Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Μάνος Βαβαδάκης: Ο έρωτας πάντα έχει τέλος, αυτό που πρέπει να κερδίσουμε είναι το μετά

Μάνος Βαβαδάκης: Ο έρωτας πάντα έχει τέλος, αυτό που πρέπει να κερδίσουμε είναι το μετά

Η παράσταση δημιουργήθηκε σαν βάλσαμο στις πληγές ενός περασμένου έρωτα. Το υλικό από τις δίκες των Μαγισσών του Σάλεμ παρουσιάστηκε μπροστά μου εκείνη τη περίοδο της ζωής μου και η Abigail Williams με τις πράξεις της πριν από 300 χρόνια, έπαιρνε ξανά εκδίκηση για όλους εμάς. Η τέχνη λειτουργεί πάντα σαν καθαρτήριο για τις νευρώσεις των καλλιτεχνών και μακάρι αυτή η παράσταση να βοηθήσει να κατανοήσουμε αυτό το μύχιο, σκοτεινό και ανεξερεύνητο κομμάτι του εαυτού μας. Η εκδίκηση που ζυμώνεται και στο τέλος γίνεται συγχώρεση. Κατά έναν περίεργο τρόπο αυτή είναι και η πιο βαθιά εκδίκηση. Να αφουγκραστείς τον πόνο που σου προσφέρθηκε και να τον πλάσεις σε αγάπη, να αισθανθείς τυχερός που έκλαψες, παρακάλεσες, ταπείνωσες τον εγωισμό σου.

 

Τα κορίτσια στο Σάλεμ δεν ακολουθούν αυτή την οδό. Εκδικούνται χωρίς αναστολές όποιον εμποδίζει το δρόμο τους. Αυτό που ξεκίνησε ως ερωτική εκδίκηση στρέφεται εναντίον όλης της πόλης. Η εξουσία που απολαμβάνουν, τρέφει τον εγωισμό τους, και χωρίς αναστολές θανατώνουν 27 ανθρώπους με την κατηγορία της μαγείας. Ενώ οι ίδιες χρησιμοποιούν τη μαγεία για να κερδίσουν την ερωτική έλξη, καταφέρνουν να γυρίσουν τούμπαλιν τις κατηγορίες και να βρεθούν στη θέση των κατήγορων. Οι αληθινές μαρτυρίες που χρησιμοποιούνται στην παράσταση έχουν στόχο να μας υπενθυμίζουν συνεχώς ότι η ιστορία αυτή δεν είναι προϊόν μυθοπλασίας, αλλά πραγματικότητα. Άνθρωποι καταδικάστηκαν, εκτελέστηκαν, πέθαναν μέσα στη φυλακή επειδή ένα κορίτσι δεν μπορούσε να διαχειριστεί τον ανεκπλήρωτο έρωτα.

 

Ακόμα όμως και σήμερα δεν έχουν αλλάξει πολλά. Ενώ κανείς θα περίμενε ότι με την πρόοδο των κοινωνικών επιστημών, την ισότητα των φύλων, τη κατάκτηση σεξουαλικών δικαιωμάτων, τουλάχιστον στις δυτικές κοινωνίες, οι άνθρωποι να είναι πιο ανοικτοί και να εξωτερικεύουν τον πόνο τους, ακόμα παλεύουμε για την έξωθεν καλή μαρτυρία. Παλεύουμε να μη δείξουμε μικροί, πληγωμένοι, αβοήθητοι. Ο έρωτας πάντα έχει τέλος. Αυτό που πρέπει να κερδίσουμε είναι το μετά. Μακάρι η παράσταση μας να βοηθά σε αυτή την προβληματική.

 

Info: Ο Μάνος Βαβαδάκης μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης και ζει μόνιμα στην Αθήνα. Αριστούχος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου (2013). Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, απ’ όπου έλαβε και Μεταπτυχιακό Δίπλωμα στην Ιστορία. Δουλεύει στο θέατρο. Ως ηθοποιός έχει συνεργαστεί με τους Ακύλλα Καραζήση (H.V. Kleist, Πενθεσίλεια και Ο Σεισμός στη Χιλή στο Bios), Χρήστο Θεοδωρίδη (W. Shakespeare, Άμλετ στο Πορεία)  και Δανάη Θεοδωρίδη (A small step for a man, BUDA, Βέλγιο). Ως βοηθός σκηνοθέτη με τον Γιάννη Μόσχο (Th. Wilder, Με τα δόντια στο Υπόγειο Θεάτρου Τέχνης) και τον Πάρι Μέξη (Ο γλάρος Ιωνάθαν, Στέγη). Από το 2013 είναι σκηνοθέτης της θεατρικής ομάδας της Ιατρικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.



Το Θέατρο Θησείον – Ένα θέατρο για τις Τέχνες φιλοξενεί την παράσταση Salem έως 21 Φεβρουαρίου

Σχετικές ειδήσεις
Μάνος Καρατζογιάννης: O Γιάνος κι ο Μάνος...
10.02.2017 11:32
Ο Μάνος Καρατζογιάννης γράφει για "Το Χέρι του Γιάνος", που παρουσιάζεται πρώτη φορά στην Ελλάδα στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, και για τον ήρωά του που είναι ένας από εμάς...
Μάνος Στεφανάκης: Η πρώτη ανάγνωση…
07.02.2017 14:37
Ο Μάνος Στεφανάκης θυμάται την πρώτη φορά που διάβασε τον «Ντέτεκτιβ» του Δημήτρη Χατζή, που παρουσιάζεται αυτή την περίοδο στο Skrow Theater σε δική του σκηνοθεσία.
Σοφία Κορώνη: «Δεν έχω ιδέα»
27.01.2017 11:24
Η Σοφία Κορώνη μοιράζεται μαζί μας αγαπημένες φράσεις και σκέψεις για την παράσταση «Και θα σφάξουμε το κουνέλι. Η ζωή είναι ωραία. Η ζωή είναι καλή. Θα σφάξουμε το κουνέλι», η οποία παρουσιάζεται για δεύτερη χρονιά στο Bios έως τις 14 Φεβρουαρίου 2017.
Σπύρος Δ. Μιχαλόπουλος: Το Σεξ Λεξικόν έχει τη δική του ιστορία
11.10.2016 15:24
Το «Σέξ Λεξικόν» έπεσε στα χέρια μου τη δεκαετία του 80. Πρέπει να ήμουν 10-11, τότε που είχα ήδη αρχίσει να αδημονώ για τη μετάβασή μου στον κόσμο των μεγάλων... Ο Σπύρος Δ. Μιχαλόπουλος γράφει τις σκέψεις του με αφορμή την παρουσίαση του έργου του «Σεξ Λεξικόν-Η Επιστήμη του Έρωτα» στο Θέατρο 104.
Θάλεια Γρίβα: Τι κάνουμε με τα παραμύθια, οέο;
16.09.2016 12:56
Σε αυτήν την περίεργη κατηγορία ανθρώπων, που ασχολούνται επαγγελματικά με το θέατρο, συμβαίνει κάτι μαγικό. Από τη στιγμή που θα ξεκινήσει να τρέχει μια πρόβα, και μέχρι την πρεμιέρα, αυτό είναι το πιο σημαντικό ζήτημα στη ζωή τους. Γίνεται προτεραιότητα, και μπορεί, όσο περνάνε οι μέρες, και πλησιάζει η πρεμιέρα, μια μέρα να ξεχάσεις να φας, ή, ακόμα χειρότερα, να ξεχάσεις να ταΐσεις το σκύλο! Ή, έτσι λέω στον εαυτό μου ότι συμβαίνει γενικώς, και δεν είμαι μόνο εγώ που το παθαίνω… Όμως, παρά τις αντιξοότητες, που εκούσια αντιμετωπίζουμε, οι θεατρίνοι επιβιώνουμε, σαν τις κατσαρίδες και είμαστε εδώ ακόμα και μετά από πυρηνική καταστροφή.