Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Βαγγέλης Στεφανόπουλος: Πρώτα το μαθαίνεις και ύστερα το ξεχνάς

Βαγγέλης Στεφανόπουλος: Πρώτα το μαθαίνεις και ύστερα το ξεχνάς

Από όλα τα είδη μουσικής η τζαζ ίσως είναι το πιο ελεύθερο και αφηρημένο. Ο ερμηνευτής ή συνθέτης μπορεί να παίξει ή να γράψει ό, τι θέλει την στιγμή της έμπνευσης του χωρίς να δεσμεύεται από αυστηρούς κανόνες όπως στην κλασσική μουσική ή την ποπ (πολλοί δεν γνωρίζουν ότι και η ποπ μουσική έχει κανόνες και ίσως τους πιο αυστηρούς).

Όπως έχει πει και ο Miles Davis για τον αυτοσχεδιασμό «Δεν υπάρχουν λάθος νότες». Ο κυρίως λόγος αυτής της διαφοροποίησης είναι ότι η τζαζ δεν έχει σαν κύριο μέλημα της να χαϊδέψει τα αυτιά κανενός. Ο λόγος ύπαρξής της είναι η αδιάλυτη και ειλικρινής έκφραση χωρίς αναστολές. Αυτό είναι το προτέρημα αλλά και το μειονέκτημα της. Για αυτό και η τζαζ είναι τόσο μοναδικό είδος το οποίο όμως θέλει προσπάθεια και αφοσίωση από τον ακροατή και τον μουσικό για να απολαύσει την χαρά και τον ενθουσιασμό που έχει να προσφέρει. Όπως ο μουσικός πρέπει να έχει το θάρρος να εκφράσει αυτό που νιώθει τη στιγμή που το νιώθει (αυτό φυσικά αφού έχει μελετήσει την παράδοση και έχει το τεχνικό επίπεδο να το κάνει) έτσι και ο ακροατής πρέπει να είναι ανοιχτός χωρίς προκαταλήψεις και προσδοκίες για να μπορέσει να αφεθεί στην μαγεία της στιγμής. Αν κάποιος θέλει να βιώσει αυτή την μουσική παίζοντας ή ακούγοντας πρέπει να κάνει δυο πράγματα∙ Πρώτον να γνωρίσει καλά την ιστορία της και ύστερα να την ξεχάσει και να αφεθεί σε αυτό που γίνεται εδώ και τώρα. Θα θεωρούσα τον εαυτό μου επιτυχημένο μουσικό αν κατάφερνα έστω και για λίγο να παίξω όλα αυτά τα οικεία ακούσματα που όλοι έχουμε με τέτοιο τρόπο ώστε να νομίζει κανείς ότι τα ακούει για πρώτη φορά. Η κάθε φορά που κάποιος παίζει έστω και μια νότα αποτελεί προσπάθεια να αναδημιουργήσει αυτήν την πρώτη φορά και ίσως το ότι αυτό είναι αδύνατο είναι και η μαγεία όλου του εγχειρήματος.

Info: Ο Βαγγέλης Στεφανόπουλος είναι πιανίστας , συνθέτης και ενορχηστρωτής. Έχει ηγηθεί ποικίλων projects διαφορετικού μουσικού ύφους με το τρίο του με το οποίο κυκλοφόρησε το ντεμπούτο άλμπουμ του το 2012. Έχει διευθύνει πολλές μπάντες στην Ελλάδα με καλεσμένους καλλιτέχνες της διεθνούς σκηνής όπως τους: Jd Walter, Femi Temowo, Kellylee Evans και Deborah Carter όπως επίσης έχει υπάρξει μουσικός διευθυντής της Quasamodo orchestra (Freestyle Records) και των Smokey Bandits. Ως session μουσικός έχει ταξιδέψει σε Ελλάδα και Κύπρο συμμετέχοντας σε Ευρωπαϊκά Φεστιβάλ Τζαζ όπως το Vilnious Mama Jazz και το Victorija Pilatovic Quintet.

* Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 31

Σχετικές ειδήσεις
Γιώργος Κοντραφούρης: 10 χρόνια συνεργασία με την Puzzlemusik
11.11.2016 12:36
Η Puzzlemusik είναι για μένα η αποτύπωση της τιμιότητας της, πολυσυλλεκτικότητας και μουσικής δεοντολογίας του Χρήστου Αλεξόπουλου, εμπνευστή και ιδρυτή της.
Simon Bloom: About Rainbows
25.07.2016 16:38
Το άλμπουμ "Midnight Rainbows" ξεκίνησε σαν μια εσωτερική επιθυμία, να αιχμαλωτίσει όλους τους ήχους, τις μελωδίες και τα «χρώματα», που νοιώθω ότι με εκφράζουν σ’ αυτή την περίοδο της ζωής μου, μέσα από τη μουσική. Τα πιο παλιά μου άλμπουμ ήταν το προβάδισμα σ αυτό το νέο μου άλμπουμ.
Αρης Γραικούσης: Στην δίνη της μουσικής με τους «Μουσικούς Συσχετισμούς»
05.05.2016 11:39
Στη μουσική μου πορεία, «συναντήθηκα» με όλους τους μεγάλους δασκάλους της μουσικής. Τρέχοντας με τα δάχτυλά μου στα πλήκτρα του πιάνου, συνομίλησα με όλους αυτούς τους εμπνευσμένους δημιουργούς, από τους Bach, Mozart και Beethoven, μέχρι τους Chopin, Ravel, Prokofiev. Οι «συναντήσεις» μου όμως με τους δημιουργούς συνεχίστηκαν και με τους νεότερους. Οι «Μουσικοί συσχετισμοί» απορρέουν μέσα απ’ αυτές τις συναντήσεις.
Echo Train: Κορεσμός στη μουσική και μια άλλη οπτική
22.04.2016 15:46
Μιλάνε χρόνια τώρα για κορεσμό στη μουσική, αλλά και γενικότερα στις τέχνες, στις συνήθειες, στις ιδέες. Αναρωτιέμαι αν αυτό όντως ισχύει ή θα έπρεπε να το δούμε μέσα απο ένα άλλο πρίσμα. Υπάρχει η τάση όταν ακούμε μια μουσική σήμερα να τη χαρακτηρίζουμε ανάλογα με το ποια δεκαετία μας θυμίζει ή σε ποια βασίζεται.
Monsieur Minimal (Χρήστος Τσιτρούδης): Ποιοι είναι αυτοί που θα κρίνουν τηv μουσική και τους δημιουργούς της?
24.12.2015 15:03
Κατά καιρούς διαβάζω βαρύγδουπες κριτικές διαφόρων δισκοκριτικών οι οποίοι στην προσπάθεια τους να εντυπωσιάσουν χάνουν το πραγματικό νόημα της μουσικής και αναλώνονται άλλοτε σε καλές άλλα τις περισσότερες φορές σε κακόγουστες φαντεζί φρασεολογίες. Αυτό φαντάζομαι ότι γίνεται γιατί με κάποιο τρόπο και αυτοί οι άνθρωποι προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα δικό τους έργο τέχνης με τις λέξεις τους με αποτέλεσμα να ξεχνάν το πραγματικό έργο, τη μουσική.