Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Μαρία Φιλοπούλου: Το αντίδοτο του νερού (l'eau comme antidote)

Μαρία Φιλοπούλου: Το αντίδοτο του νερού (l'eau comme antidote)

Έχω εμμονή με το νερό και ό,τι έχει σχέση μ´ αυτό, στην προσωπική μου ζωή και στην ζωγραφική μου τα τελευταία χρόνια.

Οι ανοιχτοί ορίζοντες με το δυνατό φώς, η ελεύθερη κίνηση των κολυμβητών κάτω από το νερό και πάνω από αυτό στην απόλυτη προστασία του, οι αντανακλάσεις του νερού πάνω στα γυμνά σώματα, οι φυσαλίδες, η άμμος του βυθού, η κίνηση των κολυμβητών χωρίς βαρύτητα ανάμεσα από αρχαίες κολώνες, αρχαία θραύσματα, οι βάθρες με τους λουόμενους, η ροή του νερού στον καταρράκτη, μου δημιουργούν έναν ονειρικό κόσμο.

Ζωγραφίζω βιωμένους προσωπικούς παραδείσους, την ευτυχία, την χαλάρωση, την ένωση με την φύση, τον ερωτισμό που νιώθουν οι λουόμενοι μέσα στο νερό. Έναν παράδεισο που μπορεί να είχε προηγηθεί η να έπεται μιας δύσκολης, δυσάρεστης εμπειρίας. Νομίζω ότι όλη η ύπαρξη είναι μια λεπτή ισορροπία της επίγνωσης ότι οι ευτυχισμένες στιγμές είναι πολύτιμες και πρέπει να τις αναγνωρίζουμε και να τις εκτιμάμε. Ζωγραφίζω λοιπόν τα σύνορα της ευτυχίας, απομονωμένης από το πριν και το μετά. Δεν υπάρχει χρόνος, μόνο τόπος. Επικεντρώνομαι στον άχρονο καθαρό χώρο που είναι ο ήρεμος προσωπικός χώρος.

Προσπαθώ στα έργα μου να βγάλω ότι πιο θετικό έχω. Φτιάχνω κυρίως μεγάλα έργα γιατί είναι σαν να μπαίνω μέσα σ´ αυτά όταν ζωγραφίζω. Αισθάνομαι ότι φτιάχνω ένα σκηνικό μέσα στο οποίο ζω. Και θέλω να βάλω τον θεατή μέσα σ´ αυτό για να έχει την δική μου εμπειρία.

Στον "χαμένο παράδεισο" ο πολιτισμένος άνθρωπος μπορεί να βρει πληρότητα και γαλήνη. Εγώ, τουλάχιστον, στη φύση, ειδικά στο νερό, συναντώ την ευτυχία, την ηρεμία, την ελευθερία, την κάθαρση. Και αυτήν την αίσθηση θέλω να μεταφέρω στα έργα μου σαν αντίδοτο σε μια εποχή πολιτιστικής και οικονομικής κρίσης.



Info: Η Μαρία Φιλοπούλου γεννήθηκε το 1964 στην Αθήνα. Σπούδασε ζωγραφική στην Ecole Nationale Supérieure des Beaux-Arts στο Παρίσι, με δάσκαλο τον Λεονάρντο Κρεμονίνι κατά την περίοδο 1984-88. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην ίδια σχολή, με υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης, κατά την περίοδο 1988-89 (λιθογραφία με δάσκαλο τον Abraham Hadad). Έργα της βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη της Αθήνας, στη Βουλή των Ελλήνων και σε ιδιωτικά μουσεία και συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έχει κάνει 19 ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές στην Αθήνα, στο Λονδίνο, στη Νέα Υόρκη, στο Παρίσι, στην Κωνσταντινούπολη, στο Πεκίνο κ.ά.

* Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 35

Η Μαρία Φιλοπούλου θα παρουσιάσει την 20η ατομική της έκθεση στο Παρίσι με τίτλο "Το αντίδοτο του νερού". Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να δείτε εδώ.

 

Τίτλος έργου: Στο φως, Λάδι σε καμβά
Φωτογράφος έργων: Οδυσσέας Βαχαρίδης
Φωτογράφος πορτρέτου: Βιργίλιος Τσιούλλι

Σχετικές ειδήσεις
Στέφανος Ρόκος: Οι σταθμοί, τα πάρτι και η δεξαμενή του ηλεκτρισμού
12.10.2016 11:49
Η τελευταία ενότητα των έργων μου που παρουσιάστηκε στην Πινακοθήκη Βογιατζόγλου έχει τίτλο «Η Εποχή του Ηλεκτρισμού». Ζούμε σε μια εποχή διάχυτης έντασης παντού, κοινωνικά και πολιτικά, και όλα αντανακλώνται και στην προσωπική μας ζωή. Αυτό το στοιχείο είναι που αποκαλώ ηλεκτρισμό. Είναι μια άλλη λέξη για να περιγραψω την ένταση που βιώνουμε καθημερινά.
Νατάσσα Πουλαντζά: Ανασκευάζοντας τον χρόνο
27.05.2016 12:47
Το κύριο εκφραστικό μου μέσο είναι η ζωγραφική, χωρίς να τη δεσμεύω πάντα στις δύο διαστάσεις και στη χρήση κλασικών υλικών και τεχνικών. Συνήθως, ως πρώτη ύλη στη δουλειά μου, χρησιμοποιώ φωτογραφικό υλικό που προέρχεται είτε από «σκηνοθετημένες» λήψεις στον χώρο του εργαστηρίου μου είτε από υλικό το οποίο συλλέγω από τον Τύπο και το διαδίκτυο.
Αχιλλέας Πιστώνης: Αναδιατυπώνοντας ξανά και ξανά
09.05.2016 12:53
Συνήθως, όταν ζωγραφίζω, προσπαθώ να συνεχίσω το προηγούμενο έργο, αυτό συμβαίνει πάντα. Νομίζω ότι είναι ο λόγος που δεν μπορούσα ποτέ (ούτε ως φοιτητής) να κάνω δύο έργα ταυτόχρονα, η ιδέα για το επόμενο έργο έρχεται λίγο πριν τελειώσει αυτό που κάνω εκείνη τη στιγμή. Είναι κάτι που μπορεί να ειπωθεί με τόσο διαφορετικούς τρόπους που τελικά, έργο το έργο, φτάνω σε ένα σημείο να μιλάω για κάτι εντελώς άλλο. Τότε δημιουργείται ένα μονοπάτι για μια επόμενη ενότητα έργων που πάλι θα πρέπει να ειπωθεί με παραλλαγές, αυτό είναι η εμμονή μου, δεν γίνεται να μην το δω, άρα πρέπει να το κάνω.
Δημήτρης Παπατρέχας: Έξοδος
22.04.2016 16:43
Μου αρέσουν οι δρόμοι. Κατά περιόδους ζωγραφίζω δρόμους. Καινούργιους. Μου αρέσουν τα διαβατάρικα πουλιά που πετούν συντεταγμένα. Οι δρόμοι οδηγούν κάπου, γι΄ αυτό υπάρχουν. Άλλοτε το σημείο που θέλεις να φτάσεις είναι ορατό και καθαρό. Άλλοτε όχι. Σημασία έχει η πορεία προς αυτό. Η ζωγραφική πράξη & όχι το τελείωμα του πίνακα. Τα πουλιά σε πτήση και κατεύθυνση προσανατολισμένα δείχνουν την έξοδο πηγαίνουν προς αυτή. Τα πουλιά είναι πνεύμα, είναι σύμβολο αρχέτυπο.
Γιάννης Αδαμάκος: Το ταξίδι μου
27.01.2016 13:13
Η ζωγραφική μου περιστρέφεται γύρω από τρία θεμελιώδη στοιχεία: τον Χώρο, τη Φιγούρα και το Φως. Ζωγραφίζω με θεματικές ενότητες.