Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Μπάμπης Χατζηδάκης: Σπαράγματα! Ανασύρω απ’ τη μνήμη μου λέξεις…

Μπάμπης Χατζηδάκης: Σπαράγματα! Ανασύρω απ’ τη μνήμη μου λέξεις…

Μαρτυρία του υπ’ αριθμόν 1245 των ειδικών αστυνομικών δυνάμεων. Αποκαλούμενες ΜΟΝΑΔΕΣ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΑΞΗΣ κοινώς ΜΑΤ. Κατόπιν ιατρικού συμβουλίου, πρόωρη συνταξιοδότηση, επανεξέταση, και το πεπόνι και το μαχαίρι, μετάλλιο ευδόκιμης υπηρεσίας! Δεν έχεις τι να κάνεις.  Δεν έχω κλείσει τα 65 μου, επιτρέψτε μου να δουλέψω, δεν είναι δικαίωμά μου; Η κόρη μου θέλει σύνταξη 10 χρόνια πριν αρχίσει να δουλεύει, μην και δεν προλάβει. Υποστήριζα ανέκαθεν το δημοκρατικό σύστημα, ήταν το πιο δίκαιο που είχα γνωρίσει.  Χτύπησα ανθρώπους κατ’ εντολή... Μισθό. Χτύπησα με το γκλοπ μου χιλιάδες κορμιά που αρνιόντουσαν να ενταχθούν στο σύστημα..... Οργή, μίσος, απέχθεια.  Αμφίδρομα. Διάολε, έχω ταΐσει την κόρη μου μ’ αυτά τα χέρια!

 

Αντιστέκομαι, σημαίνει βάζω στόχους! Πετούν πάνω μου αντικείμενα που στοχεύουν σε άλλον άνθρωπο που έχει αποφασίσει να πληρώσει εμένα για να μην γίνει ο ίδιος στόχος για την οργή που έχει προκαλέσει. Με μισεί κόσμος που δε με γνωρίζει. Ξέρει μόνο τι κάνω. Με μισούν επειδή κάνω τη δουλειά μου. Αυτή ήταν η τελευταία φορά που είδα την κόρη μου. Μπορούσε να αποφασίσει μόνη της και το έκανε . Θέλω να σηκωθείς να φύγεις  και να μη σε ξαναδώ! Πάντα πίστευα πως η κυβέρνηση χρησιμοποιεί την Αστυνομία για να προστατεύει τα ανθρώπινα δικαιώματα. Τη σωματική δύναμη ως αντίποινα σε όσους τη χρησιμοποιούν πρώτοι. Αυτή ήταν η δουλειά μου. Ξέρω πως η πλειονότητα των ανθρώπων εκεί έξω δεν είχαν φταίξει σε τίποτα, η κόρη μου δεν είχε φταίξει. Βγήκαν στο δρόμο για να υπενθυμίσουν στους κυβερνώντες ότι η εξουσία τους υπάγεται στη λαϊκή βούληση. Δέχτηκε πολλά χτυπήματα. Ένα όμως της προξένησε ανήκεστο βλάβη. Εγώ τη χτύπησα. Η ηλίθια υπακοή μου! Μ’ έκαναν να δω ένα άγνωστο κορμί στο οικείο κορμί της κόρης μου. Ποιο ήταν το φταίξιμό μου; Κάθε δουλειά συνεπάγεται μια ευθύνη και εγώ αντεπεξήλθα στη δική μου! Κανείς δεν εξαιρείται απ’ αυτό. Ο κόσμος ζητούσε δικαίωση και το υπουργείο έριξε την ευθύνη. Αυτή η αστυνομική επιχείρηση με οδήγησε στους γιατρούς της υπηρεσίας και με έκανε να αποχωριστώ οριστικά την κόρη μου. Η λέξη τρομοκρατία: Σειρά ενεργειών για την επιβολή του τρόμου με την άσκηση σωματικής ή και ψυχολογικής βιας. Υπήρξα και εγώ ένας τρομοκράτης του κράτους. Όχι, εγώ ότι έκανα το έκανα γιατί ήταν η δουλειά μου, οι πραγματικοί υπεύθυνοι είναι τ’ αφεντικά μου, αυτοί που αποφάσισαν πως πρέπει εγώ να λερώσω τα χέρια μου για να κρατήσουν τα δικά τους καθαρά. Γι’ αυτό και ήμουν το νούμερο 1245. Και τώρα με ξεφορτώνονται, ένας παρίας! Ένας άνθρωπος χωρίς απασχόληση. Έχω χτυπήσει πολλούς τέτοιους και τώρα ήρθε η ώρα να χτυπήσουν εμένα γιατί τους είμαι πια άχρηστος. Με κατάντησαν μια αδρανή ύπαρξη, ενώ εκείνοι κράτησαν τα  χέρια τους πεντακάθαρα. Σπαράγματα! Σπαράγματα! Έτσι. Ανασύρω απ’ τη μνήμη μου λέξεις που κολλάνε. Όπως πραγματικά ο Μπάτσος ανασύρει μνήμες απ’ το παρελθόν του με την κόρη του και ανασυνθέτει την σκέψη του, τη θέση του, τη φιλοσοφία του, την ύπαρξή του.    

 

                                    

Το έργo του Φέλιξ Εστέρ "ΜπΑΤσος" παρουσιάζεται με μεγάλη επιτυχία στον Πολυχώρο Vault, σε σκηνoθεσία Κατερίνας Πολυχρονοπούλου

Σχετικές ειδήσεις
Ελένη Τριανταφυλλοπούλου: Ένα γοτθικό μυθιστόρημα στη σκηνή του θεάτρου
15.03.2016 10:14
570 σελίδες, 154.000 λέξεις, 90 ημέρες εντατικής συγγραφικής δραστηριότητας, πάνω από έξι μήνες μελέτης και έρευνας. Αυτή θα μπορούσε να είναι μια συνοπτική αποτίμηση της ενασχόλησής μου με τη θεατρική μεταφορά του Καλόγερου. Η θεατρική διασκευή ενός μυθιστορήματος όμως είναι κάτι πολύ πιο σύνθετο από ένα μαθηματικό άθροισμα.
Ιωάννα Ρούσσου: Ψάχνοντας μία …«Έξοδο Κινδύνου»
02.03.2016 14:44
Την άνοιξη του 2015, ο αγαπημένος μου φίλος δάσκαλος Μπάμπης Μπαλτάς, μου έφερε την συλλογή διηγημάτων της Ελένης Τσεκούρα, με τίτλο Αδέσποτα. Ξεκίνησα να διαβάζω το πρώτο διήγημα, την Έξοδο Κινδύνου. Το διάβασα κυριολεκτικά χωρίς ανάσα, βιώνοντας την αγωνία και τον πανικό της αντί-ηρωίδας Ελίνας στο υπαρξιακό αδιέξοδο που την εγκλώβιζε. Ένα αδιέξοδο που αναγνώρισα σαν πολύ οικείο.
Ανέστης Αζάς - Πρόδρομος Τσινικόρης: Restart στην Πειραματική Σκηνή
05.01.2016 12:44
Η Πειραματική Σκηνή /-1 άνοιξε πριν λίγο καιρό με ένα διήμερο εορταστικών εκδηλώσεων και συνεχίζεται με τα δύο δικά μας έργα, που πρωτοπαρουσιάστηκαν στο Φεστιβάλ Αθηνών το περασμένο καλοκαίρι: «Στη Μέση του Δρόμου» του Πρόδρομου Τσινικόρη, ένα audio-tour στο κέντρο της πόλης με πρωταγωνιστές άστεγους συμπολίτες μας και την παράσταση «Υπόθεση Φαρμακονήσι ή Το δίκαιο του νερού», ένα έργο γύρω από το σύγχρονο προσφυγικό ζήτημα και το θεσμικό ρατσισμό στην Ευρώπη των κλειστών συνόρων.
Ευθαλία Παπακώστα: Δημιουργώντας σε Αμερική και Ελλάδα. Μια προσωπική καταγραφή
24.12.2015 13:15
Αυτό που δούλευα στο πανεπιστήμιο και επαγγελματικά στην Νέα Υόρκη είναι κάτι εντελώς διαφορετικό απο αυτό που καταπιάνομαι τώρα και αυτή είναι η πρόκληση και η δυσκολία.
Ακύλλας Καραζήσης: Αναζητούνται: πίστη, αγάπη, ελπίδα
23.12.2015 16:41
Το Πίστη, Αγάπη, Ελπίδα αντανακλά πλήρως την εκποίηση όλων των πραγμάτων για χάρη του κέρδους. Η γλώσσα του κειμένου του Χόρβατ στα γερμανικά εκφράζει ακριβώς αυτό το πράγμα: όλα τα κλισέ που πλαισιώνουν, που στοιχειοθετούν μια τέτοια κοινωνία που είναι προσανατολισμένη στο κέρδος, που δείχνει απαξίωση σε οτιδήποτε, ακόμα και στο ανθρώπινο σώμα, μπροστά στα λεφτά. Ο πιο δυνατός επιζεί, ο πιο αδύναμος κυριολεκτικά «ψοφάει». Νομίζω πως το έργο έχει πάρα πολύ σχέση με αυτό που ζούμε σήμερα.