Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017
Το ταξίδι της ελπίδας - Μαρία Τζιρίτα: Κριτική βιβλίου
Δημοσίευση: Παρασκευή, 1 Απριλίου 2016 10:23
Το ταξίδι της ελπίδας - Μαρία Τζιρίτα: Κριτική βιβλίου

Την Μαρία Τζιρίτα την πρωτογνώρισα αναγνωστικά πέρσι, όταν διάβασα το βιβλίο της “Ιόλη”, το οποίο κατάφερε να κερδίσει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου, αφού με συγκίνησε με τρόπους που δεν περίμενα όταν το πήρα στα χέρια μου.

Φυσικό επόμενο ήταν, λοιπόν, να περιμένω το νέο της μυθιστόρημα με μεγάλη ανυπομονησία, και με την ελπίδα πως θα μου προσφέρει μία ακόμα αναγνωστική εμπειρία που θα έχω να θυμάμαι. Και πόσο μυστήριο, αλήθεια, η ελπίδα μου αυτή μεταφέρθηκε και στον τίτλο του νέου της βιβλίου, “Το ταξίδι της Ελπίδας”, που συντροφιά με ούριους ανέμους, είμαι βέβαιη πως θα ταξιδέψει στις καρδιές του κοινού του και θα τις κατακτήσει με περισσή ευκολία, όπως ακριβώς έκανε και με τη δική μου.

1967 και το πλοίο Ελπίς ταξιδεύει από το λιμάνι του Πειραιά με προορισμό την Αυστραλία, όπου χιλιάδες άνθρωποι, ο καθένας με τη δική του, προσωπική ιστορία, αναζητά ένα καινούργιο, καλύτερο μέλλον, εγκαταλείποντας την Ελλάδα, ίσως και για πάντα. Κάποιοι από αυτούς, ταξιδεύουν από επιλογή, κάποιοι άλλοι επειδή δεν έχουν επιλογή. Για ορισμένους επιβάτες το ταξίδι αυτό μπορεί να τους οδηγήσει σε έναν παράδεισο ενώ για ορισμένους άλλους, απλά τους επιτρέπει να απομακρυνθούν από την κόλασή τους. Και όμως, για όλους, υπάρχει ένας προορισμός, έστω κι αν δεν είναι ο ίδιος. Ανάμεσά τους και η Ελπίδα, η οποία ταξιδεύει συντροφιά με ένα μεγάλο μυστικό, και που στην μακρινή αυτή διαδρομή θα γνωρίσει ανθρώπους, και τις ιστορίες τους, που θα αλλάξουν τη ζωή της για πάντα.

Χωρίς το μυθιστόρημα αυτό να είναι ιστορικό, όχι αμιγώς τουλάχιστον, αναφέρεται σε μια πραγματική ιστορία και σε μία χρονική περίοδο όπου πάρα πολλοί Έλληνες εγκατέλειψαν την Ελλάδα, αναζητώντας μία καλύτερη τύχη στην άλλη άκρη του κόσμου. Προσωπικά, δεν γνωρίζω πάρα πολλά για την συγκεκριμένη περίοδο και τις συνθήκες της εποχής εκείνης, παρά ελάχιστα και αυτά, μέσω των αφηγήσεων συγγενών του άντρα μου, που όπως και η Ελπίδα, αποφάσισαν τότε να κυνηγήσουν το όνειρο μιας καλύτερης ζωής . Πιθανολογώ, λοιπόν, δεδομένων όσων διάβασα και από την λεπτομέρεια που αυτά αποδίδονται στο χαρτί, πως η κυρία Τζιρίτα μπήκε στην διαδικασία να ερευνήσει σε βάθος την εποχή εκείνη, με ότι προεκτάσεις την συνόδευαν, και ίσως και να μίλησε με ανθρώπους που τα βίωσαν. Οι περιγραφές της είναι άκρως ζωντανές και παραστατικές, ενώ η ακρίβεια με την οποία μεταφέρονται γεγονότα και καταστάσεις, σε κάνουν να αισθάνεσαι πως δεν είσαι απλός παρατηρητής, αλλά επιβάτης κι εσύ του πλοίου που οδηγεί σε μια νέα χώρα και σε νέα όνειρα.

Κάτι που έχω παρατηρήσει στα βιβλία της Μαρίας Τζιρίτα, έστω κι αν δεν τα έχω διαβάσει όλα, είναι το γεγονός πως δεν στρέφει την προσοχή της αποκλειστικά και μόνο σε έναν ήρωα ή σε μία ηρωίδα. Δεν επικεντρώνεται μόνο σε μία ζωή, αλλά και σε όσες περιστρέφονται γύρω από αυτήν, που έχει αποφασίσει να αποτελεί τον κεντρικό άξονα της αφήγησής της. Κι επειδή κάπως έτσι είναι και η πραγματικότητα η δική μας, που ναι μεν εμείς είμαστε οι πρωταγωνιστές του αγώνα και των ονείρων μας, αλλά πάντα πορευόμαστε μαζί με άλλους ανθρώπους που ο καθένας έχει τον δικό του, μοναδικό, ξεχωριστό ρόλο, είναι αδύνατον να μην εκτιμήσεις τον τρόπο με τον οποίο επιλέγει να χειριστεί την πορεία της αφήγησής της, αλλά και την σημαντικότητα των ηρώων της μέσα σε αυτήν, είτε αυτοί αποκαλούνται πρωταγωνιστές, είτε δευτεραγωνιστές. Καμία ζωή δεν είναι άνευ σημασίας, και ακόμα και η πιο ασήμαντη, θεωρητικά, ύπαρξη, έχει κάτι να προσφέρει.

Δεν θα ήθελα να πω περισσότερα, ούτε να αναλύσω την ιστορία σε βάθος, καθώς θεωρώ πως το ταξίδι αυτό πρέπει να το κάνει ο κάθε αναγνώστης μόνος του, ανακαλύπτοντας σε κάθε νέο κεφάλαιο αυτής της σπονδυλωτής ιστορίας, αλήθειες, σκέψεις, συναισθήματα, επιθυμίες, που δεν γίνεται να σας αφήσουν ασυγκίνητους. Θα ταυτιστείτε με την ιστορία και τους χαρακτήρες που παρουσιάζονται μέσα από αυτήν, και το γεγονός πως η εποχή μας θυμίζει σε πολλά το τότε, ίσως και να σας οδηγήσει σε βαθύτερες σκέψεις και προβληματισμούς, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως θα χάσετε την όποια αισιοδοξία μπορεί να διατηρείτε ακόμα. Αντίθετα, η αισιοδοξία αυτή, μάλλον θα τονωθεί, αφού η ελπίδα είναι κάτι που χάνεται μονάχα αν εμείς της επιτρέψουμε να χαθεί. Αν, λοιπόν, κοιτάζουμε το μέλλον κατάματα και με αισιοδοξία αλλά και με πίστη στην καρδιά μας, δεν μπορεί, η ελπίδα θα μετουσιωθεί σε αλήθεια και η αλήθεια αυτή σε μια νέα πραγματικότητα που θα αξίζει να την ζήσεις.

Το βιβλίο της Μαρίας Τζιρίτα, Το ταξίδι της ελπίδας, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Εκτύπωση
Περισσότερα
Οι άνεμοι του χρόνου - Ελένη Τσαμαδού: Κριτική βιβλίου
13.02.2017 13:53
Τα ιστορικά μυθιστορήματα δεν είναι από τα πλέον αγαπημένα μου, ωστόσο αναγνωρίζω την δυσκολία που έχουν κατά την συγγραφή τους. Δεν είναι εύκολο για έναν δημιουργό, να γράψει ένα βιβλίο το οποίο θα παντρεύει άρτια, διατηρώντας τις απαραίτητες ισορροπίες, ανάμεσα στην Ιστορία και την μυθιστορία.
Μπελγκρέιβια - Julian Fellowes: Κριτική βιβλίου
06.02.2017 10:06
Ο Julian Fellowes είναι γνωστός σεναριογράφος και συγγραφέας, με μας τους Έλληνες να τον γνωρίζουμε κυρίως με την πρώτη του ιδιότητα, και αυτό εξαιτίας της προβολής της πολύ επιτυχημένης του σειράς, "Ο Πύργος του Ντάουντον", στη χώρα μας. Πλέον, έφτασε η ώρα να τον γνωρίσουμε και  με τη δεύτερη, και αυτό χάρη στο βιβλίο του "Μπελγκρέιβια", το οποίο κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος, οι οποίες έχουν κάνει εντυπωσιακό άνοιγμα στη ξένη λογοτεχνία, αλλά και πολύ προσεγμένες και σπουδαίες συνάμα επιλογές. Είναι, λοιπόν, το εν λόγω βιβλίο, που βρίθει από πάθη, έρωτας, σκοτεινά μυστικά, μισαλλοδοξίες και κοινωνικές διακρίσεις, ένα ακόμα αριστούργημα;
Το νέο όνομα - Έλενα Φερράντε: Κριτική βιβλίου
30.01.2017 10:36
Έφτασε η στιγμή να μιλήσουμε για το δεύτερο βιβλίο μιας από τις πιο πολυσυζητημένες σειρές βιβλίων του 2016, το οποίο κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό, για μια ακόμη φορά από τις εκδόσεις Πατάκη, που έχουν το δικό τους, ιδιαίτερο τρόπο να κάνουν τη διαφορά.
Η κόρη της Αυστραλίας - Harmony Verna: Κριτική βιβλίου
24.01.2017 15:57
Υπάρχουν βιβλία τα οποία είναι κατασκευασμένα με τέτοιο τρόπο ώστε να προσφέρουν στους αναγνώστες τους δυνατές συγκινήσεις, ταξιδεύοντάς τους σε αλλοτινούς τόπους και καιρούς, συστήνοντάς τους ήρωες που δεν γίνεται να μην αγαπήσουν, και μοιράζοντας μαζί τους ιστορίες αγάπης που μοναδικός τους σκοπός είναι να μείνουν αλησμόνητες, να μην σβηστούν ποτέ από την καρδιά και το μυαλό όσων τις βιώσουν. Μια τέτοια ιστορία είναι και "Η κόρη της Αυστραλίας". Είναι όμως μόνο όλα τα παραπάνω; Αν με ρωτάτε, τότε σας απαντάω με το χέρι στην καρδιά πως όχι, το βιβλίο αυτό είναι πολλά περισσότερα γιατί όχι μόνο μας χαρίζει απλόχερα όσα προαναφέρθηκαν, αλλά γιατί το κάνει με τρόπο αληθινό, ρεαλιστικό και απόλυτα ειλικρινή.
Δεκατρία κεριά στο σκοτάδι - Μένιος Σακελλαρόπουλος: Κριτική βιβλίου
14.12.2016 17:14
Έχετε σκεφτεί ποτέ πως τις βασικές μας αισθήσεις, αλλά και τις κύριες ικανότητές μας ως ανθρώπινα όντα, τις θεωρούμε δεδομένες; Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πως ζούνε οι άνθρωποι που στερούνται κάποια εξ' αυτών;
Ο Χάρι Πότερ και το καταραμένο παιδί - Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, Τζ. Τίφανι, Τζ. Θορν: Κριτική βιβλίου
05.12.2016 15:11
Δεν είναι μυστικό! Μεγάλωσα με τον Χάρι και τις περιπέτειές του! Είμαι από τις μεγαλύτερες και πιο πιστές του fans. Έχω διαβάσει τα βιβλία της Rowling πολλάκις, έχω δει τις ταινίες ακόμα περισσότερες φορές, κάθε φορά κλαίω και συγκινούμαι το ίδιο, αν όχι περισσότερο, με την πρώτη, έχω μπει σε διαδικασία να συζητήσω με παρέες και να υπεραναλύσω ακόμα και τις πιο μικρές λεπτομέρειες σε σχέση με τη σειρά, και χίλια δυο άλλα πράγματα που δεν θα τ' αναφέρω ένα προς ένα. Αν το κάνω, κινδυνεύω ν' αρχίσω να μπουρδολογώ.
Μόνο τα μάτια μένουν - Μαρία Ρουσάκη: Κριτική βιβλίου
25.11.2016 11:55
Η Μαρία Ρουσάκη, έπειτα από πολλά χρόνια συγγραφικής παρουσίας στα δρώμενα της παιδικής λογοτεχνίας, τόλμησε φέτος να κάνει το επόμενο βήμα, ν' ασχοληθεί και με την ενήλικη, προσφέροντας ένα μυθιστόρημα αρκετά τρυφερό και συγκινητικό.
Δεν είσαι εδώ (Τριλογία της Κρήτης) - Πολυχρόνης Κουτσάκης: Κριτική βιβλίου
21.11.2016 16:36
Κάθε φορά που μια αγαπημένη λογοτεχνική σειρά φτάνει στο τέλος της, νιώθω βαθιά συγκίνηση αλλά και μια γλυκιά νοσταλγία, γιατί κάπου βαθιά μέσα μου θα ήθελα να έχει λίγο ακόμα. Ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η "Τριλογία της Κρήτης" του Πολυχρόνη Κουτσάκη, μια εφηβική αστυνομική περιπέτεια γεμάτη δράση, μεταφυσικό στοιχείο, έρωτα, αγάπη, αγωνία, θυσία και αυτοθυσία -με τα δύο αυτά να συνδυάζονται τις περισσότερες φορές-, παραστατική απεικόνιση των πανέμορφων Χανίων και των μυστικών που αυτά κρύβουν -υπό την σκέπη μιας μαγείας βγαλμένη σαν από άλλη εποχή-, κινηματογραφική αφήγηση γεγονότων που σε κρατάνε καθηλωμένο. Μια τριλογία που έφτασε στο τέλος της μέσω ενός δυναμικού κρεσέντου σκέψεων και συναισθημάτων που με έκαναν να κλαίω με μαύρο δάκρυ, νιώθοντας μια γλυκόπικρη συγκίνηση.