Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Σοφία Νικολαΐδου: Καλά και σήμερα

Σοφία Νικολαΐδου: Καλά και σήμερα

Διαγνώστηκα με καρκίνο στον μαστό τη Δευτέρα 22 Σεπτεμβρίου στις 15:27 σε ένα διαγνωστικό κέντρο στη Βασιλίσσης Όλγας. Μέχρι το δευτερόλεπτο που άκουσα το «κατά πάσα πιθανότητα, ναι» από τον ακτινολόγο, πίστευα πως ο καρκίνος συμβαίνει στους άλλους.

Πριν νοσήσω, είχα την αλαζονεία του υγιούς.
Δε φανταζόμουν ποτέ πόση σιωπή και προκατάληψη καλύπτει το θέμα «καρκίνος» στην Ελλάδα.

Έγραψα αυτό το βιβλίο εν θερμώ. Μέρα μέρα, από τη στιγμή της διάγνωσης ως την τελευταία χημειοθεραπεία. Για μένα, είναι μια ωδή στην καθημερινότητα. Σε όλα τα μικρά που γίνονται μεγάλα: ο ήλιος το πρωί, μια βόλτα στη θάλασσα, ένα χάδι. Σε όλα όσα παραμερίζουμε γιατί έχουμε μακροπρόθεσμα πλάνα. Μας παίρνει μπάλα η καθημερινότητα και βαραίνουμε την καρδιά μας με βλακείες.

Όσο ήμουν σε βαριά χημειοθεραπεία, ο εντεκάχρονος (τότε) γιος μου, προσπάθησε να με δοκιμάσει. Αφού με ρώτησε επίμονα αν θα με νοιάξει η επίδοσή του σε κάποιο διαγώνισμα και έλαβε αρνητική απάντηση, δεν κρατήθηκε:
- Γιατί δε σε πειράζει; Τι άλλαξε;
- Αρρώστησα και κατάλαβα τι είναι σημαντικό, ήταν η απάντησή μου.
- Εγώ το ήξερα και πριν αρρωστήσεις.
Το έλεγε και με κοίταζε στα μάτια.

Το πιο αδιανόητο πράγμα που άκουσα (και δεν το συμπεριέλαβα στο βιβλίο):
Όταν επέστρεψε στο σχολείο φίλη δασκάλα, έπειτα από τη δική της περιπέτεια με τον καρκίνο, η διευθύντρια τη ρώτησε:
- Θα πάρεις την ίδια τάξη; Τα ίδια παιδιά;
- Φυσικά, ήταν η απάντηση.
- Ξέρεις, έχουμε πρόβλημα. Εμφανίστηκε ένας γονιός και ζήτησε να μην πάρεις την τάξη με το δικό του παιδί, για να μην το κολλήσεις.
Αυτά συνέβησαν πριν από δύο χρόνια, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Όχι το 1920 σε κάποια βουνοκορφή.

Αυτό το βιβλίο απευθύνεται σε όλους.
Μα πιο πολύ: σ’ αυτούς που δεν ξέρουν τίποτε για όλα αυτά. Στους υγιείς και τους αμέριμνους. Γιατί η αρρώστια είναι δάσκαλος. Όταν διακυβεύονται τα αυτονόητα, μαθαίνεις να ζεις τη ζωή πιο βαθιά.

Αυτό το βιβλίο μάς βάζει -για λίγο- σε pause. Όταν το διαβάζουμε, κάνουμε μια στάση για να σκεφτούμε. Να κοιτάξουμε γύρω μας και μέσα μας. Να πάρουμε μια αναπνοή. Και μετά να συνεχίσουμε να προχωράμε.

Είμαι συγγραφέας. Οι λέξεις είναι ο τρόπος μου να καταλαβαίνω τα πράγματα. Αυτό το βιβλίο είναι το δικό μου ντοκιμαντέρ: όταν το βίωμα γίνεται αφήγηση , όταν τα συμβάντα αποκτούν πλοκή, τότε η ιστορία μάς αφορά όλους. Γιατί αυτή είναι η ανθρώπινη κατάσταση. Κάτι στραβώνει, κάποιος κλαίει, κάποιος τρώει τα μούτρα του, άλλος προχωράει ακάθεκτος.
Κι ύστερα πάμε όλοι μαζί στην ακρογιαλιά.

Info: Η Σοφία Νικολαΐδου έχει εκδώσει μυθιστορήματα, συλλογές διηγημάτων, μελέτες και μεταφράσεις. Το μυθιστόρημά της «Χορεύουν οι ελέφαντες» μεταφράστηκε στα αγγλικά και κυκλοφορεί από τον εκδοτικό οίκο Melville House. Το μυθιστόρημά της «Απόψε δεν έχουμε φίλους» μεταφράστηκε στα εβραϊκά και κυκλοφορεί από τον εκδοτικό οίκο Kester Books· για το βιβλίο αυτό τιμήθηκε με το Athens Prize for Literature 2010. Διδάσκει δημιουργική γραφή στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ο διαδικτυακός της τόπος είναι: www.snikolaidou.gr

* Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 35

Σχετικές ειδήσεις
Βάγια Κάλφα: Η περίφημη απουσία των ποιητών (και) σήμερα. Δύο σκέψεις
18.11.2016 17:12
Λέγεται πάλι τελευταία ότι αυτό που λείπει σήμερα είναι οι μεγάλοι ποιητές και ότι ποτέ δεν ηταν πιο δύσκολο να βρούμε αυτόν τον ένα που θα γράψει και θα ταράξει την εποχή του. Με άλλα λόγια, έχουμε πολλούς γραφιάδες, αλλά όχι πνεύματα. Παρα-λογοτεχνία ας πούμε παρά λογοτεχνία. Τι συμβαίνει όμως με την παρα-κριτική; Αυτή την κριτική που διαπιστώνει ότι εκδίδονται καμιά χιλιάδα συλλογές τον χρόνο και ότι καμιά δεν αξίζει το χρόνο της; Από την κριτική που έχει θέσει ένα κριτήριο από πριν (αν το έχει θέσει) και ακυρώνει ό,τι δεν ανταποκρίνεται σε αυτό;
Κωνσταντία Σωτηρίου: Καϊλές
28.09.2016 12:22
Το θυμάμαι σαν σήμερα, τρίτη Δημοτικού, η δασκάλα να μου επιστρέφει την έκθεση που έγραψα για την πρώτη μέρα στο σχολείο. Από διορθώσεις ανέγγιχτη. Δεν είναι λάθος, μου είπε. Αλλά ούτε και σωστά αυτά που έγραψες. Το μη σωστό και μη λάθος ήταν η σύνταξη του κειμένου στη διάλεκτο. Αλλιώς γράφουμε, αλλιώς μιλάμε, μου είπε. Να την κάνεις ξανά.
Ευτυχία Παναγιώτου: Περιοχή κινδύνου
12.02.2016 13:07
Η δουλειά του ποιητή είναι δύσκολη, μα δεν το ξέρεις ακόμη. Μια ενστικτώδης πράξη σε ωθεί να περισώσεις λέξεις. Μα, όταν ακούγεται φρικτή μια μουσική, κουνάς δεξιά κι αριστερά το κεφάλι: δεν είμαι εγώ αυτό. Ανοίκεια, ακατοίκητη, αυτή η νέα γλώσσα σε καλωσορίζει σε μια περιοχή κινδύνου.
Δημήτρης Σωτάκης: Λογοτεχνικός αυτισμός
13.01.2016 13:04
Εγκλωβισμένοι σε μια ταχύτητα χωρίς συνοχή και έναν ολοένα ασαφέστερο ρυθμό, η λογοτεχνική σοδειά του πραγματικού χρόνου που διανύουμε και εν τέλει η ζωή ενός συγγραφέα, μού μοιάζει σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, με μια αρένα μιας αδιευκρίνιστης κοσμικής μάχης.
Ρέα Βιτάλη: Ενδιαφέρουσες χώρες οι άνθρωποι
17.12.2015 17:06
Τήνος. Πού ακριβώς; Αδύνατο να θυμηθώ. Ίσως γιατί οι λέξεις που ακολούθησαν, διέγραψαν τον τόπο. Άλλωστε ότι ακολούθησε ήταν εξω-στεριανό, ήταν ουράνιο. Όπως οι μοιραίες συναντήσεις. «Να δω, εσάς, ποιος θα σας γράψει τη βιογραφία σας;» τον ρώτησα ενώ μέσα μου αναρωτιόμουν πώς πήρα αυτό το θάρρος. Κι ήρθε ένα «Εσύ» που με εξανάγκασε να ανοιγοκλείσω τα βλέφαρα των ματιών μου σαν εκείνες τις πορσελάνινες κούκλες που κατοικούν πια σκονισμένες μόνο σε καταστήματα με αντίκες. Άκουσα καλά; Το εννοούσε; Πώς το χειρίζομαι; «Πότε ξεκινάμε;», «Αύριο».