Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Λήδα Ρουμάνη: Δεν έγινε ο κόσμος για να ’μαστε μόνοι...

Λήδα Ρουμάνη: Δεν έγινε ο κόσμος για να ’μαστε μόνοι...

Το όνομα της Ελευθερίας Αρβανιτάκη είναι συνώνυμο της σύγχρονης πολιτισμικής μας κληρονομιάς. Με ρεπερτόριο τεράστιο και τραγούδια γνωστά σε όλους -  ακόμα και σε εκείνους που δεν είναι συνεπείς της ακροατές – κι αυτό κάνει τον καλλιτέχνη «μεγάλο». Αν το συνδυάσεις και με την αντοχή του ρεπερτορίου στα χρόνια, τότε περνάς σε χαρακτηρισμούς τύπου «τεράστιος», «διαχρονικός» και η σίγουρα η Αρβανιτάκη είναι όλα αυτά.

Ναι, δηλώνω φανατική της ακροάτρια εδώ και 28 χρόνια από τότε που την πρωτοανακάλυψα. Με τα χαρτζιλίκια μου αγόρασα δίσκους και κασέτες της, πήγαινα στα live κι έφευγα με την ωραία βραχνάδα που σου μένει μετά από μια συναυλία που τραγουδάς από το πρώτο ως και το τελευταίο τραγούδι.

Κι ύστερα ήρθε και δούλεψα μαζί της. Έμεινα έκτοτε εκεί κι ας είχα άλλα πλάνα. Το 2004 κάναμε μαζί μια ραδιοφωνική επιτυχία και το 2007 άλλο ένα αγαπημένο τραγούδι. Και συνεχίζαμε μαζί και στα άλλα τα γνώριμα της δουλειάς  - και τα άγνωστα επίσης.

Το 2011 ξεκίνησε να ψάχνει τραγούδια για νέο άλμπουμ. Πήρα τον Θέμη Καραμουρατίδη τηλέφωνο και του έστειλα στιχάκια για να κάνουμε ένα τραγούδι για την Ελευθερία. Έρωτας με το πρώτο άκουσμα - η πρώτη ματιά ήρθε μετά - αλλά ο έρωτας έμεινε. Φτιάξαμε κι άλλα τραγούδια και φτάσαμε αισίως τα έξι μαζί στο νέο άλμπουμ. Υπογράφω τις 6+1 από τις “9+1 Ιστορίες” του άλμπουμ. Στις δύσβατες μέρες που βιώνουμε κλείνω με την πιο αγαπημένη μου φράση – κι ακόμα πιο επίκαιρη - σε αυτή τη δουλειά: «Δεν έγινε ο κόσμος για να ’μαστε μόνοι». «Λήδα, θα το δεις γραμμένο στους τοίχους» μου ’πε κάποιος. Χαμογέλασα...

Info: Η Λήδα Ρουμάνη μεγάλωσε στον Ορχομενό, αλλά πάντα αγαπούσε τη χανιώτική της καταγωγή. Σπούδασε Κοινωνική και Οργανωτική ψυχολογία στην Αγγλία, αλλά από το 1999 συνεργάζεται με την Ελευθερία Αρβανιτάκη σταθερά. Πρωτοεμφανίστηκε σαν στιχουργός το 2004 με το «Πάρε με αγκαλιά και πάμε». Έχει γράψει τραγούδια για την Ελευθερία Αρβανιτάκη, αλλά και τη Γιώτα Νέγκα . Στο άλμπουμ «9+1 Ιστορίες» υπογράφει στιχουργικά τις 6+1 ιστορίες του δίσκου.

* Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 33

Σχετικές ειδήσεις
Evripidis and his Tragedies (Ευριπίδης Σαμπάτης): Μάταια Παιχνίδια στο Χώρο και το Χρόνο
21.11.2016 15:47
Λένε πως δε γίνεται να φτιάξεις ομελέτα χωρίς να σπάσεις αυγά. Υποθέτω ότι δε γίνεται να κάνεις ένα δίσκο που ονομάζεται Μάταια Παιχνίδια στο Χώρο και το Χρόνο χωρίς ραγισμένες καρδιές, σπασμένα νεύρα, συνεργασίες μετ’ εμποδίων ή ένα κάταγμα στο πόδι. Ο δρόμος ήταν μακρύς και ανεμοδαρμένος από τη στιγμή που αυτά τα τραγούδια γεννήθηκαν στο κεφάλι μου μέχρι τη στιγμή που κυκλοφόρησαν. Ήταν ένας δρόμος γεμάτος στροφές 180 μοιρών, αδιέξοδα, γέφυρες και τούνελ, με αφετηρία και λήξη τη Βαρκελώνη, που όμως πέρασε πολλές φορές από τη Μαδρίτη, το Λονδίνο, το Βερολίνο, τη Νέα Υόρκη και φυσικά την Αθήνα.
Simon Bloom: About Rainbows
25.07.2016 16:38
Το άλμπουμ "Midnight Rainbows" ξεκίνησε σαν μια εσωτερική επιθυμία, να αιχμαλωτίσει όλους τους ήχους, τις μελωδίες και τα «χρώματα», που νοιώθω ότι με εκφράζουν σ’ αυτή την περίοδο της ζωής μου, μέσα από τη μουσική. Τα πιο παλιά μου άλμπουμ ήταν το προβάδισμα σ αυτό το νέο μου άλμπουμ.
Κωστής Χριστοδούλου: YOCTOCOSMOS*
29.06.2016 12:34
Ο Άικο ξυπνάει κάθε μέρα την ίδια ώρα. Ο δίσκος που ακούει πιο συχνά κάθε πρωί είναι το Used To Be Duke, του Johnny Hodges. Πριν προλάβει να τελειώσει το πρώτο track, και αφού έχει ντυθεί - του αρέσει πάντα να ντύνεται αμέσως μόλις ξυπνάει, ακόμα κι αν δε βγει απ’ το σπίτι -, βρίσκεται στην κουζίνα και φτιάχνει καφέ. Ακούει όλο το άλμπουμ εκεί. Όταν τελειώνει, πάει στο δωμάτιο, αλλάζει το δίσκο και κάθεται απέναντι απ’ τα ηχεία για ένα δεύτερο καφέ.
Παντελής Κυραμαργιός: Το άλμπουμ “Ως την άκρη της κλωστής” σηματοδοτεί την εκπλήρωση ενός ονείρου
06.04.2016 14:42
Από μικρός αγαπούσα τους θεματικούς δίσκους, εκείνους όπου στο βιβλιαράκι υπάρχει μια ιστορία και τα τραγούδια αποτελούν στην ουσία μια μουσική αφήγηση αυτής της ιστορίας. Η δημιουργία και κυκλοφορία του άλμπουμ “Ως την άκρη της κλωστής” σηματοδοτεί την εκπλήρωση ενός ονείρου. Στη συγκεκριμένη δουλειά έγινε η προσπάθεια το κάθε τραγούδι να στέκεται νοηματικά αυτόνομο.
Ημισκούμπρια: Όταν οι σοβαροφανείς ταράζονται
05.04.2016 14:38
Μια σκοτεινή βραδιά στα early 90’s και ένα λεωφορείο που κουνάει και τρίζει σαν πειραματική industrial. Ένα μικρό Walkman με μπαταρίες στο τελείωμα τους και Public Enemy “Don’t believe the hype” στα ακουστικά «ψείρες». Όνειρα και αναζητήσεις στην μουσική που γνωρίζεις ότι την λένε Rap αλλά δεν φαίνεται να σκοτίζει τον διπλανό σου που ακούει την τελευταία συλλογή από λαϊκά τραγούδια ,ούτε τον παραδιπλανό σου που ακούει ροκ του 60.Σε κοιτούν γιατί φοράς ένα καπελάκι μέσα στην νύχτα.