Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Λυδία Τζανουδάκη: Αγαπητοί μου Μπιλ και Λου....

Λυδία Τζανουδάκη: Αγαπητοί μου Μπιλ και Λου....

Οι ζωές των ανθρώπων που είναι μόνοι, έχουν χρώματα μουντά σαν το γκρι του Μπιλ και το καφέ της Λου. Έχουν σιωπές κι έτσι ανοίγουν την τηλεόραση να ακούγονται από μέσα τα στρουμφάκια κι έχουν και πολλή σοκολάτα, για να εξισορροπούν την πίκρα που τους αφήνει το περιθώριο που τους έχουν στριμώξει. Για καλή μας τύχη μέσα σε αυτούς τους μουντούς και μοναχικούς κόσμους εμφανίζονται οι φίλοι. Όσο διαφορετικοί κι αν είναι, όσοι μακριά κι αν βρίσκονται, όσα κι αν μας χωρίζουν από αυτούς, ευτυχώς υπάρχουν εκείνοι οι ευλογημένοι άνθρωποι που μας αλλάζουν τη ζωή.

 

Διανύοντας λοιπόν την περασμένη "σκουρόχρωμη" για πολλούς χρονιά, βρισκόμουν εκεί στο τετράγωνο μου ως Λου, με μόνη μου συντροφιά έναν ψεύτικο κόκκορα. Δεν έβλεπα για πολλή ώρα κανένα από τα παιδιά, μονάχα τους άκουγα και τους ζήλευα λίγο γιατί εκείνοι ήταν πιο τυχεροί. Βρίσκονταν μεν σε διαφορετικούς χώρους, αλλά τουλάχιστον μοιράζονταν τον ίδιο όροφο. Τρεις χώροι, τρεις κόσμοι, τρεις ζωές που τέμνονται χωρίς να διασταυρώνονται.

 

Μέσα σε αυτή τη χρονιά που πέρασε, από όταν άρχισαν οι πρόβες μας μέχρι το τέλος των παραστάσεων της πρώτης μας σεζόν, ζήσαμε σχεδόν ότι κι οι ήρωές μας... απώλειες, χωρισμούς, χαρές, καλές μέρες, κακές μέρες... Και είχαμε πράγματι ξεκινήσει ο καθένας μόνος του στο δωμάτιο του, αλλά είχαμε καταφέρει στο τέλος να συναντηθούμε.

 

Μέσα σε έναν κόσμο ενηλίκων γεμάτο ευαίσθητα ερωτήματα, αν ένα από αυτά είναι το τι σημαίνει η φιλία, θα απαντούσα ως εξής: Σημαίνει να σκέφτεσαι το νευρικό γέλιο που πιάνει τον Βασίλη με μια καινούρια ατάκα, τον Στέλιο να φωνάζει την αστυνομία θεάτρου, το τσιγάρο του με την Έφη νωρίς το απόγευμα, τη Μαρία που προσπαθεί  να βρει μαζί με μένα τη σωστή αναλογία χαλικιού και σπετσάτου, τον Γιάννη με τα ταϊράπ κι ένα χαμόγελο ακόμα κι αν βρέχει, τον Δημήτρη που έρχεται πρώτος πίσω στα καμαρίνια μετά από κάθε παράσταση ... Αυτές οι στιγμές είναι για μένα ό,τι ακριβώς είναι και το «Μπιλ και Λου». Ένα παραμύθι για τη φιλία και η ελπίδα πως κάποια μέρα οι ζωές μας θα συναντηθούν ξανά και θα καταφέρουμε όπως και οι ήρωές μας, να μοιραστούμε λίγο ζαχαρούχο γάλα.

 

Info:Η Λυδία Τζανουδάκη είναι απόφοιτος της δραματικής σχολής του Ωδείου Αθηνών και του τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου.  Έχει συνεργαστεί με το Εθνικό Θέατρο, το Skrow Theatre, το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, το Θέατρο του Νέου Κόσμου κ.ά. Αυτή την περίοδο εμφανίζεται στην παιδική παράσταση «Σιμιγδαλένιος» του Εθνικού Θεάτρου και στο «Μπιλ και Λου» στο Skrow Theatre.

 

Φωτογραφία: ©Δομνίκη Μητροπούλου

 

Οι δύο φίλοι Μπιλ & Λου θα βρίσκονται και φέτος στο Skrow Theater, με άφθονη σοκολάτα και ζαχαρούχο γάλα, από το Σάββατο 28 Νοεμβρίου 

Σχετικές ειδήσεις
Θάλεια Γρίβα: Τι κάνουμε με τα παραμύθια, οέο;
16.09.2016 12:56
Σε αυτήν την περίεργη κατηγορία ανθρώπων, που ασχολούνται επαγγελματικά με το θέατρο, συμβαίνει κάτι μαγικό. Από τη στιγμή που θα ξεκινήσει να τρέχει μια πρόβα, και μέχρι την πρεμιέρα, αυτό είναι το πιο σημαντικό ζήτημα στη ζωή τους. Γίνεται προτεραιότητα, και μπορεί, όσο περνάνε οι μέρες, και πλησιάζει η πρεμιέρα, μια μέρα να ξεχάσεις να φας, ή, ακόμα χειρότερα, να ξεχάσεις να ταΐσεις το σκύλο! Ή, έτσι λέω στον εαυτό μου ότι συμβαίνει γενικώς, και δεν είμαι μόνο εγώ που το παθαίνω… Όμως, παρά τις αντιξοότητες, που εκούσια αντιμετωπίζουμε, οι θεατρίνοι επιβιώνουμε, σαν τις κατσαρίδες και είμαστε εδώ ακόμα και μετά από πυρηνική καταστροφή.
Έλλη Μερκούρη: «Από το Σκοτάδι στο Φως» - Οχτώ αποσπάσματα Αρχαίων Τραγωδιών
10.03.2016 14:32
«Από το Σκοτάδι στο Φως» - Οχτώ αποσπάσματα, τα οποία γλιστρούν αρμονικά το ένα μέσα στο άλλο, με κεντρικό άξονα το Φως και το Σκοτάδι. Οι τραγωδίες Οιδίποδας Τύραννος του Σοφοκλή, Επτά Επί Θήβας του Αισχύλου, Αντιγόνη του Σοφοκλή, Μήδεια του Ευριπίδη, Αίας του Σοφοκλή, Ανδρομάχη του Ευριπίδη, Βάκχες του Ευριπίδη, Πέρσες του Αισχύλου με τον δικό τους τρόπο απαντούν: για ποιο λόγο, ο τραγικός ήρωας δεν είναι σε θέση να "δει" το Φως και ζει μέσα στο Σκοτάδι; Γιατί ο χρόνος ο αναρίθμητος και μέγας φέρνει στο φως όλα τα κρύφια κι όταν τα φανερώσει, πάλι τα σκεπάζει...
Βαρβάρα Δούκα: Stagedoor – μια 'πόρτα' για το μουσικό θέατρο
04.03.2016 12:34
Από παλιά στην εκπαίδευση, είχα μια εμμονή....να καταλαμβάνω τα κενά.... Είναι κοινό μυστικό, ότι πολλές ελλείψεις ελλοχεύουν στη βασική εκπαίδευση των ηθοποιών, αλλά και σε όλη τη γκάμα της καλλιτεχνικής παιδείας στη χώρα μας. Λίγο η νοοτροπία του 'χειροποίητου' που έχουμε, λίγο η αφελής εκτίμηση ότι 'μεταδίδοντας την πείρα μας' από γενιά σε γενιά αρκεί, και κυρίως η γενικότερη έλλειψη εξειδικευμένης και στοχευμένης γνώσης σε όλα τα επίπεδα της Παιδείας, δημιούργησαν ένα 'δημιουργικό' καραβάνι καλλιτεχνών, που ζήτησαν στο εξωτερικό αυτή την οργανωμένη γνώση.
Ιωάννα Ρούσσου: Ψάχνοντας μία …«Έξοδο Κινδύνου»
02.03.2016 14:44
Την άνοιξη του 2015, ο αγαπημένος μου φίλος δάσκαλος Μπάμπης Μπαλτάς, μου έφερε την συλλογή διηγημάτων της Ελένης Τσεκούρα, με τίτλο Αδέσποτα. Ξεκίνησα να διαβάζω το πρώτο διήγημα, την Έξοδο Κινδύνου. Το διάβασα κυριολεκτικά χωρίς ανάσα, βιώνοντας την αγωνία και τον πανικό της αντί-ηρωίδας Ελίνας στο υπαρξιακό αδιέξοδο που την εγκλώβιζε. Ένα αδιέξοδο που αναγνώρισα σαν πολύ οικείο.
Μπάμπης Χατζηδάκης: Σπαράγματα! Ανασύρω απ’ τη μνήμη μου λέξεις…
22.02.2016 12:30
Μαρτυρία του υπ’ αριθμόν 1245 των ειδικών αστυνομικών δυνάμεων. Αποκαλούμενες ΜΟΝΑΔΕΣ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΑΞΗΣ κοινώς ΜΑΤ. Κατόπιν ιατρικού συμβουλίου, πρόωρη συνταξιοδότηση, επανεξέταση, και το πεπόνι και το μαχαίρι, μετάλλιο ευδόκιμης υπηρεσίας! Δεν έχεις τι να κάνεις. Δεν έχω κλείσει τα 65 μου, επιτρέψτε μου να δουλέψω, δεν είναι δικαίωμά μου; Η κόρη μου θέλει σύνταξη 10 χρόνια πριν αρχίσει να δουλεύει, μην και δεν προλάβει.