Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Θοδωρής Γκόνης: Μαρία Πολυδούρη

Θοδωρής Γκόνης: Μαρία Πολυδούρη

Καλαμάτα – Γύθειο - Φιλιατρά – Νομαρχεία Μεσσηνίας - Αθήνα, Νομαρχία Αττικής και Βοιωτίας, Νομική Σχολή, Κώστας Καρυωτάκης, Δραματική Σχολή, «Κουρελάκι»  – Παρίσι, σπουδές ραπτικής, ο «πυρετός της ψυχής», η φυματίωση, τα δάκρια τα πορτοκαλί που δεν πρόλαβε - τα χαπάκια πενικιλίνης  που δεν ήταν η ώρα τους - Αθήνα, νοσοκομείο Σωτηρία, «Τρίλιες που σβήνουν», «Ηχώ στο χάος». Θάνατος.

Για να γίνει ένα  τραγούδι χρειάζεται ο θάνατος, είχε απάντηση στη μητέρα της μικρό παιδάκι στην Καλαμάτα όταν τη ρώτησε - «δεν θα ήταν πιο όμορφο το τραγούδι σου Μαρία, αν άφηνες τους ήρωες του να ζήσουν»; Οι ήρωες της - μαζί τους και η ίδια - δεν έζησαν γιατί τα τραγούδια τα γράφει καλύτερα ο θάνατος.  

Όλα αυτά τα γνωρίζεις, τα έχεις μετατοπίσει, πειράξει, αλλιώς περιγράψει, μεταποιήσει, παραποιήσει κιόλας, ευτυχώς δεν τους έμεινες τελείως πιστός. Αλίμονο αν όλη αυτή η προσπάθεια απέβλεπε στην απόδοση της εικόνας, τι σόι τέχνη θα ήταν αυτή; «Σημασία έχει η απόδοση πραγμάτων και καταστάσεων μέσα από μας».  

Η τέχνη δεν είναι αναπαράσταση. Η τέχνη είναι κάτι άλλο. Το θέατρο είναι γραφή που γράφεται πάνω στο νερό, χιλιάδες οι ναυαγοί και οι πνιγμένοι. Τα ποιήματά τους τα τραγούδια τους τα παίρνει η θάλασσα. Υπάρχουν ακρογιαλιές και αμμουδιές ολόχρυσες  και εκεί τα ποιήματα τα βγάζει ο άνεμος του παραδείσου.

Αχ! Και να διάβαζα το ένα, το καλύτερο, το τελευταίο ποίημα μαζί Σου!  

Info: Ο Θοδωρής Γκόνης είναι συγγραφέας, ποιητής , στιχουργός, ηθοποιός και σκηνοθέτης. Κατάγεται από την Αλωνίσταινα της Αρκαδίας. Γεννήθηκε στην Γκάτζια Ναυπλίας. Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής Πέλλου Κατσέλη. Σπούδασε οικονομικά. Εργάστηκε στο θέατρο ως ηθοποιός μέχρι το 1996. Έχει γράψει και σκηνοθετήσει παραστάσεις. Από το 2000 έως σήμερα έχει διατελέσει καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Αγρινίου, του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Σερρών και του Φεστιβάλ Φιλίππων - Θάσου. Το 1987 άρχισε τη συνεργασία του ως στιχουργός με τον Νίκο Ξυδάκη και έκτοτε συνεργάζεται με τους πιο σημαντικούς συνθέτες της χώρας.

* Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 32

 

Η παράσταση "Οδός Πολυδούρη" βραβεύτηκε στα βραβεία κοινού public. Δείτε τα βραβεία εδώ: Οι νικητές των Βραβείων Βιβλίου Public

Σχετικές ειδήσεις
Μαρία Μαλλούχου: Η παρέλαση της Λούλας Αναγνωστάκη
08.07.2016 14:25
Όταν ξεκινώ να συμμετέχω σε ένα έργο διακατέχομαι από ένα ακαθόριστο προαίσθημα όμοιο με μυρωδιά. Κι αυτό συμβαίνει επειδή στην σύνδεσή μου με το έργο υπάρχει κάτι οικείο που πρόκειται να το ανακαλύψω. Το προαίσθημα στο συγκεκριμένο έργο της Λούλας Αναγνωστάκη μορφοποιήθηκε και προσδιορίστηκε ως ένας ερημικός τόπος. Ένας τόπος που εμπερικλείει την μοναξιά και την σιωπή.
Ανέστης Αζάς - Πρόδρομος Τσινικόρης: Restart στην Πειραματική Σκηνή
05.01.2016 12:44
Η Πειραματική Σκηνή /-1 άνοιξε πριν λίγο καιρό με ένα διήμερο εορταστικών εκδηλώσεων και συνεχίζεται με τα δύο δικά μας έργα, που πρωτοπαρουσιάστηκαν στο Φεστιβάλ Αθηνών το περασμένο καλοκαίρι: «Στη Μέση του Δρόμου» του Πρόδρομου Τσινικόρη, ένα audio-tour στο κέντρο της πόλης με πρωταγωνιστές άστεγους συμπολίτες μας και την παράσταση «Υπόθεση Φαρμακονήσι ή Το δίκαιο του νερού», ένα έργο γύρω από το σύγχρονο προσφυγικό ζήτημα και το θεσμικό ρατσισμό στην Ευρώπη των κλειστών συνόρων.
Ευθαλία Παπακώστα: Δημιουργώντας σε Αμερική και Ελλάδα. Μια προσωπική καταγραφή
24.12.2015 13:15
Αυτό που δούλευα στο πανεπιστήμιο και επαγγελματικά στην Νέα Υόρκη είναι κάτι εντελώς διαφορετικό απο αυτό που καταπιάνομαι τώρα και αυτή είναι η πρόκληση και η δυσκολία.
Ακύλλας Καραζήσης: Αναζητούνται: πίστη, αγάπη, ελπίδα
23.12.2015 16:41
Το Πίστη, Αγάπη, Ελπίδα αντανακλά πλήρως την εκποίηση όλων των πραγμάτων για χάρη του κέρδους. Η γλώσσα του κειμένου του Χόρβατ στα γερμανικά εκφράζει ακριβώς αυτό το πράγμα: όλα τα κλισέ που πλαισιώνουν, που στοιχειοθετούν μια τέτοια κοινωνία που είναι προσανατολισμένη στο κέρδος, που δείχνει απαξίωση σε οτιδήποτε, ακόμα και στο ανθρώπινο σώμα, μπροστά στα λεφτά. Ο πιο δυνατός επιζεί, ο πιο αδύναμος κυριολεκτικά «ψοφάει». Νομίζω πως το έργο έχει πάρα πολύ σχέση με αυτό που ζούμε σήμερα.
Λίλα Μπακλέση:  Η δική μου «Γκάμπυ»
08.12.2015 16:26
Κλεισμένοι σε έναν εργοστασιακό χώρο, έξω η ζέστη αφόρητη, προσπαθούμε να κατανοήσουμε αυτή τη γυναίκα. Όλοι μαζί. Καφέδες, μπισκότα, τσιγάρα, τοστάκια, ταπεράκια. Διαφωνίες, γέλια, αρχίζουμε να γνωρίζουμε ο ένας τον άλλο. Τα ταψιά του Αγγέλου, μισό τυρόπιτα ,μισό σπανακόπιτα. Τα αγόρια τρέχουν σε ακροάσεις, αναμονή. Τα καταφέρνουν. Η διαδρομή γεμάτη δυσκολίες αλλά και αισιοδοξία. Αλλάζουμε, σκεφτόμαστε σαν εκείνη, πιο ελεύθερα.