Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

Ευθαλία Παπακώστα: Δημιουργώντας σε Αμερική και Ελλάδα. Μια προσωπική καταγραφή

Ευθαλία Παπακώστα: Δημιουργώντας σε Αμερική και Ελλάδα. Μια προσωπική καταγραφή

Αυτό που δούλευα στο πανεπιστήμιο και επαγγελματικά στην Νέα Υόρκη είναι κάτι εντελώς διαφορετικό απο αυτό που καταπιάνομαι τώρα και αυτή είναι η πρόκληση και η δυσκολία. Μέχρι τώρα συνεργαζόμουν με ηθοποιούς της ηλικίας μου ή μικρότερους μου που είχαμε σπουδάσει μαζί, που η επικοινωνία ήταν δεδομένη και ένιωθα ελεύθερη να δημιουργήσω στην σκηνή ένα πολύχρωμο σύμπαν βασισμένο σε σουρεαλισμό και εξπρεσιονισμό. Έπαιζα και σκηνοθετούσα και δεν υπήρχε καθαρός διαχωρισμός μεταξύ τους. Γυρνάω Αθήνα και ίσως φοβούμενη να μοιραστώ το προσωπικό μου ύφος ή γιατί δεν θέλω να επαναλαμβάνομαι, ξεκίνησα την παραγωγή ενός σύγχρονου κειμένου με κλασική ρεαλιστική προσέγγιση και με ηθοποιούς που δεν είχαμε ξανασυνεργαστεί και με καθαρά σκηνοθετικό ρόλο για μένα. Έπρεπε να έχω την εξωτερική εποπτεία για να βρεθεί πρώτα απο όλα ένας κοινός κώδικας- αυτό είναι το στοίχημα σε αυτή τη δουλειά και το ρίσκο. Ίσως δουλεύοντας τον ρεαλισμό βρίσκω ένα τρόπο επαναπατρισμού. Γιατί αναγκάστηκα να ψάξω τον ρυθμό της γλώσσας και την ισχύ των λέξεων αναζητώντας κατ’ επέκταση τα στοιχεία της κουλτούρας της χώρας τη δεδομένη στιγμή. Πράγμα που θέλω, καθώς νιώθω ότι χρησιμοποιώ το θέατρο ως σημείο έρευνας για την κατασκευή μιας γέφυρας που θα συνδέσει ενδεχομένως τους δυο κόσμους που έζησα και ζω: Αθήνα και Νέα Υόρκη.

Info: Η Ευθαλία Παπακώστα είναι σκηνοθέτις. Επέστρεψε από τη Νέα Υόρκη στην Ελλάδα τους τελευταίους μήνες. Στην Νέα Υόρκη σπούδασε με υποτροφία στο Bard College, υποκριτική και σκηνοθεσία , θητεύοντας κοντά στους Ντάνιελ Φις, Τομπίας Μάλερ και Τζόαν Ακαλαΐτις, Πρώτη της δουλειά ήταν το ‘Kostyas Room’, μια διασκευή βασισμένη στον Γλάρο του Τσέχωφ , το οποίο παρουσιάστηκε σε βιομηχανικό χώρο του Μανχάταν. Στις 20 Νοεμβρίου πραγματοποίησε το σκηνοθετικό της ντεμπούτο στην Ελλάδα με το νέο, άπαιχτο, έργο του Alexander Wright ‘Άνιμαλς’.

*Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 34

Photo: Tita Bonatsou


Η παράσταση Άνιμαλς παρουσιάζεται στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Περισσότερες πληροφορίες

Σχετικές ειδήσεις
Έλενα Πέγκα: Η τρυφερή παιδικότητα και το ξύπνημα της άνοιξης
13.01.2017 15:27
Η συγγραφέας και σκηνοθέτις Έλενα Πέγκα καταγράφει μερικά από τα ερωτήματα και τους προβληματισμούς που θέτει το έργο «Θα πεθάνω αν πεθάνεις», το οποίο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο "Χώρος Θέατρο".
Θάλεια Γρίβα: Τι κάνουμε με τα παραμύθια, οέο;
16.09.2016 12:56
Σε αυτήν την περίεργη κατηγορία ανθρώπων, που ασχολούνται επαγγελματικά με το θέατρο, συμβαίνει κάτι μαγικό. Από τη στιγμή που θα ξεκινήσει να τρέχει μια πρόβα, και μέχρι την πρεμιέρα, αυτό είναι το πιο σημαντικό ζήτημα στη ζωή τους. Γίνεται προτεραιότητα, και μπορεί, όσο περνάνε οι μέρες, και πλησιάζει η πρεμιέρα, μια μέρα να ξεχάσεις να φας, ή, ακόμα χειρότερα, να ξεχάσεις να ταΐσεις το σκύλο! Ή, έτσι λέω στον εαυτό μου ότι συμβαίνει γενικώς, και δεν είμαι μόνο εγώ που το παθαίνω… Όμως, παρά τις αντιξοότητες, που εκούσια αντιμετωπίζουμε, οι θεατρίνοι επιβιώνουμε, σαν τις κατσαρίδες και είμαστε εδώ ακόμα και μετά από πυρηνική καταστροφή.
Δανάη Θεοδωρίδου: Προχωρώντας με μικρά βήματα
21.07.2016 14:02
Το One Small Step for a Man: Hello, Goodbye δανείζεται τον τίτλο του από το πρώτο μέρος της διάσημης φράσης του Ν. Άρμστρογκ («Ένα μικρό βήμα για ένα άνθρωπο, ένα τεράστιο βήμα για την ανθρωπότητα») κι αποτελεί την πρόσκληση προς μια μικρή κοινότητα γήινων όντων (θεατών και ηθοποιών) να βρεθούν γύρω από ένα τραπέζι στρωμένο με ποτά, γλυκά και φωτογραφίες από τη γη όπως αυτές στάλθηκαν στο διάστημα το 1977, προκειμένου να κοιτάξουν με διαφορετικό τρόπο τη ζωή στον πλανήτη μας.
Ανταμαπανταχού: Νόρμα s/n 210113, θέατρο μάσκας και μαριονέτας για ενήλικες
12.02.2016 11:20
Νόρμα s/n 210113. Τρεις ερμηνευτές συνεργάζονται σε ένα σύνθετο σκηνικό χώρο συνδυάζοντας τεχνικές θεάτρου μάσκας και μαριονέτας, με παράλληλη προβολή animation. Μια παράσταση στην οποία ο εκφερόμενος λόγος απουσιάζει παντελώς και η μουσική επένδυση παίζει καθοριστικό ρόλο , καθώς δεν αποτελεί μουσικό χαλί, αλλά εντείνει και διαμορφώνει το δραματουργικό τοπίο . Οι τρεις ερμηνευτές εμψυχώνουν 14 ρόλους αλλάζοντας μάσκες και κοστούμια και χειρίζονται μαριονέτες.
Σεβαστιάνα Αναγνωστοπούλου: Για την «Ιστορία του Γερασμένου Παιδιού»
26.01.2016 11:16
«Αυτό το κορίτσι κάπου το ξέρω!» αναφώνησα όταν πρωτοαντίκρυσα το κορίτσι με τον κουβά του να στέκεται στον εμπορικό δρόμο των σελίδων της Έρπενμπεκ. Από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου, η νουβέλα καταχωρήθηκε στα «αγαπημένα μου αναγνώσματα όλων των εποχών» και αντιστοίχως η συγγραφέας του στις σημαντικότατες επιρροές μου. Το κορίτσι πράγματι το ήξερα, το είχα δει, στα πρόσωπα των ανθρώπων στις υπόγειες διαβάσεις του Schöneweide, στις στάσεις της Αλεξάντερπλατς, στα πλακόστρωτα δρομάκια της «ανορθωμένης» Δρέσδης, στα καθίσματα της «Εκεχειρίας» στη Schönehauser.