Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Λίνα Ζαρκαδούλα: Περπατώντας στα σύννεφα

Λίνα Ζαρκαδούλα: Περπατώντας στα σύννεφα

Τρία πράγματα υπάρχουν στον κόσμο σύμφωνα με τον Ρούπερτ Μπρούκ: Το να διαβάζεις ποίηση, το να γράφεις ποίηση, και το πιο καλό απ΄ όλα, το να ζεις την ποίηση.


Ο Ρούπερτ Μπρουκ ήταν ένα αίνιγμα. Ο πιο όμορφος νεαρός της Αγγλίας, σύμφωνα με τον Γέιτς. Έζησε έναν εξαιρετικά σύντομο πλην όμως έντονο βίο στην ταραχώδη περίοδο των αρχών του προηγούμενου αιώνα πριν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. 

 

Όπως όλοι οι «καταραμένοι» ποιητές ο Μπρουκ φλερτάρει με την αυτοκαταστροφή. Υποβάλει τον εαυτό του σε μια διαρκή αναμέτρηση με το νόημα και τη ματαιότητα. Είτε αφορά την περιπλάνηση, είτε την ερωτική αναζήτηση, ο Μπρουκ επιδιώκει την αίσθηση ενός προορισμού. Από εραστής και ποιητής γίνεται στρατιώτης, υπηρετώντας στο Βρετανικό Ναυτικό στον πόλεμο και τελικά πεθαίνει άδοξα από το τσίμπημα ενός κουνουπιού στα ανοιχτά της Σκύρου πριν τη μάχη της Καλλίπολης.

 

Ήθελα να κάνω μια παράσταση που να υπερβαίνει τη βιογραφική σύμβαση. Δεν ήθελα τον κόσμο του Ρούπερτ Μπρουκ, αλλά τον κόσμο μέσα από τα μάτια του. Ο ανεκπλήρωτος προορισμός αποτέλεσε για μένα τον σκηνοθετικό μου άξονα. Δεν με γοήτευσε μόνο η γεμάτη λυρισμό και άκρατο συναισθηματισμό ποίησή του με τη βαθιά αίσθηση του χιούμορ και της ματαιότητας. Είχα την ανάγκη να αφηγηθώ μια ιστορία βλεμμάτων —το ερωτικό, το ποιητικό, το πατριωτικό και τέλος το απελπισμένο βλέμμα του ανθρώπου που παραδίδεται στο τέλος του.


Θεωρώ ότι τόσο ο Γιάννης Σκαραγκάς με το ποιητικό κείμενό του όσο και ο Θόδωρος Λεμπέσης με τη μουσική του, κύκλωσαν τη ζωή και την προσωπικότητα του Μπρουκ με τρόπο ευφυή και αισθαντικό. Το διήμερο αφιέρωμα ξεκινάει με την παράσταση Αυτοί που περπατούν στα σύννεφα και ολοκληρώνεται με τη συναυλία Η μουσική γεωγραφία στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο που διευθύνει ο Θόδωρος Λεμπέσης.

 
Σε μια  περίοδο όπου πολλές παραστάσεις αναβλήθηκαν ή ματαιώθηκαν, θεωρώ ότι η πρωτοβουλία του Δήμου Σκύρου και η επίμονη υποστήριξη του δημάρχου της, κ. Μίλτου Χατζηγιαννάκη, στο διήμερο αφιέρωμα για τα εκατό χρόνια από το θάνατο του Μπρουκ, αποδεικνύει ένα πράγμα: ότι η προσπάθειά μας να αλλάξουμε τη ζοφερή πραγματικότητα μέσα από τον πολιτισμό προϋποθέτει πάντα την ίδια ευαισθησία, γενναιότητα και ανάγκη συνομιλήσουμε με μια κοινή γλώσσα. Να αντιμετωπίσουμε το περιβάλλον μιας κοινής κρίσης συμφωνώντας σε αυτά που μας συνδέουν.

Info: Η κυρία Λίνα Ζαρκαδούλα είναι σκηνοθέτις της παράστασης «Αυτοί που περπατούν στα σύννεφα» που θα παρουσιαστεί την Τρίτη, 28 Ιουλίου 2015 στις 9.00 στο Θέατρο Μουσείου Φαλτάιτς της Σκύρου.


Photo: Κατερίνα Μαυράκη

 

To Διήμερο μουσικοθεατρικό αφιέρωμα στον ποιητή Ρούπερτ Μπρουκ θα πραγματοποιηθεί στη Σκύρο στις 28 & 29 Ιουλίου 2015


Σχετικές ειδήσεις
Νατάσα Τριανταφύλλη: Η γοητεία του κρυφού στο «Περιμένοντας τον Godot»
26.07.2016 15:44
Διαβάζοντας και μελετώντας το έργο του Σάμουελ Μπέκετ «Περιμένοντας τον Godot» δεν μπορείς παρά να βρεθείς αντιμέτωπος με δεκάδες γρίφους. Από την αρχική αποκρυπτογράφηση του τίτλου, μέχρι πολλές άλλες στιγμές μέσα στο έργο, όπου ο Μπέκετ επιλέγει να συμπυκνώσει με τρόπο γοητευτικό και να κρύψει νοήματα και πληροφορίες πίσω από τοπωνύμια, ονόματα, λογοπαίγνια και ρυθμούς. Δεν μπορείς, μελετώντας την ζωή του, να συνδέσεις αυτό το παιχνίδι δομής του κειμένου με την μόλις πριν λίγα χρόνια από την συγγραφή του έργου δράση του Μπέκετ στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μάνος Βαβαδάκης: Ο έρωτας πάντα έχει τέλος, αυτό που πρέπει να κερδίσουμε είναι το μετά
16.02.2016 15:42
Η παράσταση δημιουργήθηκε σαν βάλσαμο στις πληγές ενός περασμένου έρωτα. Το υλικό από τις δίκες των Μαγισσών του Σάλεμ παρουσιάστηκε μπροστά μου εκείνη τη περίοδο της ζωής μου και η Abigail Williams με τις πράξεις της πριν από 300 χρόνια, έπαιρνε ξανά εκδίκηση για όλους εμάς. Η τέχνη λειτουργεί πάντα σαν καθαρτήριο για τις νευρώσεις των καλλιτεχνών και μακάρι αυτή η παράσταση να βοηθήσει να κατανοήσουμε αυτό το μύχιο, σκοτεινό και ανεξερεύνητο κομμάτι του εαυτού μας.
Σεβαστιάνα Αναγνωστοπούλου: Για την «Ιστορία του Γερασμένου Παιδιού»
26.01.2016 11:16
«Αυτό το κορίτσι κάπου το ξέρω!» αναφώνησα όταν πρωτοαντίκρυσα το κορίτσι με τον κουβά του να στέκεται στον εμπορικό δρόμο των σελίδων της Έρπενμπεκ. Από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου, η νουβέλα καταχωρήθηκε στα «αγαπημένα μου αναγνώσματα όλων των εποχών» και αντιστοίχως η συγγραφέας του στις σημαντικότατες επιρροές μου. Το κορίτσι πράγματι το ήξερα, το είχα δει, στα πρόσωπα των ανθρώπων στις υπόγειες διαβάσεις του Schöneweide, στις στάσεις της Αλεξάντερπλατς, στα πλακόστρωτα δρομάκια της «ανορθωμένης» Δρέσδης, στα καθίσματα της «Εκεχειρίας» στη Schönehauser.
Δημήτρης Μακαλιάς- Μίνως Θεοχάρης: Smiley, γιατί απέναντι στον έρωτα είμαστε όλοι ίσοι!
21.01.2016 16:21
Smiley. Έμαθες τα νέα; Από emoticon το έκαναν θεατρική παράσταση. Στο θέατρο Άβατον στο Γκάζι. Κατάλαβες; Η κίτρινη φατσούλα που γελάει. Εν συντομία...είμαι χαρούμενος. Για να μην γράφουμε και πολλά! Τα λέμε όλα με άνω και κάτω τελεία, διάστημα, παρένθεση που κλείνει.
Γιώργος Παπαπαύλου: Απολίτιστη Καθημερινότητα
20.01.2016 11:53
Θυμάμαι συχνά να μου μιλούν οι γονείς μου για τον πολιτισμό της καθημερινότητας και παιδί γαρ να αισθάνομαι ότι κάπου έχουν μπερδευτεί αφού στο σχολείο μας έχουν δώσει ξεκάθαρη ερμηνεία για το τι είναι ο πολιτισμός.