Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Βασίλης Γεροντάκος: In praise of dreams

Βασίλης Γεροντάκος: In praise of dreams

Από την πολλή μας αφοσίωση στην πραγματικότητα, ο ουρανός παραμένει ουρανός και η θάλασσα θάλασσα, χωρίς τις προεκτάσεις της δυνατότητας του βλέμματος, σε σημείο που να αντιλαμβανόμαστε την παρουσία τους,άλλος από το χρώμα,άλλος από την λάμψη ,αλλά η ουσία τους να μας διαφεύγει.Έτσι το νόημα υποκαθίσταται από μια στερεότυπη αντίληψη μιας ορθολογικής τοποθέτησης. Φτάνουμε στο σημείο λοιπόν, να θεωρούμε δεδομένα και αυτονόητα, όλα αυτά που συνθέτουν την ζωή μας, και τα οποία δεν έχουν αρχή και τέλος αφού είναι ανεκτίμητα.

 

Χρειάζεται να εθιστούμε στην ιδέα ότι η πραγματικότητα είναι ασύλληπτη, και για να την συναντήσουμε δεν υπάρχει κεντρική είσοδος. Το φως μπαίνει από παντού και το θαύμα γίνεται ορατό,αρκεί να υπάρχει αυτός ο ένας για να το κατοικήσει. Και αν το όνειρο ως μηχανισμός, παίρνει τις καθημερινές εντυπώσεις μας και τις συνθέτει με τις πιο κρυφές επιθυμίες μας,μας φανερώνει την ανάγκη μας να εγκατασταθεί στην ζωή μας ένας τρόπος, που συνδέει αυτό με το οποίο καθημερινά επικοινωνούμε, με όλα αυτά που έχουμε βαθειά ανάγκη να κοινωνήσουμε. Είναι σαν να διαθέτεις καινούργιες μονάδες μέτρησης του κόσμου. Ο καθένας πρέπει να βρει τον τρόπο να ξαναφτιάξει τον κόσμο, αν δεν θέλει να φθαρούν τα ίδια του τα υπάρχοντα.

 

Η φωτογραφία θέλουμε δεν θέλουμε, είναι σιαμαία με την πραγματικότητα,αφού χωρίς αυτήν δεν μπορεί να υπάρξει. Είναι υποχρεωμένη να περιγράφει, και το ανάφορο της κάθε φορά είναι συνδεδεμένο με την ουσία της.Τα όνειρα από την άλλη μεριά έχουν κάτι άφθαρτο, και τα αντικείμενα που κάθε φορά δανείζονται για να αποκαλύψουν την δύναμη τους, είναι αλεξίσφαιρα. Όσο προσπαθείς να τα εξολοθρέψεις, αυτά γίνονται όλο και πιο πιστευτά.Σε αυτές τις ιδιότητες, βρίσκουμε τον κοινό τους τόπο. Η φωτογραφία αγαπά τα όνειρα, γιατί έχει την ίδια θεατρικότητα με αυτά,την μίμηση της ίδιας της πραγματικότητας, και τελικά όταν αποκτάει σώμα παίρνοντας την σκυτάλη από την ζωή,συνεχίζει μέσα σε έναν ενδιάμεσο χώρο που ζουν και αυτά.

 

 

Τα πιο κοινά πράγματα της καθημερινότητας, ένα παράθυρο ανοιχτό, μια γυναίκα που περπατά, ένα πρόσωπο που σε κοιτάζει ξαφνικά,η γοητεία των γνώριμων πραγμάτων φωτισμένα από μια απροσδόκητη πλευρά, κινούνται ανάλαφρα σαν να τους λείπει η βαρύτητα, και μπερδεύονται χωρίς να το θέλουν με σκοτάδι λουλούδια και πουλιά, με το μισό τους μέρος δοσμένο στο εδώ και το άλλο μισό στο αλλού, χορεύοντας σε χρόνο γνωστό και ανοίκειο μέσα στο όνειρο…και την πραγματικότητα.

 

Info: Ο Βασίλης Γεροντάκος γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε φλάουτο στο Αthenaeum ωδείo, μαθηματικά και αστρονομία στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και είναι μέλος του Φωτογραφικού Κύκλου. Στο ραδιόφωνο δούλεψε σαν παραγωγός και συνέθεσε μουσική σε θεατρικές παραστάσεις. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές και ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό και έχει εκδώσει ένα βιβλίο με τίτλο ''Φωτογραφίες''. Διδάσκει φωτογραφία στην Αθήνα όπου ζει μόνιμα.

Email: wassily.ge@gmail.com

www.camera-work.org/vassilis-gerontakos

 


Η έκθεση του Βασίλη Γεροντάκου "In praise of dreams" παρουσιάζεται στην αίθουσα τέχνης kaplanon5

Σχετικές ειδήσεις
Σίμων Συλαΐδης: Η τέχνη της Καλλιγραφίας σε αρμονία με τη Φύση
22.07.2016 16:33
Η καλλιγραφία είναι και εικόνα και γράμματα. Θεωρείται το απόλυτο είδος τέχνης. Ο τρόπος με τον οποίο παίρνεις έναν απλό χαρακτήρα και τον μεταμορφώνεις, δίνοντάς του ένα τελείως διαφορετικό πρόσωπο σε κάθε μία πινελιά, το κάνει να φαίνεται σα να μην υπάρχουν όρια στη δημιουργία. To «Urban Calligraphy» είναι η καλλιγραφία που βρίσκεται στο αστικό περιβάλλον. Είναι η καλλιγραφία που δεν παραμένει μόνο σε μία κόλλα χαρτί αλλά αυτή που μπορεί να διαφύγει σε κάποιο μεγαλύτερο καμβά.
Κωνσταντίνος Πάτσιος: Kunst macht frei - H τέχνη ελευθερώνει
15.04.2016 13:38
Μεγάλωσα και ζω στη Κηφισιά, την οποία θα ονόμαζα Βαυαρία των Αθηνών, τόσο για τη βλάστηση και τα υπόγεια ρεύματα, όσο και για τους πύργους και τα κατάλοιπα της κεντροευρωπαϊκής αισθητικής. Η τέχνη με γοήτευε από πολύ νεαρή ηλικία, αλλά η συστηματική και καθημερινή μου ενασχόληση με τη ζωγραφική ξεκίνησε στα 18, όταν βρέθηκα με υποτροφία στην κεντρική Γαλλία στο Πουατιέ. Οι τακτικές επισκέψεις μου στο Παρίσι, στο κέντρο Georges Pompidou και η επαφή με το έργο του Marcel Duchamp, του Francis Picabia και άλλων Γάλλων ντανταϊστών υπήρξε καθοριστική για την πορεία μου.
Ηλιοδώρα Μαργέλλου: Συνυφαίνοντας διεξόδους
29.03.2016 16:56
«Σήμερα είναι οι παλιές καλές εποχές του αύριο» - Karl Valentin
Steven C. Harvey: Ανταποκρίσεις από το βρώμικο εργοτάξιο του νέου Πύργου της Βαβέλ
11.03.2016 14:53
Το 1963 ο συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας J. G. Ballard υποστήριζε ότι «Οι κόσμοι των ονείρων, τα συνθετικά τοπία και η πλαστικότητα των μορφών που είχαν επινοηθεί από τους συγγραφείς φαντασίας είναι μορφολογικά ισοδύναμα του εσωτερικού κόσμου της ψυχής».
Μαργαρίτα Μυρογιάννη: Η παλίνδρομη αρμονία των αντιθέτων
04.03.2016 16:11
«Οι απλοί ποιητές είναι τόσο ξεμωραμένοι όσο κι οι απλοί μεθύστακες, που ζουν σε μια συνεχή ομίχλη, χωρίς να βλέπουν ή να κρίνουν τίποτα καθαρά. Ένας άνθρωπος θα πρέπει να είναι σπουδασμένος σε μερικές επιστήμες και να έχει ως ένα βαθμό μαθηματικό κεφάλι για να είναι ένας ολοκληρωμένος ποιητής…»