Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Άρης Τρουπάκης: Η μόνη κορφή που κατακτάς είναι η γνώση πως υπάρχει πάντα μια ακόμα ψηλότερη

Άρης Τρουπάκης: Η μόνη κορφή που κατακτάς είναι η γνώση πως υπάρχει πάντα μια ακόμα ψηλότερη

Τα «Ψηλά Βουνά» είναι τα παιδικά μας χρόνια. Όχι μια οποιαδήποτε στιγμή τους. Είναι εκείνη η παράξενη στιγμή – «τα παιδιά της τελευταίας τάξης του δημοτικού» λέει ο δάσκαλος που παροτρύνει τους μαθητές ν’ ανέβουν στο βουνό – που σιγά-σιγά κι ανύποπτα η παιδική αθωότητα συναντάει την περιπετειώδη μυρωδιά των πρώτων χρόνων της εφηβείας.

 

Εκείνες οι κορφές που ως τώρα ίσα που αχνοφαίνονταν στον ορίζοντα σε μια μυθική σχεδόν απόσταση, πλέον φαντάζουν προκλητικές και ελκυστικές, σχεδόν προσιτές.

 

Τώρα ξεκινάει το μεγάλο ταξίδι. Οι πρώτες ανέσεις που πρέπει να ξεχαστούν – οι «άβολες» καλύβες που περιμένουν τα παιδιά μόλις φτάνουν στο βουνό, η ασφάλεια των γονιών που πρέπει τώρα να την υποκαταστήσει η συντροφικότητα μεταξύ των παιδιών, οι φόβοι που πρέπει να κατανικηθούν, η γνωριμία με το άγνωστο που δεν πρέπει να σε τρομάξει αλλά να σε διδάξει και, ίσως το σημαντικότερο, η έστω και πρώιμη συνειδητοποίηση πως πια είσαι το μέρος ενός συνόλου, μιας παρέας που της προσφέρεις και σου προσφέρει και μόνο τότε η ζωή αποκτά το μυστηριώδες της νόημα.

 

Ο σκηνοθέτης και οι ηθοποιοί που συναντηθήκαμε φέτος με τα «Ψηλά Βουνά» έχουμε αφήσει αρκετά πίσω μας εκείνα τα χρόνια. Ξεκινώντας τις πρόβες κι αργότερα το ταξίδι μας μες στο κείμενο και τελικά τις παραστάσεις, είδαμε εμάς εκεί γύρω στα δέκα-έντεκα χρόνια μας να παίζουμε με τους φίλους μας, να διψάμε για περιπέτεια, να προσπαθούμε να μείνουμε ξύπνιοι όλη τη νύχτα χωρίς ποτέ να το πετύχουμε, να χαζεύουμε τα άστρα χωρίς μελαγχολία αλλά με περιέργεια, να πολεμάμε γίγαντες αλλά να φοβόμαστε ένα σκυλί.

 

Κι ύστερα κοιτάξαμε γύρω μας. Και έκπληκτοι, είδαμε πως τα ψηλά βουνά των παιδικών μας χρόνων είναι ακόμα εκεί, περήφανα και τεράστια, με τις απάτητες κορφές τους περιμένοντάς μας να τα κατακτήσουμε ξανά. Και φτάνοντας εκεί πάνω να βροντοφωνάξουμε «γειά σας ψηλά βουνά» κι η ηχώ να μας επιστρέψει την παιδική μας φωνή διαβεβαιώνοντάς μας πως η μόνη κορφή που κατακτάς είναι η γνώση πως υπάρχει πάντα μια ακόμα ψηλότερη.

 

Info: Ο Άρης Τρουπάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1976. Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης και του εργαστηρίου Σκηνοθεσίας του Εθνικού Θεάτρου. Ως ηθοποιός έχει συνεργαστεί με το Εθνικό Θέατρο, το Θέατρο Τέχνης, το Θέατρο του Νότου, το Ακροπόλ , το Θέατρο Μεταξουργείο, το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας κ.ά. Έχει σκηνοθετήσει στο Εθνικό Θέατρο, στο Θέατρο Τέχνης, στο Απλό Θέατρο, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, στο Faust, στο Θέατρο Skrow, στο Θέατρο της οδού Κεφαλληνίας κ.ά.

 

 

Το Θέατρο Ακροπόλ παρουσιάζει τα «Ψηλά Βουνά», του Ζαχαρία Παπαντωνίου, σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου

Σχετικές ειδήσεις
Μιχάλης Σιώνας: «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας» - Μια παράσταση για μικρούς & μεγάλους
13.10.2016 13:01
Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Μιχάλης Σιώνας γράφει στο Culture Now για την παράσταση «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας» της Εταιρείας Θεάτρου Θέση, η οποία "ζωντανεύει" τον κόσμο των ξωτικών, των ευγενών και των ταπεινών μαστόρων στο θέατρο θησείον, ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ!
Μόνικα Κασάνη: Summer Camp - Μια ξεχωριστή καλοκαιρινή εμπειρία για τα παιδιά στην Τεχνόπολη
15.06.2016 10:42
Γιατί Summer Camp στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων; Μια καλοκαιρινή εμπειρία περιμένει τα παιδιά σας στην Τεχνόπολη, 100% διαδραστική και διασκεδαστική. Μέσα από τη βιωματική μάθηση, το θεατρικό παιχνίδι και τη συνεργασία, τα παιδιά έχουν την ευκαιρία να ανακαλύψουν τις τέχνες, διαφορετικές κουλτούρες και πολιτισμούς, να εξοικειωθούν με τις νέες τεχνολογίες και να μάθουν να ζουν καλύτερα.
Γιάννης Κατσιγιάννης: Ο Σούπερ Φιστίκης Ενάντια στο Τεράστιο Παγωτό Χωνάκι!
01.04.2016 11:07
Θέλω και θα προσπαθήσω να είμαι ειλικρινής. Λέω θα προσπαθήσω, γιατί μέσα από ανάλογα σημειώματα, μπορεί κανείς εύκολα να ξεστρατίσει από την προσωπική του αλήθεια. Γράφοντας τον Σούπερ Φιστίκη, είχα κατά νου, τα παιδιά με τους γονείς, πακέτο, έχοντας σαν στόχο μου πρώτιστα, «να περάσουν όλοι καλά». Πολλοί ταυτίζουν την παραπάνω έκφραση με έκπτωση διδακτισμού, ποιότητας και μηνυμάτων… Αυτό ακριβώς προσπάθησα να αποφύγω. Προσπάθησα να αποφύγω τον στείρο και τον παλιάς κοπής διδακτισμό όπως και την πεπατημένη ποιοτική οδό. Σαν μαθητής, αρκετές φορές θυμάμαι να έγειρα γλυκά το κεφάλι μου στο θρανίο, ακούγοντας με τον πλέον νανουριστικό τρόπο, αναλύσεις επί αναλύσεων, και τι θέλει τέλος πάντων να πει ο ποιητής και… και… Κλείνοντας άλλοτε τ’ αυτιά μου, μην αντέχοντας να ακούω την λογοτεχνία να στενάζει κάτω από το τότε αδυσώπητο φιλολογικό νυστέρι…
Ομάδα Τσόκαρα: Θέατρο που πάει παντού!
28.01.2016 09:36
Στους δύσκολους καιρούς που ζούμε όπου η δημιουργικότητα και η επιβίωση μέσω της τέχνης του θεάτρου είναι μια δύσκολη υπόθεση, επιλέξαμε έναν διαφορετικό τρόπο οργάνωσης μιας θεατρικής ομάδας. Έναν τρόπο που βασίζεται στην συλλογικότητα, την συν δημιουργία και την αλληλεγγύη. Η θεατρική ομάδα Τσόκαρα δεν έχει σκηνοθέτη ούτε παραγωγό, παρά μόνο ισότιμα μέλη με τις ίδιες ευθύνες και υποχρεώσεις.
Βαλέρια Χριστοδουλίδου: Ο μαγικός κόσμος της «Ονειροχώρας»...
22.12.2015 10:44
Άραγε εσύ θυμάσαι τον εαυτό σου όταν ήσουν παιδί, να μπερδεύει τα όνειρα με την πραγματικότητα ή την πραγματικότητα με όνειρο? Μαγικές επιθυμίες... στιγμές που ήθελες να γίνεις αόρατος & να περιπλανηθείς παντού απαρατήρητος... κι έκλεινες τα μάτια κι όλα γίνονταν με την αναπνοή της φαντασίας σου. Να γίνεις τοσοδούλης & να χωρέσεις μέσα στο παιχνιδοσπιτάκι που σου έκαναν δώρο τα Χριστούγεννα & να παίξεις μαζί με τα μικροσκοπικά σου κουκλάκια ή να πολεμήσεις παρέα με τα στρατιωτάκια σου.