Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Κατερίνα Γιαννοπούλου: Το ουρλιαχτό της γενιάς των προδομένων ονείρων

Κατερίνα Γιαννοπούλου: Το ουρλιαχτό της γενιάς των προδομένων ονείρων

«Είδα τα καλύτερα μυαλά της γενιάς μου χαλασμένα απ’ την τρέλα…»

 

Τον Οκτώβριο του 1955, στη Six gallery του Σαν Φρανσίσκο, ο εικοσιεννιάχρονος τότε ποιητής Άλλεν Γκίνσμπεργκ διαβάζει για πρώτη φορά μπροστά σε κοινό το ποίημά του με τίτλο Ουρλιαχτό. Ανάμεσα στους ακροατές ήταν ο Τζακ Κέρουακ και ο Λόρενς Φερλινγκέτι. Το ποίημα αυτό έμελλε να γίνει το μανιφέστο της γενιάς των Beat, συνοψίζοντας όλους τους φόβους, τις προσδοκίες και τα όνειρα της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς της Αμερικής που έβλεπε κάθε ανθρώπινη αξία να θυσιάζεται στον βωμό της ανόδου του καπιταλισμού και να αντικαθίσταται από ακραίο συντηρητισμό.

 

Ο ποιητής, με την πεποίθηση πως οι προσωπικές εμπειρίες και σκέψεις μπορούν να έχουν απήχηση στον κόσμο, καταγράφει την ιστορία της γενιάς του καταφέρνοντας να κατακτήσει την πολυπόθητη «Αιωνιότητα». Το Ουρλιαχτό μένει στην ιστορία ως ένα από τα πιο σημαντικά ποιήματα του εικοστού αιώνα, καθώς δεν είναι απλώς ένας ύμνος στη γενιά των Beat, μια ωδή στα ναρκωτικά ή στην ομοφυλοφιλία αλλά ένα ποίημα για την ελευθερία.

 

Σήμερα, στην εποχή της οικονομικής κρίσης και της παρακμής, όπου ο κόσμος όπως τον γνωρίζουμε μοιάζει να καταρρέει, όπου γινόμαστε μάρτυρες της ανόδου του συντηρητισμού, το ουρλιαχτό της Αμερικής της δεκαετίας του 50 γίνεται ουρλιαχτό της γενιάς των προδομένων ονείρων.

 

Η παράσταση Holy Beat, εμπνευσμένη από την ποίηση του Γκίνσμπεργκ επιχειρεί να αναζητήσει τα υπολείμματα ανθρώπινης υπόστασης και την έννοια του «άγιου» στη σημερινή εποχή και να βρει εκείνα τα υλικά, τα οποία δίνουν πραγματική αξία στην ανθρώπινη υπόσταση.

 

 

Οι τρεις ηθοποιοί, ως τρεις διαφορετικές πτυχές του ποιητή, συναντιούνται στο σκηνικό ενός μπαρ και επιχειρούν «χάσματα στο Χώρο και το Χρόνο» για να ανακαλύψουν εκείνο το «ελπιδοφόρο κομματάκι παραισθήσεως» που κρατά ζωντανή την ελπίδα πως ακόμη και μέσα στην Κόλαση μπορεί να υπάρξει Παράδεισος.

 

Eρμηνεύουν οι: Χρηστίνα Γαρμπή, Γιώργος Κισσανδράκης και Βασίλης Σαφός


Info: Η Κατερίνα Γιαννοπούλου γεννήθηκε το 1987 στην Αθήνα. Απόφοιτος της Δραµατικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών. Έχει σκηνοθετήσει τις παραστάσεις «Βόυτσεκ» του Georg Büchner στο BIOS(Δεκέµβριος 2014, οµάδα 4Frontal, συν-σκηνοθεσία µε τον Σταύρο Γιαννουλάδη) και «Η φυγή στο Θεό» του Stefan Zweig στο φεστιβάλ Page 31 στο CAMP (Μάιος 2014). Έχει εργαστεί ως βοηθός σκηνοθέτη στην παράσταση «Οι απόψεις ενός κλόουν» του Heinrich Böll σε σκηνοθεσία Αργύρη Ξάφη (Εθνικό Θέατρο, 2014). Ως ηθοποιός συμμετείχε στην παράσταση «Μέδουσα: Σχέδια και αυτοσχεδιασµοί για σχεδίες και ναυάγια», σκηνοθεσία Θωµάς Μοσχόπουλος (Φεστιβάλ Αθηνών 2011). Έχει παρακολουθήσει σεµινάρια µε τους : Γιάννη Χουβαρδά, Αργυρώ Χιώτη, Θωµά Μοσχόπουλο, Έκτορα Λυγίζο, Δηµήτρη Ήµελλο, Ελένη Σκότη .

 

Η παράσταση Holy Beat, εμπνευσμένη από το Ουρλιαχτό του Άλλεν Γκίνσμπεργκ, παρουσιάζεται στο Bios κάθε Δευτέρα και Τρίτη

Σχετικές ειδήσεις
Κλήμης Εμπέογλου: Προσπαθώντας να βρω απαντήσεις, βρέθηκα με περισσότερα ερωτήματα
02.12.2016 16:43
Ο Κλήμης Εμπέογλου γράφει τις σκέψεις του σχετικά με το ζήτημα της ανθρώπινης βίας, με αφορμή την παράσταση Μάουζερ που θα παρουσιαστεί από 5 Δεκεμβρίου στο Θέατρο της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών.
Καίτη Κωνσταντίνου: Τώρα είμαι ο Ριχάρδος ο Γ΄ και μ’ αρέσει πολύ!
25.11.2016 17:20
Η Καίτη Κωνσταντίνου γράφει για τον σαιξπηρικό Ριχάρδο με αφορμή την παράσταση “Ριχάρδος o Γ” η οποία παρουσιάζεται στο Σύγχρονο Θέατρο σε σκηνοθεσία του Τάκη Τζαμαργιά
Βασίλης Μαυρογεωργίου: Τι προσπαθεί να μας πει ο «Μικρός Πρίγκιπας»;
20.10.2016 10:14
Ο Βασίλης Μαυρογεωργίου, με αφορμή την παράσταση "Mon petit prince" που παρουσιάζεται στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, γράφει για ένα ξανθό πλάσμα από άλλο πλανήτη που αγαπά ένα τριαντάφυλλο…
Κατερίνα Μισιχρόνη: Ημέρα Τετάρτη, ώρα 11.15 το πρωί
27.04.2016 11:10
Να 'μαι λοιπόν. Ένα ωραίο πρωινό, ημέρα Τετάρτη, ώρα 11.15 το πρωί, προσγειώνομαι με 2 βαλίτσες στο μακρινό Λ.Α. Πήρα λέει την απόφαση να αφήσω για λίγο τη χώρα μου, τη δουλειά μου, τους φίλους μου, το σπίτι μου και να δοκιμάσω την "τύχη μου" στη μακρινή Αμέρικα!
Μάνος Βαβαδάκης: Ο έρωτας πάντα έχει τέλος, αυτό που πρέπει να κερδίσουμε είναι το μετά
16.02.2016 15:42
Η παράσταση δημιουργήθηκε σαν βάλσαμο στις πληγές ενός περασμένου έρωτα. Το υλικό από τις δίκες των Μαγισσών του Σάλεμ παρουσιάστηκε μπροστά μου εκείνη τη περίοδο της ζωής μου και η Abigail Williams με τις πράξεις της πριν από 300 χρόνια, έπαιρνε ξανά εκδίκηση για όλους εμάς. Η τέχνη λειτουργεί πάντα σαν καθαρτήριο για τις νευρώσεις των καλλιτεχνών και μακάρι αυτή η παράσταση να βοηθήσει να κατανοήσουμε αυτό το μύχιο, σκοτεινό και ανεξερεύνητο κομμάτι του εαυτού μας.