Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Echo Train: Κορεσμός στη μουσική και μια άλλη οπτική

Echo Train: Κορεσμός στη μουσική και μια άλλη οπτική

Μιλάνε χρόνια τώρα για κορεσμό στη μουσική , αλλά και γενικότερα στις τέχνες, στις συνήθειες, στις ιδέες. Αναρωτιέμαι αν αυτό όντως ισχύει ή θα έπρεπε να το δούμε μέσα απο ένα άλλο πρίσμα. Υπάρχει η τάση όταν ακούμε μια μουσική σήμερα να τη χαρακτηρίζουμε ανάλογα με το ποια δεκαετία μας θυμίζει ή σε ποια βασίζεται. Ισχύει ως ένα μεγάλο βαθμό ότι οι εποχές στις οποίες αναφερόμαστε είχαν να αναδείξουν νέα είδη μουσικής τα οποία δημιούργησαν σταθμούς και είδωλα, συνειδησιακές επαναστάσεις και καταλυτικές επιρροές σε κάθε είδος τέχνης. H τζαζ, το σουίνγκ, το ροκ εντ ρολ, η ψυχεδέλεια, το πανκ και τόσα άλλα είδη, ξεσήκωσαν γενιές άμεσα ταυτισμένες με την κοινωνικοπολιτική κατάσταση των καιρών τους. Όλη η καταπίεση των δικαιωμάτων, οι πόλεμοι, η πάσης φύσεως ταξική αδικία, δημιουργούσε ανάγκες για κάτι νέο, κάτι που συνήθως θα πήγαινε κόντρα στο κατεστημένο και θα απελευθέρωνε τις πληγωμένες ψυχές των ανθρώπων.

Τι συμβαίνει όμως σήμερα; Μήπως στον κόσμο μας σταμάτησε ο πόλεμος, η καταπίεση ή η αδικία, μήπως δεν υπάρχει ο έρωτας και η απογοήτευση και δεν υπάρχει έμπνευση για κάτι νέο; Το πρόβλημα, κατά τη γνώμη μου, είναι οτι πάντα ψάχνουμε για κάτι νέο, χωρίς να δίνουμε χρόνο για να απολαύσουμε αυτό που έχουμε. Όλα τρέχουν και εξελίσσονται πολύ πιο γρήγορα απ’ ό,τι μπορεί να αφομοιώσει ο ανθρώπινος νους. Διαμάντια χάνονται μέσα σε κινούμενη άμμο, συνειδήσεις ναρκώνονται σε ένα δρακόντειο σύστημα ύπνωσης, άχρηστες ανάγκες που δημιουργήθηκαν μόνο για το κέρδος κι εμείς, αποσβολωμένοι, να απορούμε πού πήγαν τα είδωλά μας που χάνονται ο ένας πίσω από τον άλλο.

Νοιώθω οτι η ανθρωπότητα περνάει σε μια περίοδο αφύπνισης. Ήρθε η ώρα να ωριμάσει. Είναι σαν να πέρασε μόλις την εφηβεία και χρειάζεται να αρχίσει να σέβεται κάποιους κανόνες και κάποιες αρχές αλλά, αυτή τη φορά, όχι για να υποδουλωθεί αλλά για να ελευθερωθεί. Χρειάζεται να περάσει απο το εγώ στο εμείς. Να μάθει οτι αυτά που θεωρεί αυτονόητα, όπως το ότι αυτός ο πλανήτης δεν θα την τρέφει για πάντα αν δεν τον αγαπήσει, ότι δεν έχει ανάγκη από είδωλα για να δημιουργήσει. Αυτές οι 7 νότες , αλλά και αυτές που υπάρχουν ενδιάμεσα, εμπνέουν τη μαγεία που έχει ανάγκη… απλά.

Info: Οι Echo Train σχηματίστηκαν το 2013 και είναι μια ψυχεδελική ροκ μπάντα που αποτελείται από τους: Greggy K.(κιθάρα), Ρεν (φωνή), Ντένης Παναγιωτίδη (ντραμς), Σπύρο Βαλκανιώτη (μπάσο), Θάνο Καραγιάννη (πλήκτρα). Τον Δεκέμβριο του 2014, κυκλοφόρησαν από την The sound of everything το πρώτο τους άλμπουμ με τον τίτλο Memento Mori, σε παραγωγή του Greggy K., που ηχογράφησαν στο White Studio στην Κυψέλη.

Στη μουσική τους, έχουν ως βασική επιρροή την pop και garage ψυχεδέλεια του ’60 με στιγμές αυτοσχεδιασμού, ενώ μοιράζονται μια ιστορία με εκρήξεις συναισθημάτων και ρυθμού όπου τα μυστήρια και τα πλάσματα της φύσης χορεύουν σε μια αιώνια σπείρα χρωμάτων και αγάπης.

(Το κείμενο έχει γράψει η Ρεν)

Φωτογραφία: @ Γιώργος Λαθύρης

* Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 35

Σχετικές ειδήσεις
Μιχάλης Καλκάνης: World Echoes in Athens
04.01.2017 13:38
Αφήνω το αμάξι και περπατώντας βρίσκω το στενό που μου είχε πει στο τηλέφωνο ο Τάσος. Είμαι πολύ κοντά στο λιμάνι του Πειραιά, αλλά νοιώθω σαν να έχω μεταφερθεί σε άλλη χώρα, σε άλλο χρόνο.
Simon Bloom: About Rainbows
25.07.2016 16:38
Το άλμπουμ "Midnight Rainbows" ξεκίνησε σαν μια εσωτερική επιθυμία, να αιχμαλωτίσει όλους τους ήχους, τις μελωδίες και τα «χρώματα», που νοιώθω ότι με εκφράζουν σ’ αυτή την περίοδο της ζωής μου, μέσα από τη μουσική. Τα πιο παλιά μου άλμπουμ ήταν το προβάδισμα σ αυτό το νέο μου άλμπουμ.
Παντελής Κυραμαργιός: Το άλμπουμ “Ως την άκρη της κλωστής” σηματοδοτεί την εκπλήρωση ενός ονείρου
06.04.2016 14:42
Από μικρός αγαπούσα τους θεματικούς δίσκους, εκείνους όπου στο βιβλιαράκι υπάρχει μια ιστορία και τα τραγούδια αποτελούν στην ουσία μια μουσική αφήγηση αυτής της ιστορίας. Η δημιουργία και κυκλοφορία του άλμπουμ “Ως την άκρη της κλωστής” σηματοδοτεί την εκπλήρωση ενός ονείρου. Στη συγκεκριμένη δουλειά έγινε η προσπάθεια το κάθε τραγούδι να στέκεται νοηματικά αυτόνομο.
Ημισκούμπρια: Όταν οι σοβαροφανείς ταράζονται
05.04.2016 14:38
Μια σκοτεινή βραδιά στα early 90’s και ένα λεωφορείο που κουνάει και τρίζει σαν πειραματική industrial. Ένα μικρό Walkman με μπαταρίες στο τελείωμα τους και Public Enemy “Don’t believe the hype” στα ακουστικά «ψείρες». Όνειρα και αναζητήσεις στην μουσική που γνωρίζεις ότι την λένε Rap αλλά δεν φαίνεται να σκοτίζει τον διπλανό σου που ακούει την τελευταία συλλογή από λαϊκά τραγούδια ,ούτε τον παραδιπλανό σου που ακούει ροκ του 60.Σε κοιτούν γιατί φοράς ένα καπελάκι μέσα στην νύχτα.
Βαγγέλης Στεφανόπουλος: Πρώτα το μαθαίνεις και ύστερα το ξεχνάς
11.03.2016 16:55
Από όλα τα είδη μουσικής η τζαζ ίσως είναι το πιο ελεύθερο και αφηρημένο. Ο ερμηνευτής ή συνθέτης μπορεί να παίξει ή να γράψει ό, τι θέλει την στιγμή της έμπνευσης του χωρίς να δεσμεύεται από αυστηρούς κανόνες όπως στην κλασσική μουσική ή την ποπ (πολλοί δεν γνωρίζουν ότι και η ποπ μουσική έχει κανόνες και ίσως τους πιο αυστηρούς).