Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Λενιώ Κακλέα: «Θα σε πάρω» με το αριστερό

Λενιώ Κακλέα: «Θα σε πάρω» με το αριστερό

Δεξί, Αριστερό.
Κρατάω το στυλό με το δεξί, κουνάω το ποντίκι με το δεξί
Φοράω τα γυαλιά μου με το αριστερό, σβήνω το τσιγάρο με το αριστερό
Ανοίγω τη βρύση με το δεξί, πίνω νερό με το αριστερό
Δίνω το χέρι με το δεξί, παίζω σκάκι με το δεξί, στοιχηματίζω με το δεξί και δεν ξέρω τι να
κάνω το αριστερό

Ανοίγω την πόρτα με το αριστερό όταν μπαίνω, με το δεξί όταν βγαίνω
Κρατάω ένα βιβλίο με το δεξί, γυρίζω σελίδες με το αριστερό
Αγκαλιάζω έναν φίλο με το δεξί, του κρατώ το χέρι με το αριστερό
Tο σφυρί με το δεξί, το σπαθί με το αριστερό
Σηκώνω το αριστερό για απορίες, το δεξί για ταξί,
Χαιρετώ με το αριστερό, στέλνω στο διάολο με το δεξί
Λέω εντάξει με το δεξί, νίκησαμε με το αριστερό
Λάθος με το δεξί, «θα σε πάρω» με το αριστερό
Πληκτρολογώ YUIOPJHGKLVBNM με το δεξί
QWERTASDFZXC με το αριστερό
Ctrl και Shift με τα δύο χέρια

Όταν γράφω ξένες λέξεις με σκοπό να τις θυμάμαι, μετράω τον αριθμό των κινήσεων που απαιτεί ο σχηματισμός κάθε λέξης. Για παράδειγμα, η λέξη απαιτεί δέκα κινήσεις, το δέκα απαιτεί δώδεκα κινήσεις σε κυκλικές κι ευθύγραμμες πορείες. H πορεία δεκατρείς κινήσεις, η κίνηση δεκαεπτά και ούτω καθεξής δεκαπέντε κινήσεις και ούτω καθεξής

Οι δεξιόχειρες κρατούν το πιρούνι με το αριστερό και το μαχαίρι με το δεξί
Μαθαίνουν να γράφουν με το δεξί
Οι αριστερόχειρες γράφουν με το αριστερό
Αν κάποιος γράφει, υπογράφει, ψηφίζει και κρατάει το μαχαίρι με διαφορετικά χέρια πρόκειται μάλλον για καταπιεσμένο αριστερόχειρα
Οι άραβες τρώνε με το δεξί και καθαρίζουν τον εαυτό τους με το αριστερό
Οι Ευρωπαίοι δεν κάνουν τέτοιες διακρίσεις

Οι ταχυδακτυλουργοί κρατούν λουλούδια δίχως χέρια
Οι θεατές χειροκροτούν και με τα δύο χέρια
Οι νεκροί ταξιδεύουν με σταυρωμένα χέρια, το αριστερό πάνω από το δεξί
Συνήθως κοιτάμε αριστερά όταν θυμόμαστε και δεξιά όταν φανταζόμαστε. Οι κανονικοί άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν και τα δύο ταυτόχρονα, να θυμούνται και να φαντάζονται, εκτός όταν ονειρεύονται

Σύμφωνα με συμβάσεις, η αριστερή πλευρά αντιπροσωπεύει το παρελθόν, η δεξιά το μέλλον και το παρόν βρίσκεται εκεί που στέκεστε. Αν κάποιος επιχειρούσε να κοιτάξει ταυτόχρονα παρελθόν και μέλλον, θα αλληθώριζε σαν καραγκιόζης . Αν επέμενε το πρόσωπό του θα σχιζόταν στα δύο και θα κατέληγε σαν του Ιανού.

Αριστερό. Δεξί
Οι σκιές εμφανίζονται στη μία πλευρά το πρωί, μετακινούνται στην άλλη κι εξαφανίζονται στο σκοτάδι
Οι βασιλείς κρατούν το σκήπτρο με το δεξί, τη βασίλισσα με το αριστερό
Οι ιππότες και οι μπάτσοι κρατούν την ασπίδα με το αριστερό για να παλεύουν με το δεξί
Οι τρελοί παλεύουν με το αριστερό
Οι ηθοποιοί φορούν μάσκες
Οι ιππότες χρησιμοποιούν ασπίδες σαν μάσκες
Οι μάσκες φορούν ηθοποιούς σαν ασπίδες

Info: Η Λενιώ Κακλέα γεννήθηκε στην Αθήνα το 1985. Είναι απόφοιτη της Κρατικής Σχολής Χορού στην Αθήνα και του Εθνικού Κέντρου Σύγχρονου Χορού της Ανζέ, με μεταπτυχιακό στο SPEAP (υπό την επίβλεψη του Bruno Latour), ένα πρόγραμμα σχετικό με τη σχέση τεχνών και πολιτικών επιστημών. Ως χορεύτρια, έχει συνεργαστεί, μεταξύ άλλων, με τους: Claudia Triozzi, Boris Charmatz, Emmanuelle Huynh, François Chaignaud, Cecilia Bengolea, Moser and Schwinger, Kobe Mattys. Οργάνωσε το “matter-of-act”, μία πειραματική δουλειά όπου επιλεγμένοι θεατές  «ανασκευάζουν» παραστάσεις που έχουν παρακολουθήσει. Επίσης, οργάνωσε το project “fluctuat nec mergitur”, ένα μποτιλιάρισμα επί σκηνής με 250 συμμετέχοντες. To 2012 δημιούργησε το ”Arranged by date”, έναν χορευτικό μονόλογο που κινείται ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό για την σύγχρονη εμπειρία μας αναφορικά με τη χρήση των κωδικών στη ζωή μας. Το 2013 συνεργάστηκε με την Lucinda Childs για το “deux • l”, ένα σόλο πάνω σε μουσική του Ryoji Ikeda. Το 2015 δημιούργησε τη νέα της δουλειά με τίτλο “Margin release”, μία δουλειά που εξερευνά την ταυτότητα και την ετερότητα της γλώσσας και του σώματος των χορευτών επι σκηνής.

* Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 32

Σχετικές ειδήσεις
Εύη Σούλη: Αστικές ουτοπίες σε κατάρρευση
20.04.2016 17:30
Μη τόποι, άχρονοι, φανταστικοί, ιδανικές κοινωνίες με τέλειο κοινωνικό, πολιτικό και νομικό σύστημα. Χαμένες Ατλαντίδες στα βάθη των θαλασσών. Ιδεολογίες για το καλό και το δίκαιο, το ηθικό και το ορθό. Κριτικές και αναλύσεις και θεωρίες. Προσπάθειες και απογοητεύσεις. Το τείχος του μίσους και ο Cave στα φτερά του Έρωτα. Μητέρες με όνειρα και εφηβικά παιχνίδια. Έρωτες και καταρρεύσεις και ξανά έρωτες. Ώρα μηδέν, κενό.
Inner Movers: Ανακαλύπτοντας το μυστήριο της ανθρώπινης μετακίνησης…
13.04.2016 11:27
Νέοι προβληματίζονται, επικοινωνούν, εκφράζονται, δημιουργούν, κινούνται και μετακινούνται από τη θέση τους για να ανακαλύψουν το μυστήριο της ανθρώπινης μετακίνησης. Το project Inner Movers είναι ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα για νέους με θέμα τις παραστατικές και ψηφιακές τέχνες και συγκεκριμένα την τέχνη του videodance και της site-specific performance.
Μαριάννα Βαρβιάνη: Η ιδέα πίσω από το ‘Vortex’
15.03.2016 13:47
Πριν από δυο χρόνια περίπου καθόμουν σε ένα πεζούλι ενός πανηγυριού στην Ικαρία και παρακολουθούσα τον κόσμο να χορεύει. Χόρευαν, ακολουθώντας ένα σπειροειδές σχήμα, χωρίς να συγκρούονται μεταξύ τους και το σχήμα που ακολουθούσαν έδινε την εντύπωση ότι δεν είχε αρχή και τέλος, ότι θα μπορούσε να κινείται έτσι για πάντα.
Μαρίνα Μαυρογένη: Ο φόβος της γελοιότητας στην τέχνη του χορού
05.02.2016 11:36
Μου αρέσει να δημιουργώ με άξονα το χιούμορ και να βρίσκω τον τρόπο εκείνο της ανεπιτήδευτης έκφρασης. Αυτό το Φεβρουάριο χορογραφώ και σκηνοθετώ δύο performances στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων με τίτλους «4» και «Η Χαρά της Αποτυχίας». Είναι δύο έργα που φλερτάρουν με τη γελοιότητα, με το άτεχνο καλλιτεχνικό δημιούργημα.
Χρυσηίς Λιατζιβίρη – SYNDRAM dance co: Ο Χορός δεν είναι απλά 'Φαίνεσθαι'
22.12.2015 14:43
- Σ’ αρέσει να κρύβεσαι; - Όχι. Δεν μ’ αρέσει να φαίνομαι…Δεν μ’ αρέσει να φαίνομαι με τον τρόπο που το «σήμερα» μπορεί να εκθέσει παραμορφώνοντας το οτιδήποτε… Δεν μ’ αρέσει να κοινοποιώ τις κρίσεις μου… Δεν μ’ αρέσουν οι κρίσεις μου έτσι όπως αυτές γεννιούνται και προβάλλουν το «εγώ» μου μέσα από την κρίση… Δεν μ’ αρέσει να με αλλοτριώνουν το «φαίνεσθαι», η κρίση, η κατάκριση…