Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Λυδία Τζανουδάκη: Αγαπητοί μου Μπιλ και Λου....

Λυδία Τζανουδάκη: Αγαπητοί μου Μπιλ και Λου....

Οι ζωές των ανθρώπων που είναι μόνοι, έχουν χρώματα μουντά σαν το γκρι του Μπιλ και το καφέ της Λου. Έχουν σιωπές κι έτσι ανοίγουν την τηλεόραση να ακούγονται από μέσα τα στρουμφάκια κι έχουν και πολλή σοκολάτα, για να εξισορροπούν την πίκρα που τους αφήνει το περιθώριο που τους έχουν στριμώξει. Για καλή μας τύχη μέσα σε αυτούς τους μουντούς και μοναχικούς κόσμους εμφανίζονται οι φίλοι. Όσο διαφορετικοί κι αν είναι, όσοι μακριά κι αν βρίσκονται, όσα κι αν μας χωρίζουν από αυτούς, ευτυχώς υπάρχουν εκείνοι οι ευλογημένοι άνθρωποι που μας αλλάζουν τη ζωή.

 

Διανύοντας λοιπόν την περασμένη "σκουρόχρωμη" για πολλούς χρονιά, βρισκόμουν εκεί στο τετράγωνο μου ως Λου, με μόνη μου συντροφιά έναν ψεύτικο κόκκορα. Δεν έβλεπα για πολλή ώρα κανένα από τα παιδιά, μονάχα τους άκουγα και τους ζήλευα λίγο γιατί εκείνοι ήταν πιο τυχεροί. Βρίσκονταν μεν σε διαφορετικούς χώρους, αλλά τουλάχιστον μοιράζονταν τον ίδιο όροφο. Τρεις χώροι, τρεις κόσμοι, τρεις ζωές που τέμνονται χωρίς να διασταυρώνονται.

 

Μέσα σε αυτή τη χρονιά που πέρασε, από όταν άρχισαν οι πρόβες μας μέχρι το τέλος των παραστάσεων της πρώτης μας σεζόν, ζήσαμε σχεδόν ότι κι οι ήρωές μας... απώλειες, χωρισμούς, χαρές, καλές μέρες, κακές μέρες... Και είχαμε πράγματι ξεκινήσει ο καθένας μόνος του στο δωμάτιο του, αλλά είχαμε καταφέρει στο τέλος να συναντηθούμε.

 

Μέσα σε έναν κόσμο ενηλίκων γεμάτο ευαίσθητα ερωτήματα, αν ένα από αυτά είναι το τι σημαίνει η φιλία, θα απαντούσα ως εξής: Σημαίνει να σκέφτεσαι το νευρικό γέλιο που πιάνει τον Βασίλη με μια καινούρια ατάκα, τον Στέλιο να φωνάζει την αστυνομία θεάτρου, το τσιγάρο του με την Έφη νωρίς το απόγευμα, τη Μαρία που προσπαθεί  να βρει μαζί με μένα τη σωστή αναλογία χαλικιού και σπετσάτου, τον Γιάννη με τα ταϊράπ κι ένα χαμόγελο ακόμα κι αν βρέχει, τον Δημήτρη που έρχεται πρώτος πίσω στα καμαρίνια μετά από κάθε παράσταση ... Αυτές οι στιγμές είναι για μένα ό,τι ακριβώς είναι και το «Μπιλ και Λου». Ένα παραμύθι για τη φιλία και η ελπίδα πως κάποια μέρα οι ζωές μας θα συναντηθούν ξανά και θα καταφέρουμε όπως και οι ήρωές μας, να μοιραστούμε λίγο ζαχαρούχο γάλα.

 

Info:Η Λυδία Τζανουδάκη είναι απόφοιτος της δραματικής σχολής του Ωδείου Αθηνών και του τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου.  Έχει συνεργαστεί με το Εθνικό Θέατρο, το Skrow Theatre, το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, το Θέατρο του Νέου Κόσμου κ.ά. Αυτή την περίοδο εμφανίζεται στην παιδική παράσταση «Σιμιγδαλένιος» του Εθνικού Θεάτρου και στο «Μπιλ και Λου» στο Skrow Theatre.

 

Φωτογραφία: ©Δομνίκη Μητροπούλου

 

Οι δύο φίλοι Μπιλ & Λου θα βρίσκονται και φέτος στο Skrow Theater, με άφθονη σοκολάτα και ζαχαρούχο γάλα, από το Σάββατο 28 Νοεμβρίου 

Σχετικές ειδήσεις
Θάλεια Γρίβα: Τι κάνουμε με τα παραμύθια, οέο;
16.09.2016 12:56
Σε αυτήν την περίεργη κατηγορία ανθρώπων, που ασχολούνται επαγγελματικά με το θέατρο, συμβαίνει κάτι μαγικό. Από τη στιγμή που θα ξεκινήσει να τρέχει μια πρόβα, και μέχρι την πρεμιέρα, αυτό είναι το πιο σημαντικό ζήτημα στη ζωή τους. Γίνεται προτεραιότητα, και μπορεί, όσο περνάνε οι μέρες, και πλησιάζει η πρεμιέρα, μια μέρα να ξεχάσεις να φας, ή, ακόμα χειρότερα, να ξεχάσεις να ταΐσεις το σκύλο! Ή, έτσι λέω στον εαυτό μου ότι συμβαίνει γενικώς, και δεν είμαι μόνο εγώ που το παθαίνω… Όμως, παρά τις αντιξοότητες, που εκούσια αντιμετωπίζουμε, οι θεατρίνοι επιβιώνουμε, σαν τις κατσαρίδες και είμαστε εδώ ακόμα και μετά από πυρηνική καταστροφή.
Δημήτρης Μπασλάμ: Για «Τα παπούτσια του βαρύτονου»
19.02.2016 16:00
Η ιδέα της παράστασης βασίζεται στη νοητή ύπαρξη ενός καθρέφτη. Στo είδωλo που βλέπει ο Κύριος Χαρίτονος να αντικατοπτρίζεται σ΄ αυτόν. Κάποιες φορές κοιτάζει με ευχαρίστηση, κάποιες φορές το βλέμμα του αναγκάζεται να αλλάξει διαδρομή. Να κρυφτεί. Από τον φόβο της αποτυχίας. Από το μεγάλο βαρίδιο ενός πιθανού λάθους που ίσως κάνει.
Μάνος Βαβαδάκης: Ο έρωτας πάντα έχει τέλος, αυτό που πρέπει να κερδίσουμε είναι το μετά
16.02.2016 15:42
Η παράσταση δημιουργήθηκε σαν βάλσαμο στις πληγές ενός περασμένου έρωτα. Το υλικό από τις δίκες των Μαγισσών του Σάλεμ παρουσιάστηκε μπροστά μου εκείνη τη περίοδο της ζωής μου και η Abigail Williams με τις πράξεις της πριν από 300 χρόνια, έπαιρνε ξανά εκδίκηση για όλους εμάς. Η τέχνη λειτουργεί πάντα σαν καθαρτήριο για τις νευρώσεις των καλλιτεχνών και μακάρι αυτή η παράσταση να βοηθήσει να κατανοήσουμε αυτό το μύχιο, σκοτεινό και ανεξερεύνητο κομμάτι του εαυτού μας.
Ανταμαπανταχού: Νόρμα s/n 210113, θέατρο μάσκας και μαριονέτας για ενήλικες
12.02.2016 11:20
Νόρμα s/n 210113. Τρεις ερμηνευτές συνεργάζονται σε ένα σύνθετο σκηνικό χώρο συνδυάζοντας τεχνικές θεάτρου μάσκας και μαριονέτας, με παράλληλη προβολή animation. Μια παράσταση στην οποία ο εκφερόμενος λόγος απουσιάζει παντελώς και η μουσική επένδυση παίζει καθοριστικό ρόλο , καθώς δεν αποτελεί μουσικό χαλί, αλλά εντείνει και διαμορφώνει το δραματουργικό τοπίο . Οι τρεις ερμηνευτές εμψυχώνουν 14 ρόλους αλλάζοντας μάσκες και κοστούμια και χειρίζονται μαριονέτες.
Σεβαστιάνα Αναγνωστοπούλου: Για την «Ιστορία του Γερασμένου Παιδιού»
26.01.2016 11:16
«Αυτό το κορίτσι κάπου το ξέρω!» αναφώνησα όταν πρωτοαντίκρυσα το κορίτσι με τον κουβά του να στέκεται στον εμπορικό δρόμο των σελίδων της Έρπενμπεκ. Από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου, η νουβέλα καταχωρήθηκε στα «αγαπημένα μου αναγνώσματα όλων των εποχών» και αντιστοίχως η συγγραφέας του στις σημαντικότατες επιρροές μου. Το κορίτσι πράγματι το ήξερα, το είχα δει, στα πρόσωπα των ανθρώπων στις υπόγειες διαβάσεις του Schöneweide, στις στάσεις της Αλεξάντερπλατς, στα πλακόστρωτα δρομάκια της «ανορθωμένης» Δρέσδης, στα καθίσματα της «Εκεχειρίας» στη Schönehauser.