Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Μουσική Άρθρα

Μάριος Δαπέργολας: Εκπομπή παλίνδρομου σ(χ)ήματος
Ο Μάριος Δαπέργολας από τους ARTéfacts ensemble γράφει για το “Signal / no Signal”, ένα παλίνδρομο οπτικοηχητικό κύμα μιας γόνιμης συνεργασίας που παρουσιάζεται στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων.
Evripidis and his Tragedies (Ευριπίδης Σαμπάτης): Μάταια Παιχνίδια στο Χώρο και το Χρόνο
Λένε πως δε γίνεται να φτιάξεις ομελέτα χωρίς να σπάσεις αυγά. Υποθέτω ότι δε γίνεται να κάνεις ένα δίσκο που ονομάζεται Μάταια Παιχνίδια στο Χώρο και το Χρόνο χωρίς ραγισμένες καρδιές, σπασμένα νεύρα, συνεργασίες μετ’ εμποδίων ή ένα κάταγμα στο πόδι. Ο δρόμος ήταν μακρύς και ...
Γιώργος Κοντραφούρης: 10 χρόνια συνεργασία με την Puzzlemusik
Η Puzzlemusik είναι για μένα η αποτύπωση της τιμιότητας της, πολυσυλλεκτικότητας και μουσικής δεοντολογίας του Χρήστου Αλεξόπουλου, εμπνευστή και ιδρυτή της.
Jan Van de Engel: Εκτός Θέματος
Ο Jan Van de Engel (σ.σ.: Γιάννης Αγγελόπουλος) γράφει για την μπάντα του “ΓΙΑΝ ΒΑΝ”, με αφορμή το επερχόμενο live τους στο Gazarte.
Χρήστος Καφτεράνης: Το ζεϊμπέκικο του Μενούση
Στίχοι γραμμένοι με λέξεις παλιές. Λέξεις από νυχτέρια αλλοτινών χρόνων, που εκφράζουν τα ανθρώπινα Υπερμάχω αλλά τείνουν να εξαφανιστούν από το τρέχον λεξιλόγιο.
Katerine Duska: Embodiment
Και το όνομα αυτού: "Embodiment!" Αυτή η λέξη μού αρέσει πολύ. Αποπνέει ζωή. Το διάστημα που δημιούργησα αυτόν το δίσκο υπήρξε μακροπρόθεσμο με πολλά πρακτικά, αλλά και ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα. Με απορρόφησε ολοκληρωτικά και αυτό άλλωστε αντηχεί ο τίτλος. Ήταν σα να έγινα ένα με αυτό, σάρκα ...
Vinyl Suicide: Homeward Bound· πού;
Για όσους κινούνται μέσα στα χρόνια, ή τουλάχιστον έτσι πιστεύουν, η επιστροφή στα μέρη που μας καθόρισαν δεν είναι πάντα εύκολη υπόθεση· δεν είναι όμως και το τέλος του κόσμου. Συχνά είναι η καύσιμη ύλη για τη συνέχεια της πορείας και έμπνευση για το μέλλον.
Daphne and the Fuzz: Το δίλημμα του δημιουργού
Νομίζω πως η τέχνη προχωράει μέσα από την εκτενή μελέτη των προκατόχων και των συγχρόνων της, καθώς και από τη γνώση και την άνεση με τα νέα μέσα και την τεχνολογία.
Οι μουσικές του κόσμου διασταυρώνονται στον Μόλυβο!
Ένας σημαντικός διεθνής πολιτιστικός θεσμός επιστρέφει για δεύτερη συνεχή χρονιά στην παραμεθόριο Λέσβο, ύστερα από την πρώτη επιτυχημένη διοργάνωσή του. Ο λόγος για το Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικής Μολύβου  το οποίο θα πλημμυρίσει μουσικές από τις 16- 19 Αυγούστου τον πανέμορφο οικισμό του ...
Simon Bloom: About Rainbows
Το άλμπουμ "Midnight Rainbows" ξεκίνησε σαν μια εσωτερική επιθυμία, να αιχμαλωτίσει όλους τους ήχους, τις μελωδίες και τα «χρώματα», που νοιώθω ότι με εκφράζουν σ’ αυτή την περίοδο της ζωής μου, μέσα από τη μουσική. Τα πιο παλιά μου άλμπουμ ήταν το προβάδισμα σ αυτό το νέο μου άλμπουμ.
Κωστής Χριστοδούλου: YOCTOCOSMOS*
Ο Άικο ξυπνάει κάθε μέρα την ίδια ώρα. Ο δίσκος που ακούει πιο συχνά κάθε πρωί είναι το Used To Be Duke, του Johnny Hodges. Πριν προλάβει να τελειώσει το πρώτο track, και αφού έχει ντυθεί - του αρέσει πάντα να ντύνεται αμέσως μόλις ξυπνάει, ακόμα κι αν δε βγει απ’ το σπίτι -, βρίσκεται στην κουζίνα και φτιάχνει ...
Γιάννης Βακαρέλης:  Ναύπλιο μαγευτικά φιλόμουσο
Πριν από 25 χρόνια, ο αείμνηστος χορδιστής του Φεστιβάλ Ναυπλίου, ο Θανάσης Χαϊτόπουλος φύτεψε μπροστά στο Δημοτικό Θέατρο Τριανόν ένα κλαδάκι λέγοντας τα παρακάτω λόγια εκείνο το πρωινό: «Αυτό θα γίνει μια μέρα το δέντρο του Φεστιβάλ μας». Άλλοι χαμογέλασαν, άλλοι τον κοίταξαν περίεργα… Ο ...
Ντοστογιέφσκι, Βαν Γκογκ, Μπετόβεν: Οι τρεις Άγιοι της τέχνης
Προφητικές μορφές του καιρού τους, συνολικά αναγνωρισμένοι και οι τρεις μετά θάνατον και κλεισμένοι στην δύναμη της έμπνευσής τους, αυτοί είναι οι τρεις Άγιοι της τέχνης που μεγαλούργησαν μέσα σε ένα περιβάλλον κοινωνικό και καλλιτεχνικό ξεκάθαρα εχθρικό.
Papercut (Βασίλης Νάκης): Το ξυραφάκι
Στη γωνία στέκονται δύο άντρες γύρω στα 60-65. Αξύριστοι. Όχι αυτό το μοντέρνο, το «είμαι κάπως ωραίος». Το άλλο, το «τα λεφτά έφταναν ή για ξυραφάκι ή για ούζο». Μάντεψε ποιο κέρδισε.
George Gaudy: Heroes - Ένα αφιέρωμα στον David Bowie
Όταν μου είπε ο Γιώργος (Μπίλιος) την ιδέα για τo tribute στο David Bowie, η πρώτη μου, ενστικτώδης, αντίδραση ήταν να του πώ όχι. To μέγεθος της προσωπικότητας και η ιδιοφυής γραφή αλλά και η αντικειμενική δυσκολία των τραγουδιών με τρομοκράτησε - πως θα μπορούσα να τραγουδήσω πχ το Space Oddity? Πως θα γίνει ...
Αρης Γραικούσης: Στην δίνη της μουσικής με τους «Μουσικούς Συσχετισμούς»
Στη μουσική μου πορεία, «συναντήθηκα» με όλους τους μεγάλους δασκάλους της μουσικής. Τρέχοντας με τα δάχτυλά μου στα πλήκτρα του πιάνου, συνομίλησα με όλους αυτούς τους εμπνευσμένους δημιουργούς, από τους Bach, Mozart και Beethoven, μέχρι τους Chopin, Ravel, Prokofiev. Οι «συναντήσεις» μου όμως με τους ...
The Callas: Half Kiss Half Pain
Περάσαμε δυο τρεις εβδομάδες στο fab liquid studio με τον Jim Sclavunos. Ένα πανέμορφο υπόγειο στούντιο με 70s διακόσμηση. Από νωρίς το πρωί μέχρι αργά το βράδυ, εκεί κάτω, αποκομμένοι από τον έξω κόσμο, αισθανόμασταν κάπως σαν μέσα σε bunker.
Echo Train: Κορεσμός στη μουσική και μια άλλη οπτική
Μιλάνε χρόνια τώρα για κορεσμό στη μουσική, αλλά και γενικότερα στις τέχνες, στις συνήθειες, στις ιδέες. Αναρωτιέμαι αν αυτό όντως ισχύει ή θα έπρεπε να το δούμε μέσα απο ένα άλλο πρίσμα. Υπάρχει η τάση όταν ακούμε μια μουσική σήμερα να τη χαρακτηρίζουμε ανάλογα με το ποια δεκαετία μας ...
Παντελής Κυραμαργιός: Το άλμπουμ “Ως την άκρη της κλωστής” σηματοδοτεί την εκπλήρωση ενός ονείρου
Από μικρός αγαπούσα τους θεματικούς δίσκους, εκείνους όπου στο βιβλιαράκι υπάρχει μια ιστορία και τα τραγούδια αποτελούν στην ουσία μια μουσική αφήγηση αυτής της ιστορίας. Η δημιουργία και κυκλοφορία του άλμπουμ “Ως την άκρη της κλωστής” σηματοδοτεί την εκπλήρωση ενός ονείρου. Στη ...
Ημισκούμπρια: Όταν οι σοβαροφανείς ταράζονται
Μια σκοτεινή βραδιά στα early 90’s και ένα λεωφορείο που κουνάει και τρίζει σαν πειραματική industrial. Ένα μικρό Walkman με μπαταρίες στο τελείωμα τους και Public Enemy “Don’t believe the hype” στα ακουστικά «ψείρες». Όνειρα και αναζητήσεις στην μουσική που γνωρίζεις ότι την λένε Rap αλλά δεν φαίνεται να σκοτίζει ...
Βαγγέλης Στεφανόπουλος: Πρώτα το μαθαίνεις και ύστερα το ξεχνάς
Από όλα τα είδη μουσικής η τζαζ ίσως είναι το πιο ελεύθερο και αφηρημένο. Ο ερμηνευτής ή συνθέτης μπορεί να παίξει ή να γράψει ό, τι θέλει την στιγμή της έμπνευσης του χωρίς να δεσμεύεται από αυστηρούς κανόνες όπως στην κλασσική μουσική ή την ποπ (πολλοί δεν γνωρίζουν ότι και η ποπ μουσική ...
Θοδωρής Κότσυφας: Ελληνική jazz σκηνή...
Ακούω ολοένα και συχνότερα αυτές τις λέξεις τα τελευταία χρόνια. "Ελληνική", "Τζαζ", "σκηνή".
Γεωργία Νταγάκη: Η λύρα ταξιδεύει…
Στην ερώτηση "Γιατί ασχολήθηκες με τη μουσική" μπορώ να δώσω πολλές διαφορετικές απαντήσεις. Όμως, όσο τα χρόνια περνούν η απάντηση τείνει να είναι μία: Γιατί η λύρα με εκπλήσσει συνεχώς. Η έκπληξη μου πάντα, είναι στο τι διαστάσεις μπορεί να πάρει και μέχρι που μπορεί να σε ταξιδέψει αλλά ...
Cayetano (Γιώργος Μπρατάνης): Γράμμα από την Ανατολή
Αγναντεύεις από το μπαλκόνι σου το Hong Kong. Χαμηλώνεις τα μάτια σου για να αντικρίσεις την κίνηση στην λεωφόρο. Σαν να άφησες ένα τσούρμο παιδάκια να οδηγούν, δημιουργούν μποτιλιαρίσματα για το τίποτα.