Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Γιάννης Ευσταθιάδης: Μία συνέντευξη με τον άλλο μου εαυτό

Γιάννης Ευσταθιάδης: Μία συνέντευξη με τον άλλο μου εαυτό

- Είσαι ο…;
- Ιωάννης-Ελευθέριος Ευσταθιάδης.

- Του; Της; Εκ;
- Δεν μπορώ να σου απαντήσω. Αυτό είναι ερώτημα λοχία, κι εγώ δεν πήγα στρατό.

- Έστω… Το Ελευθέριος πώς προέκυψε; Δεν υπογράφεις μ’ αυτό…
- Οι γονείς μου με έταξαν στον εν λόγω Άγιο, γιατί δεν βγήκα με το κεφάλι, όπως είθισται στους τοκετούς, αλλά με τα πόδια. Το ένα μου πόδι ήταν μετέωρο έξω 12 ώρες!

- Αποτέλεσμα;
- Έγινα στην εφηβεία μου βαδιστής στον Εθνικό Γ.Σ. της Αθήνας και φύλαξα το κεφάλι μου για σοβαρότερες ενασχολήσεις.

- Δεν ήθελες να αντικρίσεις, να υποθέσω, κατάματα τον κόσμο…
- Ακριβώς. Γιατί ήταν η εποχή που άρχιζε ο εμφύλιος.

- Αρνήθηκες έτσι, αυτόν το διχασμό;
- Όσο μπορούσα, για το λαό και τη χώρα. Τον περιόρισα μόνο στον εαυτό μου. Στον εμφύλιο σπαραγμό του «εγώ».

- Και τι πέτυχες;
- Να μοιράσω το χρόνο σε «είμαι» και σε «είναι».

- Ποια είναι η διαφορά του «μ» και του «ν»;
- Ρωτήστε τον Ανδρουλάκη που έγραψε ένα βιβλίο με αυτόν τον τίτλο. Εγώ θα σου πω ότι μολονότι τα γράμματα είναι συνεχόμενα, διατηρούν τη μοναχική τους αυτονομία.

- Εσύ με πόσα γράφεις;
- Πάντα με 24. Μόνο μία φορά χρησιμοποίησα 23, για ένα κείμενο κάποιου που δεν μπορούσε να πει το «ρω».

- Ανήκεις στη γενιά του ’70…
- Δικαιωματικά, γιατί, όπως λέει ο φοβερός στίχος της Αριστέας Παπαλεξάνδρου: «Η γενιά του εβδομήντα πιάνει αισίως τα εβδομήντα».

- Τι ακριβώς γράφεις;
- Όσα θυμάμαι, όσα παρατηρώ και όσα επινοώ.

- Είναι η μνήμη μια μορφή μυθοπλασίας;
- Ασφαλώς. Ακόμα και εκείνη που αποκωδικοποιείται αυθαίρετα.

- Θυμάσαι λάθος;
- Ενίοτε ναι, αλλά αυτό δεν μειώνει την όποια λογοτεχνική αξία.

- Χρησιμοποιείς αυτοβιογραφικά στοιχεία;
- Πολλές φορές βάζω τα αυτοβιογραφικά σε δεύτερο ή τρίτο πρόσωπο και κρατώ την πρωτοπρόσωπη αφήγηση γι’ αυτό που θα ήθελα να είμαι.

- Γιατί γράφεις;
- Για την υστεροφημία της ενεστώσας στιγμής.

- Τι είναι για σένα η γραφή;
- Μια άσκηση με τις λέξεις, κατ’ αναλογία προς τον συνθέτη που ασκείται στο μουσικό όργανο. Κοινός στόχος: η μελωδία της έννοιας και, κάποτε, η μουσικότητα της φόρμας.

- Έχεις να προσθέσεις κάτι άλλο;
- Όχι, και (ευτυχώς) ανάγνωση γνωρίζω.

- Ευχαριστώ. Τελειώσαμε.
- Εγώ ευχαριστώ.

Info: Ο Γιάννης Ευσταθιάδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1946. Έχει εκδώσει ποίηση, πεζά, μικρά δοκίμια για τη μουσική και, με το ψευδώνυμο Απίκιος, γαστρονομικά κείμενα. Το 2012 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος, καθώς και με το βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών, για τα μουσικά και λογοτεχνικά του δοκίμια. Παράλληλα, είναι μουσικός παραγωγός του Γ΄ Προγράμματος.

* Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 35

Σχετικές ειδήσεις
Κωνσταντία Σωτηρίου: Καϊλές
28.09.2016 12:22
Το θυμάμαι σαν σήμερα, τρίτη Δημοτικού, η δασκάλα να μου επιστρέφει την έκθεση που έγραψα για την πρώτη μέρα στο σχολείο. Από διορθώσεις ανέγγιχτη. Δεν είναι λάθος, μου είπε. Αλλά ούτε και σωστά αυτά που έγραψες. Το μη σωστό και μη λάθος ήταν η σύνταξη του κειμένου στη διάλεκτο. Αλλιώς γράφουμε, αλλιώς μιλάμε, μου είπε. Να την κάνεις ξανά.
Πέντε αστυνομικά μυθιστορήματα που θα σας συναρπάσουν
26.08.2016 11:51
Το αστυνομικό μυθιστόρημα που αξίζει να εκθειάζεται και το οποίο άλλωστε είναι αυτό που μένει στην λογοτεχνική ιστορία - γιατί έχει πολλές πιθανότητες να μείνει - είναι εκείνο που δεν αναλώνεται αποκλειστικά στην εξιχνίαση της όποιας δολοφονίας περιγράφει, αυτό δεν χρειάζεται εξάλλου και τόσο πολύ ταλέντο.
5 βιβλία που αξίζει να διαβάσετε φέτος το καλοκαίρι
19.07.2016 12:46
Κάθε καλοκαίρι δημιουργείται μία μεγαλύτερη διάθεση για διέξοδο μέσω της ανάγνωσης. Αυτή η διαδικασία ψυχαγωγίας αξίζει να έχει εγγυήσεις μιας και ο χρόνος είναι χρήμα. Τα παρακάτω βιβλία παρουσιάζουν το καθένα ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον τόσο ως προς την θεματολογία όσο και προς τη σημασία τους και αυτό γιατί είναι βαθιά ανθρώπινα, στέρεα ως προς την λογοτεχνική τους ποιότητα και προσφέρουν στον αναγνώστη πληροφορίες για πρόσωπα και πράγματα ενώ παράλληλα εγείρουν ερωτήματα και γεννούν συναισθήματα. Κάθε βιβλίο έχει επιλεγεί με την μέθοδο του μελισσοκόμου που επιθυμεί την καλύτερη δυνατή σοδειά μελιού.
Δημήτρης Σωτάκης: Λογοτεχνικός αυτισμός
13.01.2016 13:04
Εγκλωβισμένοι σε μια ταχύτητα χωρίς συνοχή και έναν ολοένα ασαφέστερο ρυθμό, η λογοτεχνική σοδειά του πραγματικού χρόνου που διανύουμε και εν τέλει η ζωή ενός συγγραφέα, μού μοιάζει σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, με μια αρένα μιας αδιευκρίνιστης κοσμικής μάχης.
Ρέα Βιτάλη: Ενδιαφέρουσες χώρες οι άνθρωποι
17.12.2015 17:06
Τήνος. Πού ακριβώς; Αδύνατο να θυμηθώ. Ίσως γιατί οι λέξεις που ακολούθησαν, διέγραψαν τον τόπο. Άλλωστε ότι ακολούθησε ήταν εξω-στεριανό, ήταν ουράνιο. Όπως οι μοιραίες συναντήσεις. «Να δω, εσάς, ποιος θα σας γράψει τη βιογραφία σας;» τον ρώτησα ενώ μέσα μου αναρωτιόμουν πώς πήρα αυτό το θάρρος. Κι ήρθε ένα «Εσύ» που με εξανάγκασε να ανοιγοκλείσω τα βλέφαρα των ματιών μου σαν εκείνες τις πορσελάνινες κούκλες που κατοικούν πια σκονισμένες μόνο σε καταστήματα με αντίκες. Άκουσα καλά; Το εννοούσε; Πώς το χειρίζομαι; «Πότε ξεκινάμε;», «Αύριο».