Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Papercut (Βασίλης Νάκης): Το ξυραφάκι

Papercut (Βασίλης Νάκης): Το ξυραφάκι

Στη γωνία στέκονται δύο άντρες γύρω στα 60-65. Αξύριστοι. Όχι αυτό το μοντέρνο, το «είμαι κάπως ωραίος». Το άλλο, το «τα λεφτά έφταναν ή για ξυραφάκι ή για ούζο». Μάντεψε ποιο κέρδισε.

Ο ένας στέκεται πίσω από ένα σύνθι και βαράει τα πλήκτρα. Τον βλέπεις ότι προσπαθεί να πείσει. Φιλότιμος.

Ο άλλος το διασκεδάζει περισσότερο. Στο ένα χέρι κρατάει ένα πλαστικό διάφανο ποτηράκι με ούζο, στο άλλο ένα μικρόφωνο.

Σκέφτομαι αρχικά ότι ένα τέτοιο σετ –συνθεσάιζερ και μικρόφωνο– πήραμε για την ανιψιά μου τα Χριστούγεννα. Το έπαιξε καμιά βδομάδα, μετά τέρμα. Άκλαφτο πήγε.

Προσπαθώ να φανταστώ το διάλογο που έκαναν πριν βγουν έξω για το μεροκάματο.

–«Το στάνταρντ ρεπερτόριο απόψε;»
–«Ε, ναι, ρε Τάκη, τώρα θα πρωτοτυπήσουμε;»
–«Βαρέθηκα ρε συ… να πούμε και λίγο Στέλιο».
–«Τί λε ρε Τάκη; Χριστουγεννιάτικα, Στελάρα; Σιγά μην τον τυλίξουμε και με τούλι, σαν τον μικρό Χριστούλη… άσε που δεν προλαβαινω να μάθω τα ακόρντα…».

Τους πλησιάζω με χαμόγελο και τα χέρια στις τσέπες. Ο τραγουδιστής, χωρίς να σταματήσει την ερμηνεία του, ανταποδίδει το χαμόγελο, μάλλον γιατί υποπτεύεται ότι τα χέρια που μπήκαν στις τσέπες δεν θα βγουν άδεια. Κάτι θα έχουν και γι’ αυτόν. Ισχύει. Πάντα δίνω στους μουσικούς. Είτε για ξυραφάκι είτε γα ούζο.

Τη στιγμή που ρίχνω το κέρμα σε άλλο ένα πλαστικό ποτηράκι που βρίσκεται στην άκρη από το σύνθι, σκέφτομαι εάν υπάρχει στο απέναντι πεζοδρόμιο μία κοπέλα που της αρέσει να γράφει. Τώρα, λέει, ετοιμάζει ένα μυθιστόρημα . Μας παρατηρεί και σκέφτεται ότι το βράδυ που θα γυρίσει σπίτι, θα γράψει μια σκηνή όπου ένας άντρας που κρυώνει πολύ αναγκάστηκε και έβγαλε το χέρι του από την τσέπη προκειμένου να δώσει τον οβολό του στον ερμηνευτή του δρόμου. Βλέπεις, στο μυθιστόρημα της κοπέλας, πρωταγωνιστής θα γίνω εγώ. Και τα λεφτά τα έδωσα στον μουσικό γιατί έπαιζε το κομμάτι που αφιέρωσα στον μοναδικό μου έρωτα, την πρώτη μας νύχτα. Στο μυθιστόρημα πάντα.

Στην πραγματικότητα, αναρωτιέμαι εάν πράγματι έχω υπάρξει ποτέ και εγώ η έμπνευση για κάποιον άλλον. Γιατί τη δική μου τη βρήκα στον άντρα που έτρεξε στις κυλιόμενες αλλά δεν πρόλαβε το μετρό, στην κοπέλα που αποχαιρέτησε τη φίλη της με ένα φιλί, αλλά της ξέφυγε λίγο περισσότερο κοντά στα χείλια, στην ταμία που μου έκοψε το εισιτήριο χωρίς ποτέ να σηκώσει τα μάτια να με κοιτάξει, σε σένα που…

Info: Ο Papercut, είναι παραγωγός και συνθέτης από την Αθήνα. Έχει στο ενεργητικό του 2 προσωπικούς δίσκους. Συμμετέχει με τραγούδια του σε δεκάδες συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ανάμεσα τους και στο ιστορικό Buddha Bar. Είναι υπεύθυνος για μερικά από τα πιο πετυχημένα remixes, ανάμεσα στα οποία και το remix στο θρυλικό τραγούδι ‘Αγάπη που ‘γινες δίκοπο μαχαίρι’, που κατέκτησε την πρώτη θέση στον πίνακα πωλήσεων στο ελληνικό i-Τunes. Γράφει επίσης μουσική για θέατρο, κινηματογράφο και διαφημίσεις. Μέσα στο 2015 κυκλοφόρησε, ως compiler, την πρώτη του συλλογή με τραγούδια άλλων καλλιτεχνών. Το τελευταίο του άλμπουμ με τίτλο “Pockets Of Silence”, κυκλοφόρησε στις 9 Δεκεμβρίου του 2015 από την Sound Of Everything.

www.facebook.com/papercutfanpage/
https://soundcloud.com/papercutgr

* Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 35

Σχετικές ειδήσεις
Echo Train: Κορεσμός στη μουσική και μια άλλη οπτική
22.04.2016 15:46
Μιλάνε χρόνια τώρα για κορεσμό στη μουσική, αλλά και γενικότερα στις τέχνες, στις συνήθειες, στις ιδέες. Αναρωτιέμαι αν αυτό όντως ισχύει ή θα έπρεπε να το δούμε μέσα απο ένα άλλο πρίσμα. Υπάρχει η τάση όταν ακούμε μια μουσική σήμερα να τη χαρακτηρίζουμε ανάλογα με το ποια δεκαετία μας θυμίζει ή σε ποια βασίζεται.
Παντελής Κυραμαργιός: Το άλμπουμ “Ως την άκρη της κλωστής” σηματοδοτεί την εκπλήρωση ενός ονείρου
06.04.2016 14:42
Από μικρός αγαπούσα τους θεματικούς δίσκους, εκείνους όπου στο βιβλιαράκι υπάρχει μια ιστορία και τα τραγούδια αποτελούν στην ουσία μια μουσική αφήγηση αυτής της ιστορίας. Η δημιουργία και κυκλοφορία του άλμπουμ “Ως την άκρη της κλωστής” σηματοδοτεί την εκπλήρωση ενός ονείρου. Στη συγκεκριμένη δουλειά έγινε η προσπάθεια το κάθε τραγούδι να στέκεται νοηματικά αυτόνομο.
Ημισκούμπρια: Όταν οι σοβαροφανείς ταράζονται
05.04.2016 14:38
Μια σκοτεινή βραδιά στα early 90’s και ένα λεωφορείο που κουνάει και τρίζει σαν πειραματική industrial. Ένα μικρό Walkman με μπαταρίες στο τελείωμα τους και Public Enemy “Don’t believe the hype” στα ακουστικά «ψείρες». Όνειρα και αναζητήσεις στην μουσική που γνωρίζεις ότι την λένε Rap αλλά δεν φαίνεται να σκοτίζει τον διπλανό σου που ακούει την τελευταία συλλογή από λαϊκά τραγούδια ,ούτε τον παραδιπλανό σου που ακούει ροκ του 60.Σε κοιτούν γιατί φοράς ένα καπελάκι μέσα στην νύχτα.
Βαγγέλης Στεφανόπουλος: Πρώτα το μαθαίνεις και ύστερα το ξεχνάς
11.03.2016 16:55
Από όλα τα είδη μουσικής η τζαζ ίσως είναι το πιο ελεύθερο και αφηρημένο. Ο ερμηνευτής ή συνθέτης μπορεί να παίξει ή να γράψει ό, τι θέλει την στιγμή της έμπνευσης του χωρίς να δεσμεύεται από αυστηρούς κανόνες όπως στην κλασσική μουσική ή την ποπ (πολλοί δεν γνωρίζουν ότι και η ποπ μουσική έχει κανόνες και ίσως τους πιο αυστηρούς).
Θοδωρής Κότσυφας: Ελληνική jazz σκηνή...
24.02.2016 11:13
Ακούω ολοένα και συχνότερα αυτές τις λέξεις τα τελευταία χρόνια. "Ελληνική", "Τζαζ", "σκηνή".