Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Θοδωρής Γκόνης: Μαρία Πολυδούρη

Θοδωρής Γκόνης: Μαρία Πολυδούρη

Καλαμάτα – Γύθειο - Φιλιατρά – Νομαρχεία Μεσσηνίας - Αθήνα, Νομαρχία Αττικής και Βοιωτίας, Νομική Σχολή, Κώστας Καρυωτάκης, Δραματική Σχολή, «Κουρελάκι»  – Παρίσι, σπουδές ραπτικής, ο «πυρετός της ψυχής», η φυματίωση, τα δάκρια τα πορτοκαλί που δεν πρόλαβε - τα χαπάκια πενικιλίνης  που δεν ήταν η ώρα τους - Αθήνα, νοσοκομείο Σωτηρία, «Τρίλιες που σβήνουν», «Ηχώ στο χάος». Θάνατος.

Για να γίνει ένα  τραγούδι χρειάζεται ο θάνατος, είχε απάντηση στη μητέρα της μικρό παιδάκι στην Καλαμάτα όταν τη ρώτησε - «δεν θα ήταν πιο όμορφο το τραγούδι σου Μαρία, αν άφηνες τους ήρωες του να ζήσουν»; Οι ήρωες της - μαζί τους και η ίδια - δεν έζησαν γιατί τα τραγούδια τα γράφει καλύτερα ο θάνατος.  

Όλα αυτά τα γνωρίζεις, τα έχεις μετατοπίσει, πειράξει, αλλιώς περιγράψει, μεταποιήσει, παραποιήσει κιόλας, ευτυχώς δεν τους έμεινες τελείως πιστός. Αλίμονο αν όλη αυτή η προσπάθεια απέβλεπε στην απόδοση της εικόνας, τι σόι τέχνη θα ήταν αυτή; «Σημασία έχει η απόδοση πραγμάτων και καταστάσεων μέσα από μας».  

Η τέχνη δεν είναι αναπαράσταση. Η τέχνη είναι κάτι άλλο. Το θέατρο είναι γραφή που γράφεται πάνω στο νερό, χιλιάδες οι ναυαγοί και οι πνιγμένοι. Τα ποιήματά τους τα τραγούδια τους τα παίρνει η θάλασσα. Υπάρχουν ακρογιαλιές και αμμουδιές ολόχρυσες  και εκεί τα ποιήματα τα βγάζει ο άνεμος του παραδείσου.

Αχ! Και να διάβαζα το ένα, το καλύτερο, το τελευταίο ποίημα μαζί Σου!  

Info: Ο Θοδωρής Γκόνης είναι συγγραφέας, ποιητής , στιχουργός, ηθοποιός και σκηνοθέτης. Κατάγεται από την Αλωνίσταινα της Αρκαδίας. Γεννήθηκε στην Γκάτζια Ναυπλίας. Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής Πέλλου Κατσέλη. Σπούδασε οικονομικά. Εργάστηκε στο θέατρο ως ηθοποιός μέχρι το 1996. Έχει γράψει και σκηνοθετήσει παραστάσεις. Από το 2000 έως σήμερα έχει διατελέσει καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Αγρινίου, του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Σερρών και του Φεστιβάλ Φιλίππων - Θάσου. Το 1987 άρχισε τη συνεργασία του ως στιχουργός με τον Νίκο Ξυδάκη και έκτοτε συνεργάζεται με τους πιο σημαντικούς συνθέτες της χώρας.

* Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 32

 

Η παράσταση "Οδός Πολυδούρη" βραβεύτηκε στα βραβεία κοινού public. Δείτε τα βραβεία εδώ: Οι νικητές των Βραβείων Βιβλίου Public

Σχετικές ειδήσεις
Μαρία Μαλλούχου: Η παρέλαση της Λούλας Αναγνωστάκη
08.07.2016 14:25
Όταν ξεκινώ να συμμετέχω σε ένα έργο διακατέχομαι από ένα ακαθόριστο προαίσθημα όμοιο με μυρωδιά. Κι αυτό συμβαίνει επειδή στην σύνδεσή μου με το έργο υπάρχει κάτι οικείο που πρόκειται να το ανακαλύψω. Το προαίσθημα στο συγκεκριμένο έργο της Λούλας Αναγνωστάκη μορφοποιήθηκε και προσδιορίστηκε ως ένας ερημικός τόπος. Ένας τόπος που εμπερικλείει την μοναξιά και την σιωπή.
Ανταμαπανταχού: Νόρμα s/n 210113, θέατρο μάσκας και μαριονέτας για ενήλικες
12.02.2016 11:20
Νόρμα s/n 210113. Τρεις ερμηνευτές συνεργάζονται σε ένα σύνθετο σκηνικό χώρο συνδυάζοντας τεχνικές θεάτρου μάσκας και μαριονέτας, με παράλληλη προβολή animation. Μια παράσταση στην οποία ο εκφερόμενος λόγος απουσιάζει παντελώς και η μουσική επένδυση παίζει καθοριστικό ρόλο , καθώς δεν αποτελεί μουσικό χαλί, αλλά εντείνει και διαμορφώνει το δραματουργικό τοπίο . Οι τρεις ερμηνευτές εμψυχώνουν 14 ρόλους αλλάζοντας μάσκες και κοστούμια και χειρίζονται μαριονέτες.
Σεβαστιάνα Αναγνωστοπούλου: Για την «Ιστορία του Γερασμένου Παιδιού»
26.01.2016 11:16
«Αυτό το κορίτσι κάπου το ξέρω!» αναφώνησα όταν πρωτοαντίκρυσα το κορίτσι με τον κουβά του να στέκεται στον εμπορικό δρόμο των σελίδων της Έρπενμπεκ. Από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου, η νουβέλα καταχωρήθηκε στα «αγαπημένα μου αναγνώσματα όλων των εποχών» και αντιστοίχως η συγγραφέας του στις σημαντικότατες επιρροές μου. Το κορίτσι πράγματι το ήξερα, το είχα δει, στα πρόσωπα των ανθρώπων στις υπόγειες διαβάσεις του Schöneweide, στις στάσεις της Αλεξάντερπλατς, στα πλακόστρωτα δρομάκια της «ανορθωμένης» Δρέσδης, στα καθίσματα της «Εκεχειρίας» στη Schönehauser.
Δημήτρης Μακαλιάς- Μίνως Θεοχάρης: Smiley, γιατί απέναντι στον έρωτα είμαστε όλοι ίσοι!
21.01.2016 16:21
Smiley. Έμαθες τα νέα; Από emoticon το έκαναν θεατρική παράσταση. Στο θέατρο Άβατον στο Γκάζι. Κατάλαβες; Η κίτρινη φατσούλα που γελάει. Εν συντομία...είμαι χαρούμενος. Για να μην γράφουμε και πολλά! Τα λέμε όλα με άνω και κάτω τελεία, διάστημα, παρένθεση που κλείνει.
Γιώργος Παπαπαύλου: Απολίτιστη Καθημερινότητα
20.01.2016 11:53
Θυμάμαι συχνά να μου μιλούν οι γονείς μου για τον πολιτισμό της καθημερινότητας και παιδί γαρ να αισθάνομαι ότι κάπου έχουν μπερδευτεί αφού στο σχολείο μας έχουν δώσει ξεκάθαρη ερμηνεία για το τι είναι ο πολιτισμός.