Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Βικτωρία Ταγκούλη: Η μουσική μας παράσταση έχει αγάπη, χρώμα, σκέψη και αγκαλιές

Βικτωρία Ταγκούλη: Η μουσική μας παράσταση έχει αγάπη, χρώμα, σκέψη και αγκαλιές

Τα Μυστικά είναι μία πρωτότυπη μουσική παράσταση με θεατρικούς όρους που παίζεται στο Θέατρο 104 κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15. Μία ώρα και είκοσι λεπτά που θέλουμε να γίνουν ένα λουλούδι στην τσέπη του καθένα που θα έρθει να μας δει.

Μετά από αρκετό καιρό νιώθω πάλι ότι είμαι σε έναν χώρο που μου δίνει τη δυνατότητα να αναπνεύσω. Να συγκινηθώ και να νιώθω καλλιτεχνικά ελεύθερη και απελευθερωμένη. Η θεατρική συνθήκη είναι εκείνη που αγαπάω. Η ησυχία του θεάτρου και η αφοσίωση που χρειάζεται και από αυτόν που είναι στη σκηνή , αλλά και από τους θεατές είναι ένα από τα πράγματα που κάνει αυτή τη συνθήκη πιο ενδιαφέρουσα και φυσικά πιο ερωτική.

Στα «Μυστικά» μία γυναίκα που έχει την ψυχολογία της Ντίβας μας ξεναγεί στους συναισθηματικούς κήπους της. Περνάει από διάφορες ψυχολογικές διασταυρώσεις με σκοπό να φτάσει στην προσωπική λύτρωση, μέσα από την αισθηματική της απελευθέρωση σε τόπο και χρόνο που ο άυλος κόσμος είναι σε πλήρη διάσταση με τον υλικό.

Όλα αυτά βέβαια συμβαίνουν επειδή έχω δίπλα μου ανθρώπους που με εμπιστεύτηκαν και το ίδιο έκανα και εγώ. Ο Χρίστος Θεοδώρου, μόνιμος συνεργάτης μου όλα αυτά τα χρόνια, έχει γράψει τη μουσική στα περισσότερα τραγούδια και έχει κάνει εξαιρετικές διασκευές και ενορχηστρώσεις. Τα ποιητικά κείμενα του Μιχάλη Γελασάκη συνδέουν με έναν αφαιρετικό τρόπο τα τραγούδια με λόγο συμπυκνωμένο και τέλος η σκηνοθεσία του Οδυσσέα Ιωάννου Κωνσταντίνου έχει όλη τη φρεσκάδα της νεότητάς του, πολλά πράγματα να ανακαλύψεις.

Η μουσική μας παράσταση έχει αγάπη, χρώμα, σκέψη και αγκαλιές. Ελάτε να μάθετε όλα μου τα Μυστικά. Σας περιμένω!


«Είμαστε αυτό που δεν τολμήσαμε
για αυτό μη λες δεν μπορώ
Ούτε κουράστηκα.
Είμαστε αυτό που αγαπήσαμε
Δεν υπάρχει καιρός για χάσιμο
Υπάρχουν μόνο ανοιχτά παράθυρα
και άγνωστοι δρόμοι.»

 

 



Η μουσική παράσταση "Μυστικά" παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη μέχρι τέλος Μαΐου στο Θέατρο 104 

 

 

 

 

 

Σχετικές ειδήσεις
Lumiere: Η μουσική ενώνει (;)
22.02.2017 11:32
Οι κάτοικοι της μικρής μας χώρας έχουν, χιλιετίες τώρα, μία κλίση προς τη διχόνοια, μία ιδιαίτερη αγάπη, αν όχι πάθος, να βρίσκουν ή να εφευρίσκουν εξωτερικούς αλλά, ακόμα πιο συχνά, εσωτερικούς εχθρούς. Αυτό μάλλον οφείλεται στη συναισθηματική και ψυχολογική ανωριμότητα που χαρακτηρίζει την πλειοψηφία του πληθυσμού της, μία ανωριμότητα η οποία έχει και τα καλά της (τα “παιδιά” δεν χρειάζονται και πολλά για να ξεθυμάνουν, συνήθως μία βόλτα στον ελληνικό ήλιο αρκεί για να θυμηθούμε ότι η ζωή είναι ωραία και ότι όλα θα πάνε καλά τελικά!).
Simon Bloom: About Rainbows
25.07.2016 16:38
Το άλμπουμ "Midnight Rainbows" ξεκίνησε σαν μια εσωτερική επιθυμία, να αιχμαλωτίσει όλους τους ήχους, τις μελωδίες και τα «χρώματα», που νοιώθω ότι με εκφράζουν σ’ αυτή την περίοδο της ζωής μου, μέσα από τη μουσική. Τα πιο παλιά μου άλμπουμ ήταν το προβάδισμα σ αυτό το νέο μου άλμπουμ.
Echo Train: Κορεσμός στη μουσική και μια άλλη οπτική
22.04.2016 15:46
Μιλάνε χρόνια τώρα για κορεσμό στη μουσική, αλλά και γενικότερα στις τέχνες, στις συνήθειες, στις ιδέες. Αναρωτιέμαι αν αυτό όντως ισχύει ή θα έπρεπε να το δούμε μέσα απο ένα άλλο πρίσμα. Υπάρχει η τάση όταν ακούμε μια μουσική σήμερα να τη χαρακτηρίζουμε ανάλογα με το ποια δεκαετία μας θυμίζει ή σε ποια βασίζεται.
Ημισκούμπρια: Όταν οι σοβαροφανείς ταράζονται
05.04.2016 14:38
Μια σκοτεινή βραδιά στα early 90’s και ένα λεωφορείο που κουνάει και τρίζει σαν πειραματική industrial. Ένα μικρό Walkman με μπαταρίες στο τελείωμα τους και Public Enemy “Don’t believe the hype” στα ακουστικά «ψείρες». Όνειρα και αναζητήσεις στην μουσική που γνωρίζεις ότι την λένε Rap αλλά δεν φαίνεται να σκοτίζει τον διπλανό σου που ακούει την τελευταία συλλογή από λαϊκά τραγούδια ,ούτε τον παραδιπλανό σου που ακούει ροκ του 60.Σε κοιτούν γιατί φοράς ένα καπελάκι μέσα στην νύχτα.
Βαγγέλης Στεφανόπουλος: Πρώτα το μαθαίνεις και ύστερα το ξεχνάς
11.03.2016 16:55
Από όλα τα είδη μουσικής η τζαζ ίσως είναι το πιο ελεύθερο και αφηρημένο. Ο ερμηνευτής ή συνθέτης μπορεί να παίξει ή να γράψει ό, τι θέλει την στιγμή της έμπνευσης του χωρίς να δεσμεύεται από αυστηρούς κανόνες όπως στην κλασσική μουσική ή την ποπ (πολλοί δεν γνωρίζουν ότι και η ποπ μουσική έχει κανόνες και ίσως τους πιο αυστηρούς).