Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016
Το γλυκό πουλί της νιότης - Αναστασία Ρεβή: Κριτική Θεάτρου
Δημοσίευση: Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2015 12:07
Το γλυκό πουλί της νιότης - Αναστασία Ρεβή: Κριτική Θεάτρου

Υπέροχες νοσταλγικές νότες από την εποχή των 60’s και μια νεανική γυναικεία παρουσία με βλέμμα αθώο κι ένα λευκό μπαλόνι στο χέρι μας υποδέχονται στην είσοδο της σκηνής του θεάτρου Άλμα.  

Η πρώτη εικόνα μας μεταφέρει στο δωμάτιο ενός πολυτελούς ξενοδοχείου σε μια πόλη του αμερικανικού Νότου που προσκυνά τη βία, τον ρατσισμό, το δίκαιο της ζούγκλας και τη νίκη του ισχυροτέρου.

Η Αλεξάντρα ντελ Λάγκο, πάλαι ποτέ διάσημη ηθοποιός του κινηματογράφου και νυν σβησμένο αστέρι επαγγελματικά και προσωπικά, αποφασίζει να αποσυρθεί, όπως η ίδια λέει, στην παγερή ατμόσφαιρα της σελήνης όπου οι ώρες διαδέχονται τις ώρες χωρίς νόημα. Ταξιδεύει ινκόγκνιτο μέχρι που συναντά τον νεαρό μασέρ Τσάνς Γουέην και μαζί αποφασίζουν να φύγουν για τη γενέτειρά του στο Σαιντ Κλάουντ, όπου εκείνος με δόλωμα τη γοητεία του θα επιχειρήσει να τη χρησιμοποιήσει ως εισιτήριο για να αναδειχτεί στο καλλιτεχνικό στερέωμα αλλά και για να ξανακερδίσει τον παιδικό του έρωτα στο πρόσωπο της Χέβενλυ Φίνλευ. Μόλις έχει ξημερώσει Κυριακή του Πάσχα, όμως η Ανάσταση της περασμένης νύχτας δεν έρχεται για όλους.

«Το γλυκό πουλί της νιότης» είναι γεμάτο με αναφορές στις φευγαλέες αξίες της δόξας, της εξωτερικής εικόνας, της εξουσίας. Η συνάντηση των ηρώων γίνεται όταν και οι δύο πια ξεχειλίζουν από αγωνία και ολόκληρη η ύπαρξή τους γίνεται μια κραυγή για βοήθεια. Κι όμως, η απόδραση που ψάχνουν ουδεμία σχέση έχει με τα συναισθήματα. Το μόνο που μετρά είναι το χρώμα του αλκοόλ, των χαπιών και των παραισθήσεων, ενώ πεισματικά επίμονος σκοπός τους είναι να ξεχάσουν το παρόν και να δαμάσουν τον κοινό τους εχθρό, τον χρόνο. Αυτός θα τους κρίνει, θα τους διαψεύσει και θα τους αφήσει με άδεια χέρια. Τι σημαίνει ο χρόνος γι’ αυτούς; Δεν είναι παρά ένας μακρόσυρτος δυναμίτης που τα τινάζει όλα. Ροκανίζει τα πάντα όπως η αλεπού που πιάνεται στο δόκανο και τρώει το πόδι της για να ελευθερωθεί, κι όταν ελευθερωθεί πεθαίνει.

Πέρα από την καταβύθιση στην ψυχοσύνθεση των βασικών χαρακτήρων, ο συγγραφέας Τένεσι Ουίλιαμς ξεμπροστιάζει τον σκοταδισμό της αμερικανικής κοινωνίας: πίσω από το λαμπερό κι ελπιδοφόρο σύνθημα «God bless America» αναδύεται η δυσοσμία από την κατ’ επίφαση ευτυχισμένη οικογένεια, τον σωματικό και ψυχικό ευνουχισμό της μαύρης φυλής, τη θεοποίηση των υλικών απολαβών.   

Η σκηνοθεσία της Αναστασίας Ρεβή στο πρώτο μέρος ρίχνει το βάρος στους δύο πρωταγωνιστές με αποτέλεσμα κάποιες στιγμές η ροή να γίνεται αργόσυρτη. Το δεύτερο μέρος είναι πολυπρόσωπο, πιο ενεργητικό και με την πλοκή και τη συναισθηματική φόρτιση να φτάνουν στο αποκορύφωμά τους. Συχνά την προσοχή τραβά το καρδιοχτύπι του ρολογιού, σημάδι του χρόνου που κυλά άπαυστα. Γνήσια και ρεαλιστική η σκηνή στην οποία η συγκίνηση της χαράς κόβει την ανάσα της Πριγκίπισσας σε πλήρη αντίθεση με την απελπισία στην τρεμάμενη φωνή του Γουέην, που σε αντεστραμμένο πια ρόλο εκλιπαρεί έναν καλό λόγο και για εκείνον. Εξαιρετική η απόδοση του κειμένου από τον Μάριο Πλωρίτη με τα άνθη του ποιητικού λόγου να αναμειγνύονται με τη λαϊκή γλώσσα όπου είναι απαραίτητο.

Η Κατερίνα Μαραγκού είναι ψυχή και σώματι η παρηκμασμένη Αλεξάντρα ντελ Λάγκο. Αυταρχική αλλά και καταπτοημένη μια διατάζει μια ικετεύει καθώς χάνεται στους εθισμούς προκειμένου να κατευνάσει την τίγρη που τυραννά τα νεύρα της. Αρνείται ακόμα και την παραμικρή υπόνοια της λέξης θάνατος, τρέμει τα γηρατειά και ζητά να γαντζωθεί από τη ζωή όσο ακόμα η καρδιά ανάμεσα στους ώμους της χτυπά. Φυσική και πειστική στις έντονες μεταπτώσεις της, αλλάζει μεμιάς προσωπείο μόλις η ελπίδα της επιτυχίας αρχίζει να αχνοφέγγει ξανά πετώντας από πάνω της με ευκολία τις κρίσεις πανικού, τη μάσκα οξυγόνου και τον εραστή-παυσίπονο.    

Ο Τσάνς Γουέην του Όμηρου Πουλάκη διαθέτει την κούφια έπαρση που δίνουν τα νιάτα, η ομορφιά κι ο (ακριβο)πληρωμένος έρωτας. Το όνομά του είναι συνώνυμο της τύχης - στην τύχη χρωστά το ότι γεννήθηκε όμορφος - αλλά και του ρίσκου - διακινδυνεύει τα πάντα και χάνει. Στο βάθος βέβαια κρύβεται η δική του τραυματική ιστορία:  ο αυταρχικός πατέρας της πρώτης του αγάπης τον διώχνει από την πόλη κι από τότε μοναδικός του πόθος είναι να ξεχωρίσει, να γίνει κάτι καλύτερο από τους άλλους με την τάχα φτασμένη, τακτοποιημένη και χαμογελαστή ζωή. Ωστόσο, δεν ξεφεύγει ούτε ο ίδιος από τον φόβο των γηρατειών παρά το νεαρό της ηλικίας του.

Η Αγγελική Μητροπούλου είναι η εύθραυστη και τσακισμένη παρουσία της Χέβενλυ Φίνλευ. Ο θυμός και η θλίψη μόνιμη σφραγίδα στο πρόσωπό της, ενώ στα χέρια της κρατά σφιχτά ένα μουσικό κουτί σαν πολύτιμο φυλαχτό απομεινάρι από την παιδική - εφηβική ηλικία, τότε που όλα φάνταζαν πιο αγνά. Μοιάζει η μοναδική εξαίρεση μέσα στον ωκεανό διαφθοράς, γεγονός που τονίζεται κι από τους σκηνοθετικούς συμβολισμούς - το λευκό μπαλόνι και το ξυλάκι με το λευκό μαλλί της γριάς.

Ο Τομ Φίνλευ (Νικόλας Παπαδομιχελάκης) είναι ο αδελφός της Χέβενλυ, παλιός φίλος και νυν ορκισμένος εχθρός του Τσάνς, με ζωή άσωτη κι αποτυχημένη, κάτι που ο πατέρας του δεν παραλείπει να του υπενθυμίζει αδιάκοπα με το πιο απαξιωτικό ύφος. Πειστικός στη σύγκρουση μαζί του και σε πλήρη αρμονία ο λόγος, η κίνηση και οι φυσικές εκφράσεις οργής που καταλήγουν σε μια αποτρόπαια πράξη η οποία σηματοδοτεί και το τέλος της ιστορίας.

Ο Αργύρης Γκαγκάνης δίνει επίσης μια δυναμική ερμηνεία ως Μπος Φίνλευ, παρ’ όλο που υπερτονίζεται η μονοδιάστατη πλευρά του χαρακτήρα του (εμμονή με τα χρήματα, την εξουσία και τις πολιτικές σκοπιμότητες).

Τέλος, την άρτια παράσταση συμπληρώνουν η ταιριαστή και πιστή στο κλίμα μουσική επιμέλεια της Ζηνοβίας Αρβανιτίδη, ενώ οι φωτισμοί του Γιάννη Κατσαρή αποτυπώνουν τη νοσηρή ατμόσφαιρα που ακολουθεί κυρίως το παραλήρημα και τις ψευδαισθήσεις της φαντασίας του πρωταγωνιστικού διδύμου.


Η παράσταση Το γλυκό πουλί της νιότης, του Tenesse Williams παρουσιάζεται στο Θέατρο Άλμα. Περισσότερες πληροφορίες.

Εκτύπωση
Περισσότερα
«Για μια ανάσα»: Ελεύθερη πτώση σε μια Ευρώπη που ρημάζει
11.11.2016 17:10
Η Βρετανίδα συγγραφέας Ζίνι Χάρις τοποθετεί δύο γυναίκες στο επίκεντρο αυτού του απρόβλεπτου ταξιδιού. Σίγουρα χωρίς το έξυπνο και συχνά πικρό χιούμορ, η δυσοίωνη διαπίστωση για το μέλλον της ανθρωπότητας θα ήταν πολύ βαριά. Όσο η πλοκή προχωρά, τα μηνύματα έρχονται πιο συμπυκνωμένα, πιο ωμά και πιο κοντά στο σήμερα. Σε μια Ευρώπη που διαλύει τους τραπεζικούς κανόνες, ερημώνει τους δρόμους, μπερδεύει και κρατά μάτια και σύνορα κλειστά, ο καθένας από εμάς θα μπορούσε να γίνει ο ανώνυμος μετανάστης μέσα στη βάρκα που πασχίζει να φτάσει στη στεριά.
Φρόυντ και Χίτλερ: Μια υποθετική συνάντηση που ίσως άλλαζε την ιστορία
14.10.2016 17:07
Θα μπορούσατε να φανταστείτε τον Αδόλφο Χίτλερ, τον άνθρωπο που έγραψε τις μελανότερες σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας να ξεστομίζει τη λέξη «φόβος»; Να αγωνιά και να ικετεύει για μια πρόβλεψη σχετικά με τη δική του κλινική περίπτωση; Ο Γερμανός συγγραφέας Άρνολντ Μπέρνφελντ εμπνέεται το έργο του «Ο μικρός Χίτλερ» μπλέκοντας μυθοπλαστικά και βιογραφικά στοιχεία από τα παιδικά κι εφηβικά χρόνια του Χίτλερ και με αρκετή φαντασία φέρνει αντιμέτωπους στην αρένα - κυριολεκτικά και μεταφορικά - δύο «θηρία» της σύγχρονης ιστορίας, έναν κορυφαίο ψυχαναλυτή κι έναν κορυφαίο δικτάτορα.
«Φιλοκτήτης»: Όταν η ποίηση συναντά τον αρχαίο μύθο του Σοφοκλή
23.09.2016 17:52
Με αφορμή τον δραματικό μονόλογο του Γιάννη Ρίτσου «Φιλοκτήτης», βρέθηκα για δεύτερη φορά στο παραδοσιακό πλακιώτικο Βρυσάκι με την εσωτερική αυλή, τη σκαλιστή σκάλα και τις ξύλινες καρέκλες του να φυσούν ένα φθινοπωρινό αεράκι άλλης εποχής. Και πάλι σε έργο του σκηνοθέτη και ηθοποιού Ένκε Φεζολλάρι, που μετά τη Μπερνάρντα Άλμπα του επιστρέφει ερμηνεύοντας ένα υπέροχο και βαθύ κείμενο.
«Επτά επί Θήβας»: Όταν το πάθος για εξουσία νικά την αδελφική αγάπη
08.09.2016 13:43
Ο Ετεοκλής βρίσκεται μόνος στη σκηνή. Μοιάζει προβληματισμένος, σιωπηλός, φοβισμένος. Είναι όμως και ο περήφανος ηγέτης και υπερασπιστής της πόλης των Θηβών, την οποία οφείλει να προφυλάξει με κάθε κόστος από την επίθεση του αδελφού του Πολυνείκη που κινείται εναντίον της έχοντας συγκεντρώσει έξι ακόμη βασιλείς.
«Πλάτωνα, Απολογία Σωκράτη»: Μια ρεαλιστική απεικόνιση του πλατωνικού κειμένου σε πραγματικό χρόνο
22.07.2016 16:50
Στο θέατρο Βράχων το σκηνικό είναι λιτό, όπως υπήρξε και ολόκληρος ο βίος του Σωκράτη: μια καρέκλα και μια κλεψύδρα, μέσα από την οποία ο ήχος της σταγόνας συνοδεύει ως μοναδικό εφέ τον τελευταίο λόγο του φιλόσοφου, την περίφημη «Απολογία» του.
«Γκιακ»: Μνήμες πολέμου και ένας αγώνας εξιλέωσης
21.06.2016 17:15
Γκιακ. Αρβανίτικη λέξη, βαριά και τραχιά, τόσο στην προφορά όσο και στο νόημα που περικλείει. Είναι πρωτίστως το αίμα το συγγενικό, το κοινό, που ενώνει τους ανθρώπους. Είναι ακόμα το αίμα που χωρίζει, που κάνει τους ανθρώπους εχθρούς: αυτό που χύνεται από φόνο για λόγους εκδίκησης, για λόγους τιμής, για έναν άγραφο νόμο που συνεχίζεται και διαιωνίζεται.
«Ξένοι»: Τρεις γενιές κι ένας αέναος φαύλος κύκλος
23.05.2016 15:01
Ξένοι. Μια λέξη κοφτή, καθημερινή, πολυχρησιμοποιημένη, που περικλείει μέσα της κάτι πολύ κοντινό και οικείο και ταυτόχρονα απόμακρο και απορριπτικό. Εννοιολογικά μπορεί να διαβαστεί σε τουλάχιστον τρία επίπεδα: ένας άνθρωπος άγνωστος, η απομόνωση μέσα στην κοινωνία ή το οικογενειακό περιβάλλον, η αποσύνδεση από τον πυρήνα της ύπαρξής μας.
«Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί»: Υπαρξιακές συγκρούσεις και απολογισμός της ζωής και της τέχνης
25.04.2016 15:45
Μπορεί ένας άνθρωπος νεκρός εσωτερικά να αναστηθεί μέσω του θανάτου; Αξίζει η τέλεια αφοσίωση σε κάτι - έστω υψηλό και ιδεατό - αν το τίμημα είναι μια ολόκληρη ζωή χαμένη; Και πού οδηγεί η επίπονη αναμέτρηση ενός καλλιτέχνη με την τέχνη του;