Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016
Αρχαίο Αίμα - Σοφία Σπυράτου: Κριτική Θεάτρου
Δημοσίευση: Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2015 16:21
Αρχαίο Αίμα - Σοφία Σπυράτου: Κριτική Θεάτρου

Εκάβη, Κασσάνδρα, Κλυταιμνήστρα, Ηλέκτρα. Μαζεμένος γύρω από δύο τάφους, ο γυναικείος Χορός τις ξυπνά μία μία ακριβώς με αυτή την ακολουθία από τον αιώνιο ύπνο του Κάτω Κόσμου. Τέσσερις γυναίκες που, εκτός από το «Αρχαίο αίμα» τους, μοιράζονται και πολλά άλλα κοινά: μητέρα, κόρη, εξουσία, δεινά, θάνατο.

Αν και η υπόθεση είναι μάλλον τετριμμένη χωρίς συγκεκριμένη αρχή, μέση και τέλος αφού πρόκειται για συρραφή από πολλές αρχαίες τραγωδίες, η σκηνοθέτιδα Σοφία Σπυράτου χτίζει μια παράσταση λιτή, δωρική, χωρίς άσκοπους νεωτερισμούς. Μέσα από τους μονολόγους αναδύονται τα πολλαπλά και διαχρονικά πρόσωπα της γυναίκας: η γυναίκα ως θρηνωδός, ως πανούργα, ως εκδικήτρια, ως τρόπαιο. Αρκετά αποσπάσματα ακούγονται από το πρωτότυπο κείμενο , γεγονός που επιτείνει την αίσθηση - σύνδεση με το παρελθόν.

Ιδιαίτερα συγκινητική η Λήδα Πρωτοψάλτη ως η ζητιάνα, η σκλάβα βασίλισσα Εκάβη που με φωνή έμπλεη οδύνης παραδίνεται στον θρήνο της για τον μικρό Αστυάνακτα. Ξεχτένιστη και κυρτή κάτω από το βάρος της δυστυχίας της μιλά αργά, κουρασμένα ενώ ακούγεται καθαρά ακόμα και ο παραμικρός αναστεναγμός της.

Εντυπωσιακή η είσοδος της Κασσάνδρας με τα ακατανόητα και μπερδεμένα λόγια της, όπως συμβαίνει σε όλες τις μάντισσες. Η Βίκυ Παπαδοπούλου εξωτερικεύει πειστικά όλο τον διαταραγμένο και αντιφατικό ψυχισμό της, τον βασανισμένο από αέναους εφιάλτες. Ξεχωριστή η στιγμή που με σχεδόν σαδιστική χαρά προφητεύει τον φόνο του Αγαμέμνονα.

Η Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου ενσαρκώνει ψυχή τε και σώματι τη μήτρα όλων των οδυνών. Η Κλυταιμνήστρα είναι γεννημένη για να κρατά στα χέρια της τα ηνία της εξουσίας. Ποτέ δεν μετανιώνει για την ανδροκτονία που διέπραξε - άλλωστε μετρά πολύ το άλλοθι της μητρικής εκδίκησης αλλά και της απατημένης συζύγου.

Η Μάνια Παπαδημητρίου (Ηλέκτρα) βγάζει με ένταση το μίσος - φωτιά απέναντι στη μητέρα της παραμένοντας αμετάπειστη σε όλα της τα επιχειρήματα την ίδια στιγμή που φαίνεται να δικαιολογεί με ευκολία τα πάντα στο εξιδανικευμένο πρόσωπο του πατέρα της.

Στον Χορό οι κινήσεις είναι συντονισμένες, μετρημένες, χωρίς τίποτα το περιττό και υπερβολικό. Πολύ εύστοχη η επιλογή της κορυφαίας Ηρώς Σαΐα, τόσο φωνητικά όσο κι ερμηνευτικά.

Ταιριαστά και τα κοστούμια της Δάφνης Βαλέντε, γήινα και αέρινα για τις γυναίκες του Χορού, με ένα και μοναδικό χρώμα για τον καθένα από τους τέσσερις χαρακτήρες που τονίζει εσκεμμένα το βασικό ίδιόν του: μαύρο για το αβάσταγο πένθος της Ηλέκτρας, ζωηρό κόκκινο για την Κλυταιμνήστρα που απολαμβάνει έντονα τα πάθη της και βρίσκει ηδονή στα βαμμένα με αίμα χέρια της, βαθύ αρχοντικό κόκκινο για την βασίλισσα Εκάβη και λευκό για την Κασσάνδρα, την ιερή παρθένα του Απόλλωνα.

Οι φωτισμοί του Λευτέρη Παυλόπουλου περνούν κυριολεκτικά από όλο το φάσμα των χρωμάτων συμβάλλοντας στην ξεχωριστή απεικόνιση κάθε αφήγησης.

Η καθηλωτική μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου είναι βαριά, πέτρινη σαν τάφος και μοιάζει να βγαίνει από τα έγκατα της γης. Διατηρεί το ίδιο μοτίβο σε όλη τη διάρκεια της παράστασης και μόνο προς στο τέλος γίνεται πιο μελωδική.

Όμορφη εικαστικά και φορτισμένη η σκηνή του τέλους όπου όλες μαζί και η καθεμιά χώρια σιγοψιθυρίζουν τις πίκρες τους μέχρι το πέπλο του Χορού να τις αγκαλιάσει σιγά σιγά, να γίνουν σκιές και σκόνη και να χαθούν ξανά στην ανυπαρξία τους.

Εκτύπωση
Περισσότερα
«Για μια ανάσα»: Ελεύθερη πτώση σε μια Ευρώπη που ρημάζει
11.11.2016 17:10
Η Βρετανίδα συγγραφέας Ζίνι Χάρις τοποθετεί δύο γυναίκες στο επίκεντρο αυτού του απρόβλεπτου ταξιδιού. Σίγουρα χωρίς το έξυπνο και συχνά πικρό χιούμορ, η δυσοίωνη διαπίστωση για το μέλλον της ανθρωπότητας θα ήταν πολύ βαριά. Όσο η πλοκή προχωρά, τα μηνύματα έρχονται πιο συμπυκνωμένα, πιο ωμά και πιο κοντά στο σήμερα. Σε μια Ευρώπη που διαλύει τους τραπεζικούς κανόνες, ερημώνει τους δρόμους, μπερδεύει και κρατά μάτια και σύνορα κλειστά, ο καθένας από εμάς θα μπορούσε να γίνει ο ανώνυμος μετανάστης μέσα στη βάρκα που πασχίζει να φτάσει στη στεριά.
Φρόυντ και Χίτλερ: Μια υποθετική συνάντηση που ίσως άλλαζε την ιστορία
14.10.2016 17:07
Θα μπορούσατε να φανταστείτε τον Αδόλφο Χίτλερ, τον άνθρωπο που έγραψε τις μελανότερες σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας να ξεστομίζει τη λέξη «φόβος»; Να αγωνιά και να ικετεύει για μια πρόβλεψη σχετικά με τη δική του κλινική περίπτωση; Ο Γερμανός συγγραφέας Άρνολντ Μπέρνφελντ εμπνέεται το έργο του «Ο μικρός Χίτλερ» μπλέκοντας μυθοπλαστικά και βιογραφικά στοιχεία από τα παιδικά κι εφηβικά χρόνια του Χίτλερ και με αρκετή φαντασία φέρνει αντιμέτωπους στην αρένα - κυριολεκτικά και μεταφορικά - δύο «θηρία» της σύγχρονης ιστορίας, έναν κορυφαίο ψυχαναλυτή κι έναν κορυφαίο δικτάτορα.
«Φιλοκτήτης»: Όταν η ποίηση συναντά τον αρχαίο μύθο του Σοφοκλή
23.09.2016 17:52
Με αφορμή τον δραματικό μονόλογο του Γιάννη Ρίτσου «Φιλοκτήτης», βρέθηκα για δεύτερη φορά στο παραδοσιακό πλακιώτικο Βρυσάκι με την εσωτερική αυλή, τη σκαλιστή σκάλα και τις ξύλινες καρέκλες του να φυσούν ένα φθινοπωρινό αεράκι άλλης εποχής. Και πάλι σε έργο του σκηνοθέτη και ηθοποιού Ένκε Φεζολλάρι, που μετά τη Μπερνάρντα Άλμπα του επιστρέφει ερμηνεύοντας ένα υπέροχο και βαθύ κείμενο.
«Επτά επί Θήβας»: Όταν το πάθος για εξουσία νικά την αδελφική αγάπη
08.09.2016 13:43
Ο Ετεοκλής βρίσκεται μόνος στη σκηνή. Μοιάζει προβληματισμένος, σιωπηλός, φοβισμένος. Είναι όμως και ο περήφανος ηγέτης και υπερασπιστής της πόλης των Θηβών, την οποία οφείλει να προφυλάξει με κάθε κόστος από την επίθεση του αδελφού του Πολυνείκη που κινείται εναντίον της έχοντας συγκεντρώσει έξι ακόμη βασιλείς.
«Πλάτωνα, Απολογία Σωκράτη»: Μια ρεαλιστική απεικόνιση του πλατωνικού κειμένου σε πραγματικό χρόνο
22.07.2016 16:50
Στο θέατρο Βράχων το σκηνικό είναι λιτό, όπως υπήρξε και ολόκληρος ο βίος του Σωκράτη: μια καρέκλα και μια κλεψύδρα, μέσα από την οποία ο ήχος της σταγόνας συνοδεύει ως μοναδικό εφέ τον τελευταίο λόγο του φιλόσοφου, την περίφημη «Απολογία» του.
«Γκιακ»: Μνήμες πολέμου και ένας αγώνας εξιλέωσης
21.06.2016 17:15
Γκιακ. Αρβανίτικη λέξη, βαριά και τραχιά, τόσο στην προφορά όσο και στο νόημα που περικλείει. Είναι πρωτίστως το αίμα το συγγενικό, το κοινό, που ενώνει τους ανθρώπους. Είναι ακόμα το αίμα που χωρίζει, που κάνει τους ανθρώπους εχθρούς: αυτό που χύνεται από φόνο για λόγους εκδίκησης, για λόγους τιμής, για έναν άγραφο νόμο που συνεχίζεται και διαιωνίζεται.
«Ξένοι»: Τρεις γενιές κι ένας αέναος φαύλος κύκλος
23.05.2016 15:01
Ξένοι. Μια λέξη κοφτή, καθημερινή, πολυχρησιμοποιημένη, που περικλείει μέσα της κάτι πολύ κοντινό και οικείο και ταυτόχρονα απόμακρο και απορριπτικό. Εννοιολογικά μπορεί να διαβαστεί σε τουλάχιστον τρία επίπεδα: ένας άνθρωπος άγνωστος, η απομόνωση μέσα στην κοινωνία ή το οικογενειακό περιβάλλον, η αποσύνδεση από τον πυρήνα της ύπαρξής μας.
«Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί»: Υπαρξιακές συγκρούσεις και απολογισμός της ζωής και της τέχνης
25.04.2016 15:45
Μπορεί ένας άνθρωπος νεκρός εσωτερικά να αναστηθεί μέσω του θανάτου; Αξίζει η τέλεια αφοσίωση σε κάτι - έστω υψηλό και ιδεατό - αν το τίμημα είναι μια ολόκληρη ζωή χαμένη; Και πού οδηγεί η επίπονη αναμέτρηση ενός καλλιτέχνη με την τέχνη του;