Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

Μπάμπης Χατζηδάκης: Σπαράγματα! Ανασύρω απ’ τη μνήμη μου λέξεις…

Μπάμπης Χατζηδάκης: Σπαράγματα! Ανασύρω απ’ τη μνήμη μου λέξεις…

Μαρτυρία του υπ’ αριθμόν 1245 των ειδικών αστυνομικών δυνάμεων. Αποκαλούμενες ΜΟΝΑΔΕΣ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΑΞΗΣ κοινώς ΜΑΤ. Κατόπιν ιατρικού συμβουλίου, πρόωρη συνταξιοδότηση, επανεξέταση, και το πεπόνι και το μαχαίρι, μετάλλιο ευδόκιμης υπηρεσίας! Δεν έχεις τι να κάνεις.  Δεν έχω κλείσει τα 65 μου, επιτρέψτε μου να δουλέψω, δεν είναι δικαίωμά μου; Η κόρη μου θέλει σύνταξη 10 χρόνια πριν αρχίσει να δουλεύει, μην και δεν προλάβει. Υποστήριζα ανέκαθεν το δημοκρατικό σύστημα, ήταν το πιο δίκαιο που είχα γνωρίσει.  Χτύπησα ανθρώπους κατ’ εντολή... Μισθό. Χτύπησα με το γκλοπ μου χιλιάδες κορμιά που αρνιόντουσαν να ενταχθούν στο σύστημα..... Οργή, μίσος, απέχθεια.  Αμφίδρομα. Διάολε, έχω ταΐσει την κόρη μου μ’ αυτά τα χέρια!

 

Αντιστέκομαι, σημαίνει βάζω στόχους! Πετούν πάνω μου αντικείμενα που στοχεύουν σε άλλον άνθρωπο που έχει αποφασίσει να πληρώσει εμένα για να μην γίνει ο ίδιος στόχος για την οργή που έχει προκαλέσει. Με μισεί κόσμος που δε με γνωρίζει. Ξέρει μόνο τι κάνω. Με μισούν επειδή κάνω τη δουλειά μου. Αυτή ήταν η τελευταία φορά που είδα την κόρη μου. Μπορούσε να αποφασίσει μόνη της και το έκανε . Θέλω να σηκωθείς να φύγεις  και να μη σε ξαναδώ! Πάντα πίστευα πως η κυβέρνηση χρησιμοποιεί την Αστυνομία για να προστατεύει τα ανθρώπινα δικαιώματα. Τη σωματική δύναμη ως αντίποινα σε όσους τη χρησιμοποιούν πρώτοι. Αυτή ήταν η δουλειά μου. Ξέρω πως η πλειονότητα των ανθρώπων εκεί έξω δεν είχαν φταίξει σε τίποτα, η κόρη μου δεν είχε φταίξει. Βγήκαν στο δρόμο για να υπενθυμίσουν στους κυβερνώντες ότι η εξουσία τους υπάγεται στη λαϊκή βούληση. Δέχτηκε πολλά χτυπήματα. Ένα όμως της προξένησε ανήκεστο βλάβη. Εγώ τη χτύπησα. Η ηλίθια υπακοή μου! Μ’ έκαναν να δω ένα άγνωστο κορμί στο οικείο κορμί της κόρης μου. Ποιο ήταν το φταίξιμό μου; Κάθε δουλειά συνεπάγεται μια ευθύνη και εγώ αντεπεξήλθα στη δική μου! Κανείς δεν εξαιρείται απ’ αυτό. Ο κόσμος ζητούσε δικαίωση και το υπουργείο έριξε την ευθύνη. Αυτή η αστυνομική επιχείρηση με οδήγησε στους γιατρούς της υπηρεσίας και με έκανε να αποχωριστώ οριστικά την κόρη μου. Η λέξη τρομοκρατία: Σειρά ενεργειών για την επιβολή του τρόμου με την άσκηση σωματικής ή και ψυχολογικής βιας. Υπήρξα και εγώ ένας τρομοκράτης του κράτους. Όχι, εγώ ότι έκανα το έκανα γιατί ήταν η δουλειά μου, οι πραγματικοί υπεύθυνοι είναι τ’ αφεντικά μου, αυτοί που αποφάσισαν πως πρέπει εγώ να λερώσω τα χέρια μου για να κρατήσουν τα δικά τους καθαρά. Γι’ αυτό και ήμουν το νούμερο 1245. Και τώρα με ξεφορτώνονται, ένας παρίας! Ένας άνθρωπος χωρίς απασχόληση. Έχω χτυπήσει πολλούς τέτοιους και τώρα ήρθε η ώρα να χτυπήσουν εμένα γιατί τους είμαι πια άχρηστος. Με κατάντησαν μια αδρανή ύπαρξη, ενώ εκείνοι κράτησαν τα  χέρια τους πεντακάθαρα. Σπαράγματα! Σπαράγματα! Έτσι. Ανασύρω απ’ τη μνήμη μου λέξεις που κολλάνε. Όπως πραγματικά ο Μπάτσος ανασύρει μνήμες απ’ το παρελθόν του με την κόρη του και ανασυνθέτει την σκέψη του, τη θέση του, τη φιλοσοφία του, την ύπαρξή του.    

 

                                    

Το έργo του Φέλιξ Εστέρ "ΜπΑΤσος" παρουσιάζεται με μεγάλη επιτυχία στον Πολυχώρο Vault, σε σκηνoθεσία Κατερίνας Πολυχρονοπούλου

Σχετικές ειδήσεις
Ελένη Τριανταφυλλοπούλου: Ένα γοτθικό μυθιστόρημα στη σκηνή του θεάτρου
15.03.2016 10:14
570 σελίδες, 154.000 λέξεις, 90 ημέρες εντατικής συγγραφικής δραστηριότητας, πάνω από έξι μήνες μελέτης και έρευνας. Αυτή θα μπορούσε να είναι μια συνοπτική αποτίμηση της ενασχόλησής μου με τη θεατρική μεταφορά του Καλόγερου. Η θεατρική διασκευή ενός μυθιστορήματος όμως είναι κάτι πολύ πιο σύνθετο από ένα μαθηματικό άθροισμα.
Ιωάννα Ρούσσου: Ψάχνοντας μία …«Έξοδο Κινδύνου»
02.03.2016 14:44
Την άνοιξη του 2015, ο αγαπημένος μου φίλος δάσκαλος Μπάμπης Μπαλτάς, μου έφερε την συλλογή διηγημάτων της Ελένης Τσεκούρα, με τίτλο Αδέσποτα. Ξεκίνησα να διαβάζω το πρώτο διήγημα, την Έξοδο Κινδύνου. Το διάβασα κυριολεκτικά χωρίς ανάσα, βιώνοντας την αγωνία και τον πανικό της αντί-ηρωίδας Ελίνας στο υπαρξιακό αδιέξοδο που την εγκλώβιζε. Ένα αδιέξοδο που αναγνώρισα σαν πολύ οικείο.
Ανταμαπανταχού: Νόρμα s/n 210113, θέατρο μάσκας και μαριονέτας για ενήλικες
12.02.2016 11:20
Νόρμα s/n 210113. Τρεις ερμηνευτές συνεργάζονται σε ένα σύνθετο σκηνικό χώρο συνδυάζοντας τεχνικές θεάτρου μάσκας και μαριονέτας, με παράλληλη προβολή animation. Μια παράσταση στην οποία ο εκφερόμενος λόγος απουσιάζει παντελώς και η μουσική επένδυση παίζει καθοριστικό ρόλο , καθώς δεν αποτελεί μουσικό χαλί, αλλά εντείνει και διαμορφώνει το δραματουργικό τοπίο . Οι τρεις ερμηνευτές εμψυχώνουν 14 ρόλους αλλάζοντας μάσκες και κοστούμια και χειρίζονται μαριονέτες.
Σεβαστιάνα Αναγνωστοπούλου: Για την «Ιστορία του Γερασμένου Παιδιού»
26.01.2016 11:16
«Αυτό το κορίτσι κάπου το ξέρω!» αναφώνησα όταν πρωτοαντίκρυσα το κορίτσι με τον κουβά του να στέκεται στον εμπορικό δρόμο των σελίδων της Έρπενμπεκ. Από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου, η νουβέλα καταχωρήθηκε στα «αγαπημένα μου αναγνώσματα όλων των εποχών» και αντιστοίχως η συγγραφέας του στις σημαντικότατες επιρροές μου. Το κορίτσι πράγματι το ήξερα, το είχα δει, στα πρόσωπα των ανθρώπων στις υπόγειες διαβάσεις του Schöneweide, στις στάσεις της Αλεξάντερπλατς, στα πλακόστρωτα δρομάκια της «ανορθωμένης» Δρέσδης, στα καθίσματα της «Εκεχειρίας» στη Schönehauser.
Δημήτρης Μακαλιάς- Μίνως Θεοχάρης: Smiley, γιατί απέναντι στον έρωτα είμαστε όλοι ίσοι!
21.01.2016 16:21
Smiley. Έμαθες τα νέα; Από emoticon το έκαναν θεατρική παράσταση. Στο θέατρο Άβατον στο Γκάζι. Κατάλαβες; Η κίτρινη φατσούλα που γελάει. Εν συντομία...είμαι χαρούμενος. Για να μην γράφουμε και πολλά! Τα λέμε όλα με άνω και κάτω τελεία, διάστημα, παρένθεση που κλείνει.