Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Νίκος Νίκας: Θέμα για μικρό διήγημα

Νίκος Νίκας: Θέμα για μικρό διήγημα

Ένας άνθρωπος βρίσκει κάποτε έναν γλάρο κι έτσι τυχαία περνώντας του παίρνει τη ζωή. Θέμα για μικρό διήγημα. Κάτι τέτοιο έγραφε ο Τσέχωφ έναν αιώνα σχεδόν πριν στο έργο του Γλάρος.

Ένας άνθρωπος έναν αιώνα σχεδόν μετά μπαίνει σ' ένα σουπερ μάρκετ, παίρνει ένα κουτάκι μπύρα από το ράφι, το πίνει επί τόπου και οι 4 σεκιούριτι τον σκοτώνουν στο ξύλο. Ο άνθρωπος είναι μόλις 25 χρονών. Με βασανίζει το γεγονός, δεν μπορώ να το χωνέψω μα πιο πολύ τρομάζω από τις σκέψεις που ακλουθούν, τρομάζω από τις βεβαιότητες μου. Αν ήμουν εγώ στη θέση του δεν θα με σκότωναν, ούτε που θα με ακουμπούσαν. Το πολύ καμιά επίπληξη ίσως μάλιστα αμήχανη. Γιατί, γιατί δεν είμαι πια 25 χρόνων, γιατί δεν φαίνομαι μετανάστης, γιατί δεν είμαι σκουρόχρωμος, γιατί δεν δείχνω ίσως ότι ζω στο δρόμο, γιατί δεν δείχνω ευάλωτος, γιατί είμαι ίσως καλυτέρα εκπαιδευμένος στο να κρύβω την αγωνία μου, γιατί εν τέλει μοιάζω "καθώς πρέπει". Αρά πληρώ τις προϋποθέσεις για να μην θανατωθώ. Τις περνώ τις εξετάσεις μου, θα ζήσω. Μπράβο μου, τα κατάφερα. Εγώ. Όμως όχι αυτός, όχι όλοι αυτοί που περνώ δίπλα τους κάθε μέρα και πια δεν τους βλέπω γιατί τους έχω συνηθίσει. Γιατί ασυναίσθητα έχω διαχωρίσει τη ζωή μου και τη θέση μου από κείνους. Και με τρομάζει ακόμα πιο πολύ το γεγονός πως όλοι αυτοί οι τύποι, όταν γίνονται ήρωες κάποιου μικρού ή μεγάλου διηγήματος, με συγκινούν βαθιά και γίνονται καθρέφτες της εύθραυστης κατά τα αλλά ευαισθησίας μου. Μου θυμίζω ένα πρόσφατο περιστατικό στα προεκλογικά Εξάρχεια. Παρέα από εκλεπτυσμένα και φλογέρα πνεύματα που καιγόμασταν γι’ αυτά που γίνονται σε βάρος της ανθρώπινης αξιοπρεπείας και συζητούσαμε πιθανές λύσεις για στοιχειωδώς ανθρωπινή διαβίωση, και όταν απλώθηκε στο τραπέζι μας ένα χέρι που ίσως και να μας είχε ανάγκη, εμείς δεν κάναμε φόκους ούτε για 2 λεπτά για να του δώσουμε πιθανόν τα 50 μας λεπτά. Μπράβο μας. Μπράβο μου ξανά.

Info: Γεννήθηκα στην Αθήνα. Σπούδασα Φιλολογία στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο και θέατρο στην Δραματική Σχολή Αθηνών Γ. Θεοδοσιάδης. Πρόσφατες παραστάσεις: Μια Ξεχωριστή Μέρα - ΣΚΡΟΟΥ ΘΗΑΤΕΡ, Τον Άυλο Εσένα του Βαγγελη Χατζιγιαννίδη-ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ, Λα Στράντα-ΘΕΑΤΡΟ ΒΙΚΤΩΡΙΑ.
 
Ο Νίκος Νίκας πρωταγωνιστεί στην παράσταση Αυτό που εγώ ονομάζω λήθη, του Λοράν Μωβινιέ, σε σκηνοθεσία Άσπας Τομπούλη, η οποία θα κάνει πρεμιέρα στις 3 Οκτωβρίου 2015 στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσων.

Περισσότερες πληροφορίες: Aυτό που εγώ ονομάζω λήθη, του Laurent Mauvignier στο Κέντρο Ελέχγου Τηλεοράσεων

Σχετικές ειδήσεις
Θάνος Νίκας: Το όριο του βλέμματος
11.11.2016 14:13
Ο Θάνος Νίκας γράφει για το όριο του βλέμματος με αφορμή την παράσταση «Το Αριστούργημα», που παρουσιάζεται στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.
Δανάη Θεοδωρίδου: Προχωρώντας με μικρά βήματα
21.07.2016 14:02
Το One Small Step for a Man: Hello, Goodbye δανείζεται τον τίτλο του από το πρώτο μέρος της διάσημης φράσης του Ν. Άρμστρογκ («Ένα μικρό βήμα για ένα άνθρωπο, ένα τεράστιο βήμα για την ανθρωπότητα») κι αποτελεί την πρόσκληση προς μια μικρή κοινότητα γήινων όντων (θεατών και ηθοποιών) να βρεθούν γύρω από ένα τραπέζι στρωμένο με ποτά, γλυκά και φωτογραφίες από τη γη όπως αυτές στάλθηκαν στο διάστημα το 1977, προκειμένου να κοιτάξουν με διαφορετικό τρόπο τη ζωή στον πλανήτη μας.
Πειραματική Σκηνή - «Θέμα Εμφύλιος»: Βήμα και «φωνή» σε νέους καλλιτέχνες
30.03.2016 11:48
Η Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, που άνοιξε ξανά τις πόρτες της για να δώσει βήμα και «φωνή» σε νέους καλλιτέχνες, με καλλιτεχνικούς διευθυντές τους άξιους Ανέστη Αζά και Πρόδρομο Τσινικόρη, διοργανώνει κατά το διάστημα 30 Μαρτίου έως και 3 Απριλίου 2016 ένα Θεματικό φεστιβάλ για τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο, από την έναρξη του οποίου συμπληρώνονται φέτος 70 χρόνια. Νέοι και ανήσυχοι δημιουργοί (ή συνδημιουργοί), που επιλέχθηκαν για να παρουσιάσουν την δουλειά τους στο πλαίσιο του Φεστιβάλ, μοιράζονται μαζί μας τις σκέψεις τους για το θέμα «Εμφύλιος» και τις ποικίλες αποτυπώσεις του στο σήμερα…
Ιωάννα Ρούσσου: Ψάχνοντας μία …«Έξοδο Κινδύνου»
02.03.2016 14:44
Την άνοιξη του 2015, ο αγαπημένος μου φίλος δάσκαλος Μπάμπης Μπαλτάς, μου έφερε την συλλογή διηγημάτων της Ελένης Τσεκούρα, με τίτλο Αδέσποτα. Ξεκίνησα να διαβάζω το πρώτο διήγημα, την Έξοδο Κινδύνου. Το διάβασα κυριολεκτικά χωρίς ανάσα, βιώνοντας την αγωνία και τον πανικό της αντί-ηρωίδας Ελίνας στο υπαρξιακό αδιέξοδο που την εγκλώβιζε. Ένα αδιέξοδο που αναγνώρισα σαν πολύ οικείο.
Λίλα Μπακλέση:  Η δική μου «Γκάμπυ»
08.12.2015 16:26
Κλεισμένοι σε έναν εργοστασιακό χώρο, έξω η ζέστη αφόρητη, προσπαθούμε να κατανοήσουμε αυτή τη γυναίκα. Όλοι μαζί. Καφέδες, μπισκότα, τσιγάρα, τοστάκια, ταπεράκια. Διαφωνίες, γέλια, αρχίζουμε να γνωρίζουμε ο ένας τον άλλο. Τα ταψιά του Αγγέλου, μισό τυρόπιτα ,μισό σπανακόπιτα. Τα αγόρια τρέχουν σε ακροάσεις, αναμονή. Τα καταφέρνουν. Η διαδρομή γεμάτη δυσκολίες αλλά και αισιοδοξία. Αλλάζουμε, σκεφτόμαστε σαν εκείνη, πιο ελεύθερα.