Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Μιλτιάδης Φιορέντζης: Η ασφάλεια της κουίντας

Μιλτιάδης Φιορέντζης: Η ασφάλεια της κουίντας

1990.

Χριστουγεννιάτικη γιορτή του δημοτικού. Στην κουίντα του μικρού σχολικού θεάτρου, ετοιμάζομαι για την πρώτη μου φορά στο σανίδι. Κάνω τον αφηγητή του δρώμενου και περιμένω να ακουστεί η μουσική που προαναγγέλλει την είσοδό μου. Η δασκάλα μπερδεύεται, βάζει τη μουσική της επόμενης σκηνής, παρακάμπτοντας πανηγυρικά τη δική μου. Μένω κοκαλωμένος στην κουίντα.

 

1992.

Αποχαιρετιστήρια παράσταση στην κατασκήνωση. Ο Μαγικός Αυλός. Μια μέρα πριν, ο πρωταγωνιστής φοβάται και παραιτείται. Έντρομη η ομαδάρχισσα αναζητά απεγνωσμένα γενναίο αντικαταστάτη που θα μάθει το ρόλο του αυλητή σε μία μόλις μέρα. Προσφέρομαι και τον μαθαίνω. Λίγο πριν την παράσταση, ο προέφηβος λιποτάκτης εμφανίζεται, μετανιωμένος, και ζητά να παίξει. Η ομαδάρχισσα τον λυπάται και του ξαναδίνει το ρόλο. Για δεύτερη φορά μένω κοκαλωμένος στην κουίντα.

 

Το να κάνεις θέατρο είναι μια ουτοπία. Καταπιάνεσαι με πυριφλεγή ανθρώπινα ζητήματα τα οποία ξέρεις εκ των προτέρων ότι δεν έχουν απάντηση. Τότε γιατί να μπαίνεις στον κόπο;

 

Αυτό που με παρηγορεί είναι το ένστικτο της γενναιοδωρίας. Το ενδιαφέρον να παροτρύνεις τους άλλους να κινηθούν έξω από τη σφαίρα του γνωστού. Η ανάγκη να ψαχουλέψεις στο βυθό της ύπαρξής σου και να μοιραστείς τους καρπούς της αναζήτησης, με την ελπίδα ότι βρήκες μαργαριτάρια.

 

Φέτος, τον Ιούλιο, στην παράσταση Young Lear της Ιόλης Ανδρεάδη , καλούμαι να κοιτάξω την ουτοπία κατάματα. Πώς να παραδεχτείς επί σκηνής την τρωτότητα και την πτώση; Με τι κουράγιο να φλερτάρεις με την απόρριψη και την τρέλα; Όσο και αν η συνθήκη φαντάζει επισφαλής, είναι απείρως ασφαλέστερη από το να μένεις κοκαλωμένος στην κουίντα.

 

Info: Ο Μιλτιάδης Φιορέντζης είναι αριστούχος απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν. Συνέχισε τις σπουδές του στο School of Physical Theatre του Λονδίνου. Από το 2005 μέχρι το 2008 συνεργάστηκε με το Θέατρο Άττις και τον Θεόδωρο Τερζόπουλο στις παραστάσεις ΑίαςΠέρσες και Τελευταία μάσκα, συμμετέχοντας σε φεστιβάλ της Ελλάδας και του εξωτερικού. Έχει συνεργαστεί, μεταξύ άλλων, με την Ιόλη Ανδρεάδη (Young Lear, Οικογένεια Τσέντσι), τον Κωνσταντίνο Ντέλλα (Insomnia Greca), την Σύλβια Λιούλιου (Ο Λάμπρος, Ο πελεκάνος), τον Αλέξη Ρίγλη (Το φιλί της Γυναίκας Αράχνης, Χαίρετε και αντίο) και την Αθανασία Καραγιαννοπούλου (Ο ύμνος στους Θεούς ας πάει, Απόπειρες). Ιδρυτικό μέλος της ομάδας Σημείο Μηδέν, ερμήνευσε τους πρωταγωνιστικούς ρόλους των έργων Βόυτσεκ, Η ΜεταμόρφωσηΟι ΔίκαιοιΌπως σας αρέσειΣτη Σωφρονιστική Αποικία.

 

 

*Προδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 36

 

Η παράσταση Young Lear, της Ιόλης Ανδρεάδη, παρουσιάζεται στην Πειραιώς 260, 17 & 18 Ιουλίου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών 2016. Περισσότερες πληροφορίες εδώ

Σχετικές ειδήσεις
Κλήμης Εμπέογλου: Προσπαθώντας να βρω απαντήσεις, βρέθηκα με περισσότερα ερωτήματα
02.12.2016 16:43
Ο Κλήμης Εμπέογλου γράφει τις σκέψεις του σχετικά με το ζήτημα της ανθρώπινης βίας, με αφορμή την παράσταση Μάουζερ που θα παρουσιαστεί από 5 Δεκεμβρίου στο Θέατρο της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών.
Καίτη Κωνσταντίνου: Τώρα είμαι ο Ριχάρδος ο Γ΄ και μ’ αρέσει πολύ!
25.11.2016 17:20
Η Καίτη Κωνσταντίνου γράφει για τον σαιξπηρικό Ριχάρδο με αφορμή την παράσταση “Ριχάρδος o Γ” η οποία παρουσιάζεται στο Σύγχρονο Θέατρο σε σκηνοθεσία του Τάκη Τζαμαργιά
Βασίλης Μαυρογεωργίου: Τι προσπαθεί να μας πει ο «Μικρός Πρίγκιπας»;
20.10.2016 10:14
Ο Βασίλης Μαυρογεωργίου, με αφορμή την παράσταση "Mon petit prince" που παρουσιάζεται στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, γράφει για ένα ξανθό πλάσμα από άλλο πλανήτη που αγαπά ένα τριαντάφυλλο…
Βίκυ Αδάμου: Στρατηγικές Επιβίωσης ...σ' έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς!
21.03.2016 15:33
Νοέμβριο μπήκαμε στο στούντιο για πρόβες. Πρώτη προσέγγιση: τι είναι πραγματικό και τι φανταστικό; 27 Φεβρουάριου, πρεμιέρα. Λίγο πριν ανέβω στη σκηνή, έκανα την ίδια ερώτηση στον εαυτό μου. Σε ποια σκηνή είμαι πραγματικό πρόσωπο και σε ποια όχι; Χάθηκα. Ακόμα δεν ξέρω την απάντηση κι ας υπογράφω τη σκηνοθεσία.
Μάνος Βαβαδάκης: Ο έρωτας πάντα έχει τέλος, αυτό που πρέπει να κερδίσουμε είναι το μετά
16.02.2016 15:42
Η παράσταση δημιουργήθηκε σαν βάλσαμο στις πληγές ενός περασμένου έρωτα. Το υλικό από τις δίκες των Μαγισσών του Σάλεμ παρουσιάστηκε μπροστά μου εκείνη τη περίοδο της ζωής μου και η Abigail Williams με τις πράξεις της πριν από 300 χρόνια, έπαιρνε ξανά εκδίκηση για όλους εμάς. Η τέχνη λειτουργεί πάντα σαν καθαρτήριο για τις νευρώσεις των καλλιτεχνών και μακάρι αυτή η παράσταση να βοηθήσει να κατανοήσουμε αυτό το μύχιο, σκοτεινό και ανεξερεύνητο κομμάτι του εαυτού μας.