Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017
Little Scarlet - Walter Mosley: Κριτική βιβλίου
Δημοσίευση: Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2015 09:41
Little Scarlet - Walter Mosley: Κριτική βιβλίου

Η Αμερική φλέγεται μέσα στον πυρετό των φυλετικών επιθέσεων λόγω των διακρίσεων λευκών και έγχρωμων. Οι διαδηλώσεις είναι καθημερινό φαινόμενο και οι δολοφονίες, οι εγκληματικές πράξεις όσο και η άσκηση βίας ανεβάζει το κοινωνικό και πολιτικό θερμόμετρο στα ύψη. Καμία ένδειξη για εκτόνωση της κρίσης, κανένα φως στον ορίζοντα για εκτροπή του μίσους προς τον δρόμο της συμφιλίωσης.

Ο Walter Mosley μέσα στον πυρετό αυτής της σκληρής πραγματικότητας γράφει ένα μυθιστόρημα με αστυνομικές τάσεις που φέρνει στην επιφάνεια του σήμερα όλα όσα συνέβησαν σε μία εποχή δύσκολη και αμφίρροπη. Ο επιθεωρητής του, ο Ιεζεκιήλ Ρόουλινς, με σθένος, ζήλο και πατριωτισμό πρωτοφανή αποφασίζει να παίξει καθοριστικό ρόλο στην εξιχνίαση της δολοφονίας μίας έγχρωμης κοπέλας που πλήρωσε με τη ζωή της όλον αυτό τον παραλογισμό του ρατσισμού από έναν αδίστακτο εγκληματία. Αδιαφιλονίκητα επίκαιρο και εξαιρετικά γραμμένο με μία γλώσσα που θυμίζει μαιτρ άλλων εποχών, ο συγγραφέας καθηλώνει τον αναγνώστη με την αμεσότητα και τον καυτό λόγο που δεν φείδεται περιγραφών και ανατριχιαστικών λεπτομερειών για το τότε που καθρεφτίζεται στο σήμερα.

Το απύθμενο μίσος μεταξύ των ανθρώπων στην Αμερική είναι εξαιρετικά συγκλονιστικό ως γεγονός και ως δεδομένο αν λάβει κανείς υπόψιν του πως έχει βαθιές ρίζες από την εποχή του προέδρου Λίνκολν, ο οποίος άλλωστε δολοφονήθηκε για την προσπάθειά του να εξαλείψει την έννοια του σκλάβου.

Στην Αμερική του 1965 όπως άλλωστε και του 2015 λίγα πράγματα έχουν αλλάξει. Ο νόμος του όπλου συνεχίζει να υπερισχύει εις βάρος της πραγματικής νομιμότητας και η οπλοκατοχή παραμένει ο νούμερο ένα κίνδυνος για τον κοινωνικό ιστό. Καμία ανοχή τότε στο παράσιτο που λέγεται μαύρος, αντιμετωπίζεται από τον λευκό ως μίασμα και ως μολυσματικός ιός από τον οποίο πρέπει άμεσα η κοινωνία να απαλλαχθεί. Ο όλεθρος παρέμεινε και παραμένει ενεργός γιατί σε μία κοινωνία όπως αυτή που περιγράφει τόσο γλαφυρά ο συγγραφέας δεν χωράει συγχώρεση και διάστημα για την άλλη άποψη. Ένα καζάνι που βράζει η Αμερική, ένα ηφαίστειο που δεν λέει να ησυχάσει. Αστυνομικοί που ασκούν παράλογη βία και πέρα από τα καθήκοντά τους γιατί έχουν εμπάθειες και προσωπικές διαμάχες, δικαστές που δεν είναι αμερόληπτοι και παραβιάζουν τον όρκο τους, μαύροι που δεχόμενοι λευκές επιθέσεις εμφανίζουν μία άνευ προηγουμένου βιαιότητα απέναντι σε όσους προσπαθούν να τους συνδράμουν καλοπροαίρετα. Και όλα αυτά υπό την ανικανότητα να παταχθεί το μίσος που φυτρώνει μέσα στις καρδιές και αναρριχάται με ορμή καταστρέφοντας ολόκληρες πολιτείες.

Ο Ίζυ Ρόουλινς, όπως χαϊδευτικά τον αποκαλούν οι γνωστοί του, είναι ένας επιθεωρητής Μαιγκρέ έγχρωμος, που προσπαθεί να βάλει σε μία τάξη τις δικές του σκέψεις και να γίνει ένας μικρός ήρωας . Λαμβάνει πρόσκληση να διαλευκάνει ένα αποτρόπαιο έγκλημα, την δολοφονία ενός έγχρωμου κοριτσιού με το ιδιαίτερο όνομα Little Scarlet, ένα ψευδώνυμο που της έχει αποδοθεί. Για αυτό το φονικό και για να αποφύγουν μεγαλύτερες αντιδράσεις μεταξύ των ήδη αγανακτισμένων μαύρων, ο Ρόουλινς ως από μηχανής θεός, οφείλει να βρει την λύση και  την απάντηση στο αίνιγμα. Στο Λος Άντζελες, όπου εκτυλίσσεται το δράμα της, "οι άνθρωποι έρχονται για να ξεφύγουν από την αναγκαιότητα των εποχών. Μιλάνε για τον καιρό σαν να είναι ο προσωπικός τους θησαυρός" αναφέρει ο Mosley. Ο Ρόουλινς επιστρατεύει όλες του τις δυνάμεις και όλη την εσωτερική ενέργεια που του έχει απομείνει στον σκοπό αυτό. Δεν έχει υποχρέωση σε κανέναν, το πράττει για την ησυχία της δικής του συνείδησης και το ξεκαθαρίζει, "ο πόνος έχει δική του μνήμη" όπως χαρακτηριστικά δηλώνει εξωτερικεύοντας μία του σκέψη. Πως θα αντιμετωπίσει τις δυσκολίες και τις αναποδιές που θα βρει στον δρόμο του ακόμα και με κίνδυνο την ίδια του την ζωή; Ποιες φωνές θα ακούσει για να σταθεί όρθιος στις αρχές του και να μην εκραγεί ο ίδιος τινάζοντας την έρευνά του στον αέρα? Ένας Σαμψών ανάμεσα σε πολλούς λευκούς Γολιάθ, θα πατήσει σταθερά στα πόδια του και με οδηγό και άστρο την παραδοχή πως όλα είναι στα χέρια του και μόνο σε αυτά, θα φτάσει μέχρι το τέλος του δύσβατου μονοπατιού.

Ο Mosley στα χνάρια του "Αόρατου ανθρώπου" του Ραλφ Έλισον, ενός βιβλίου μύθου που μεταφέρθηκε και κινηματογραφικά, θα γράψει ένα μυθιστόρημα άξια τοποθετημένο ανάμεσα στα αριστουργήματα της εποχής μας αφού ο αναγνώστης μέσα από το μυστήριο βιώνει την αγωνία και μαθαίνει ιστορία, την ιστορία όπως επιθυμούμε να την διαβάζουμε, πραγματική και ακατέργαστη. Είθε τα γεγονότα που καταγράφονται να αδειάσουν τους ασκούς του Αιόλου από το αβυσσαλέο μίσος και να τους γεμίσουν με πνοές ωριμότητας ώστε το ανθρώπινο καράβι να ξαναβρεί ρότα προς την ομαλή συμβίωση μακριά από την αλληλοεξόντωση που βαραίνει χρόνους τώρα την ιστορία της ανθρωπότητας.

"Οι ακραίες καταστάσεις απαιτούν ακραίες λύσεις"

Το βιβλίο του Walter Mosley, Little Scarlet κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις.

Εκτύπωση
Περισσότερα
Φαμπέρ Ο καταστροφέας - Tristan Garcia: Κριτική βιβλίου
20.02.2017 10:07
"Ίσως να ξαναγυρίσει, αλλά δεν είναι πια εδώ. Η ανάμνησή του ξεθωριάζει. Κάτι δικό του μιλάει μέσα μου και με βάζει κατά καιρούς ακόμα σε πειρασμό, όταν κάθομαι στο τραπέζι μου και γράφω. Ζει στα βιβλία μου. Εκεί μόνο, κατά τα άλλα έχει τελειώσει ͘ με στοίχειωσε και με παράτησε" γράφει ο συγγραφέας κλείνοντας την κουρτίνα της αφήγησής του και το μάτι στον ήρωά του Φάμπερ.
Τα αστέρια του Σίντι Μουμέν - Mahi Binebine: Κριτική βιβλίου
13.02.2017 12:08
Η Κόλαση ίσως να απέχει μόλις λίγο από τον επικαλούμενο Παράδεισο, έναν όροφο, ένα τετράγωνο, λίγα χιλιόμετρα, ποιος μπορεί να ξέρει! Μπορεί πάλι ο Παράδεισος για κάποιον να είναι η Κόλαση που εύχεται για τον διπλανό του και τότε γεμίζει με χαρά από το μίσος που νιώθει, ανθρώπινο και αυτό αν και δυστυχώς ακραίο.
1913, Η χρονιά πριν από τη θύελλα - Florian Illies: Κριτική βιβλίου
31.01.2017 10:08
Δεν είναι τυχαίο που ο συγγραφέας αποφάσισε να αφιερώσει ένα ολόκληρο βιβλίο σε αυτή την χρονιά. Το 1913 είναι πράγματι μια χρονιά ορόσημο για τα ευρωπαϊκά δρώμενα, είναι μια χρονιά πέρα για πέρα κομβική, σημαδιακή και χαρακτηριστική για όλα αυτά που έμελλε να επακολουθήσουν.
Η ιστορία μιας ώρας και άλλα διηγήματα - Κέιτ Σοπέν: Κριτική βιβλίου
17.01.2017 10:09
Η Μπερτ Μοριζό υπήρξε από τις πρώτες γυναίκες ζωγράφους του ιμπρεσιονισμού, η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ απεικόνισε στους πίνακές της, τους τολμηρούς για την εποχή, μία γυναίκα ελεύθερη, ανεξάρτητη, σίγουρη για τον εαυτό της και μακριά από την αντρική επίβλεψη και πίεση.
Η ώρα του αστεριού - Κλαρίσε Λισπέκτορ: Κριτική βιβλίου
09.01.2017 12:45
Η γέννηση ενός έργου λογοτεχνικού κρύβει μυστήριο, αν δε κρύβει και πόνο, ταλαιπωρία και ανηφορίζει έναν Γολγοθά, τότε καθίσταται έργο που αντέχει στον χρόνο. Δεν είναι σε καμία περίπτωση μία τυπική διαδικασία ή μία υπόθεση απλή αν ο συγγραφέας παλεύει με τον εσώτερο κόσμο του, το σύμπαν του, τον ψυχισμό του.
Μια από τις δύο - Ντανιέλ Σάδα: Κριτική βιβλίου
20.12.2016 10:37
Η Αδριάνα Χιμένες Γκαρσία στην τελευταία φράση στο επίμετρο του βιβλίου γράφει: "Του φαινόταν αδύνατο να γίνει κανείς συγγραφέας χωρίς να έχει αυτί ͘ του ήταν ασύλληπτο να είναι κανείς καλός αφηγητής χωρίς να έχει διαβάσει ποίηση". Αυτά τα λόγια αντανακλούν την πολύ ιδιαίτερη προσωπικότητα και την φιλοσοφία του συγγραφέα περί συγγραφής, ο κόσμος των λέξεων δεν συνάδει με τον κοινό παρονομαστή.
Το μάτι - Vladimir Nabokov: Κριτική βιβλίου
05.12.2016 10:34
"Το θέμα στο Μάτι είναι μία έρευνα που οδηγεί τον πρωταγωνιστή μέσα από έναν κυκεώνα από καθρέφτες στη συγχώνευση δίδυμων εικόνων". Αυτά γράφει ο συγγραφέας στο προλογικό σημείωμα του βιβλίου όπου και αναλύει την φιλοσοφία πίσω από την σύλληψη της ιδέας για το Μάτι.
Η πρώτη φλέβα - Γιάννης Μακριδάκης: Κριτική βιβλίου
21.11.2016 10:56
Ποτέ ο χρόνος δεν είναι αρκετός για να ξετυλίξεις το κουβάρι μιας ζωής και ποτέ κανείς δεν βγαίνει αλώβητος και ατάραχος από την τριβή με το παρελθόν. Ειδικά μάλιστα όταν αυτό στριφογυρίζει και γλυκοκοιτάζει το παρόν σαν την μέλισσα γύρω από το λουλούδι που προσπαθεί να προσγειωθεί για να τραφεί. Εδώ περιγράφονται τα πρόσωπα μίας άλλης εποχής που όμως ακόμα και σήμερα συνεχίζει να υπάρχει γιατί οι άνθρωποι δεν σταμάτησαν να φωτογραφίζουν τις στιγμές τους και την μοναδικότητά τους. Μία γυναίκα και ένας άντρας, δύο κόσμοι παράλληλοι και διαφορετικοί μα τόσο όμοιοι.