρώσεις των καλλιτεχνών και μακάρι αυτή η παράσταση να βοηθήσει να κατανοήσουμε αυτό το μύχιο, σκοτεινό και ανεξερεύνητο κομμάτι του εαυτού μας.