Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Γεωργία Νταγάκη: Η λύρα ταξιδεύει…

Γεωργία Νταγάκη: Η λύρα ταξιδεύει…

Στην ερώτηση "Γιατί ασχολήθηκες με τη μουσική " μπορώ να δώσω πολλές διαφορετικές απαντήσεις. Όμως, όσο τα χρόνια περνούν η απάντηση τείνει να είναι μία: Γιατί η λύρα με εκπλήσσει συνεχώς. Η έκπληξη μου πάντα, είναι στο τι διαστάσεις μπορεί να πάρει και μέχρι που μπορεί να σε ταξιδέψει αλλά και να ταξιδευτεί.

Ένα όργανο λοιπόν που έχει τόσο περιορισμένες τεχνικές δυνατότητες φτάνει να ακούγεται στους "ξένους" λαούς, μοναδικό. Το ηχόχρωμά του να συγκινεί και παράλληλα με όλη την ιστορία που κουβαλά, ασχέτως αν ο στίχος είναι ελληνικός, να αγγίζει και να αντηχεί υπέροχα μακρινό και κοντινό αντάμα. Αυτό είναι κάτι που με συνταράσσει κάθε φορά που η λύρα έρχεται σ’ επαφή με αυτό τον κόσμο.

Μεγάλα φεστιβάλ, συνεργασίες με τόσο διαφορετικών ειδών καλλιτέχνες , άλλης κουλτούρας, άλλης μουσικής παράδοσης, και η λύρα πάντα εκεί, να παντρεύει μοναδικά την δική της παράδοση με τα σύγχρονα ακούσματα και να μπορεί να ελίσσεται σε όλες τις μορφές της μουσικής. Χρειάζεται να εναρμονίζεσαι, να «ακούς», να αντιλαμβάνεσαι αλλά και να σέβεσαι τους υπολοίπους μέσα σε ένα σύνολο, για να μπορείς να ισορροπήσεις μαζί τους και να δημιουργήσετε παρέα κάτι κοινό αλλά ταυτόχρονα όχι μονοδιάστατο και βαρετό.

Είναι μοναδική εμπειρία να μπορείς να "αγγίζεις" ανθρώπους που έχουν τελείως διαφορετικά ακούσματα από τα δικά σου και να τους ταξιδεύεις στον δικό σου ονειρικό κόσμο. Όπως επίσης και το αντίθετο. Να μπορείς και συ να αφουγκραστείς τη δική τους γλώσσα και να μάθεις από αυτήν. Η μουσική, παγκόσμια, αποτελεί μοναδικό τρόπο επικοινωνίας, καθώς έρχεσαι κοντά της, μαθαίνεις, διαβάζεις, ανακαλύπτεις, γνωρίζεις χωρίς ν’ ανταλλάξεις ούτε λέξη.

Info: Η Γεωργία Νταγάκη είναι μουσικός, ερμηνεύτρια και παράλληλα συνθέτει τραγούδια. Σημαντικός σταθμός στην πορεία της που σηματοδότησε την προσωπική αναζήτηση ενός άλλου ήχου, πέρα απο τον παραδοσιακό, ήταν η συνεργασία της με τον θρύλο της rock σκηνής ERIC BURDON και τους Animals, με τους οποίους και πραγματοποίησε μεγάλη περιοδεία στην Ευρώπη το 2009. Η συνεργασία αυτή εκφράστηκε και δισκογραφικά με την Γεωργία να συμμετέχει στην ηχογράφηση 4 τραγουδιών στον δίσκο του Eric Burdon “Athens Traffic Live”. Τέλος, ο πρώτος προσωπικός δίσκος της “Φόβος” (Phobie) της Γεωργίας Νταγάκη κυκλοφόρησε στο εξωτερικό απο τη γερμανική εταιρεία Meisel Music, τον Οκτώβριο του 2014 και μέσα σε λίγους μήνες, κατάφερε να ανέβει στο TOP 20 των World Music Charts of Europe!

* Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 24

Σχετικές ειδήσεις
Ημισκούμπρια: Όταν οι σοβαροφανείς ταράζονται
05.04.2016 14:38
Μια σκοτεινή βραδιά στα early 90’s και ένα λεωφορείο που κουνάει και τρίζει σαν πειραματική industrial. Ένα μικρό Walkman με μπαταρίες στο τελείωμα τους και Public Enemy “Don’t believe the hype” στα ακουστικά «ψείρες». Όνειρα και αναζητήσεις στην μουσική που γνωρίζεις ότι την λένε Rap αλλά δεν φαίνεται να σκοτίζει τον διπλανό σου που ακούει την τελευταία συλλογή από λαϊκά τραγούδια ,ούτε τον παραδιπλανό σου που ακούει ροκ του 60.Σε κοιτούν γιατί φοράς ένα καπελάκι μέσα στην νύχτα.
Βαγγέλης Στεφανόπουλος: Πρώτα το μαθαίνεις και ύστερα το ξεχνάς
11.03.2016 16:55
Από όλα τα είδη μουσικής η τζαζ ίσως είναι το πιο ελεύθερο και αφηρημένο. Ο ερμηνευτής ή συνθέτης μπορεί να παίξει ή να γράψει ό, τι θέλει την στιγμή της έμπνευσης του χωρίς να δεσμεύεται από αυστηρούς κανόνες όπως στην κλασσική μουσική ή την ποπ (πολλοί δεν γνωρίζουν ότι και η ποπ μουσική έχει κανόνες και ίσως τους πιο αυστηρούς).
Θοδωρής Κότσυφας: Ελληνική jazz σκηνή...
24.02.2016 11:13
Ακούω ολοένα και συχνότερα αυτές τις λέξεις τα τελευταία χρόνια. "Ελληνική", "Τζαζ", "σκηνή".
Cayetano (Γιώργος Μπρατάνης): Γράμμα από την Ανατολή
05.01.2016 13:59
Αγναντεύεις από το μπαλκόνι σου το Hong Kong. Χαμηλώνεις τα μάτια σου για να αντικρίσεις την κίνηση στην λεωφόρο. Σαν να άφησες ένα τσούρμο παιδάκια να οδηγούν, δημιουργούν μποτιλιαρίσματα για το τίποτα.
Monsieur Minimal (Χρήστος Τσιτρούδης): Ποιοι είναι αυτοί που θα κρίνουν τηv μουσική και τους δημιουργούς της?
24.12.2015 15:03
Κατά καιρούς διαβάζω βαρύγδουπες κριτικές διαφόρων δισκοκριτικών οι οποίοι στην προσπάθεια τους να εντυπωσιάσουν χάνουν το πραγματικό νόημα της μουσικής και αναλώνονται άλλοτε σε καλές άλλα τις περισσότερες φορές σε κακόγουστες φαντεζί φρασεολογίες. Αυτό φαντάζομαι ότι γίνεται γιατί με κάποιο τρόπο και αυτοί οι άνθρωποι προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα δικό τους έργο τέχνης με τις λέξεις τους με αποτέλεσμα να ξεχνάν το πραγματικό έργο, τη μουσική.