Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

Κωστής Μπασογιάννης: Συγκρουσιακές εντάσεις σε ένα αστικό δράμα

Κωστής Μπασογιάννης: Συγκρουσιακές εντάσεις σε ένα αστικό δράμα

Σκηνοθετώντας τα «Ορφανά» του Dennis Kelly βρίσκεται κανείς απέναντι σε ένα από τα πιο σημαντικά σύγχρονα δράματα το οποίο, ως κείμενο έχει τα χαρακτηριστικά διαχρονικού αριστουργήματος. Ο συγγραφέας θέτει διλήμματα τα οποία αρχικά παρουσιάζονται ως ηθικά, σύντομα όμως αποκαλύπτεται επίσης και η πολιτική και τέλος η υπαρξιακή-οντολογική τους φύση.

Τα στοιχεία της σύγκρουσης που επιτελείται σε μία οικογένεια όταν αυτή βρίσκεται αντιμέτωπη με την αγριότητα του ανταγωνισμού της εποχής μας, αποδίδονται μέσω των ρεαλιστικών διαλόγων. Τα στοιχεία θρίλερ , πρέπει να συνδυαστούν αποτελεσματικά με το βαθύτερο επίπεδο της άρσης των αναστολών που αυτή επιφέρει στα πρόσωπα του δράματος, ώστε να ανακαλύψουν σκοτεινά στοιχεία της ύπαρξής τους. Στις πόλεις υπάρχουν πολλά διάσπαρτα κλουβάκια ευτυχίας, ιστορικά υπολείμματα του λειτουργικού κυττάρου της παλιάς οικογένειας. Πρόκειται για καταναλωτικούς θύλακες όπου οι ψυχές λιμνάζουν και γερνούν, δομικά εξαρτήματα των μεγάλων εταιρειών, κρησφύγετα όπου σταβλίζονται πολλοί μικροί και κρυφοί ορφανοί διαλύτες της κοινωνίας. Μέσα τους η αυταπάτη της οικογενειακής ευτυχίας πρέπει με κάθε μέσον να διασφαλισθεί. Εμείς αυτό το βλέπουμε στη σκηνή σε ένα περιορισμένο χώρο, όπου οι ηθοποιοί καλούνται να λειτουργήσουν λιτά, ρεαλιστικά περιεκτικά. Η υποκρισία και η μεταξύ τους κρυψίνοια συντηρεί μια ισορροπία που πρέπει να διαφυλαχθεί από τις επιθέσεις της εξωτερικής πραγματικότητας. Εδώ υπάρχει μια οικογενειακή αλληλεγγύη που δεν δικαιολογείται από την αξία της άμυνας ενός παραγωγικού συνόλου απέναντι στους πειρατές, οπότε κάθε προσπάθεια άμυνας γίνεται κωμικοτραγική φάρσα.

Εισβάλλει λοιπόν αυτό το «έξω» στο αποστειρωμένο «μέσα» και το μολύνει. Και το έργο θα ήταν ένα ακόμη θριλεράκι, ή κοινωνικό δράμα, ή αντιρατσιστικό μανιφέστο, αν ο συγγραφέας δεν είχε βάλει μέσα του τα στοιχεία του τραγικού. Έχουμε λοιπόν εδώ ένα έργο που με ρεαλισμό μορφής μας οδηγεί σε μια τραγική πορεία των χαρακτήρων, όπου οι αποκαλύψεις γιγαντώνουν μέσα τους την αρχέτυπη πάλη του ανθρώπινου στόχου με την κτηνώδη του καταβολή. Κάτω από την πνευματικά παραλυτική επίδραση του φόβου, η οικογένεια αντιμετωπίζει τον εκφυλισμό της σε συμμορία. Η πάλη  γίνεται ανεπίγνωστα από τα τρία πρόσωπα του δράματος. Κάποιες εσωτερικές φωνές, κάποια ψιθυρίσματα της ανθρώπινης φύσης, τούς υποβάλλουν σε ένα μαρτύριο με ταπεινά  κίνητρα, αλλά και με κάποιο σπουδαίο μυστικό σκοπό. Μόνο υπαινικτικά θα μπορούσα αυτό να το βάλω στην παράσταση . Έτσι ο περιορισμένος χώρος της δράσης προεκτείνεται με την ηχητική παρέμβαση, την ατμόσφαιρα των ήχων με τους οποίους αποφάσισα να συνοδεύσω τη δράση. Διακριτικοί και ύπουλοι, οφείλουν να αποσύρονται απότομα όταν πρωταγωνιστεί η σκέψη. Είναι τύψεις; είναι απειλή; ή αίσθηση ότι κάπως αλλιώς θα έπρεπε να είναι τα πράγματα; Δεν ξέρουμε. Αλλά όταν τίποτε δεν πάει καλά, και όλες οι απόπειρες των βαθέων αρχετύπων μηχανισμών αποτυγχάνουν, όταν ακόμη κι εκείνη η τυπική προσπάθεια επανεκκίνησης των πραγμάτων από μέρους της γυναικείας ψυχής πέσει στο κενό, είναι αυτή η ακαθόριστη αίσθηση πνευματικής επιβίωσης μαζί με την αυτοσυνειδησία της συντριβής που δίνει τη συνέχεια στην ανθρώπινη πορεία.

Η παράσταση Τα Ορφανά του Ντέννις Κέλλυ παρουσιάζεται από τις 18 Απριλίου 2015 στο Θέατρο ΠΚ. Περισσότερες πληροφορίες.

Σχετικές ειδήσεις
Δημήτρης Μπασλάμ: Για «Τα παπούτσια του βαρύτονου»
19.02.2016 16:00
Η ιδέα της παράστασης βασίζεται στη νοητή ύπαρξη ενός καθρέφτη. Στo είδωλo που βλέπει ο Κύριος Χαρίτονος να αντικατοπτρίζεται σ΄ αυτόν. Κάποιες φορές κοιτάζει με ευχαρίστηση, κάποιες φορές το βλέμμα του αναγκάζεται να αλλάξει διαδρομή. Να κρυφτεί. Από τον φόβο της αποτυχίας. Από το μεγάλο βαρίδιο ενός πιθανού λάθους που ίσως κάνει.
Μάνος Βαβαδάκης: Ο έρωτας πάντα έχει τέλος, αυτό που πρέπει να κερδίσουμε είναι το μετά
16.02.2016 15:42
Η παράσταση δημιουργήθηκε σαν βάλσαμο στις πληγές ενός περασμένου έρωτα. Το υλικό από τις δίκες των Μαγισσών του Σάλεμ παρουσιάστηκε μπροστά μου εκείνη τη περίοδο της ζωής μου και η Abigail Williams με τις πράξεις της πριν από 300 χρόνια, έπαιρνε ξανά εκδίκηση για όλους εμάς. Η τέχνη λειτουργεί πάντα σαν καθαρτήριο για τις νευρώσεις των καλλιτεχνών και μακάρι αυτή η παράσταση να βοηθήσει να κατανοήσουμε αυτό το μύχιο, σκοτεινό και ανεξερεύνητο κομμάτι του εαυτού μας.
Ανταμαπανταχού: Νόρμα s/n 210113, θέατρο μάσκας και μαριονέτας για ενήλικες
12.02.2016 11:20
Νόρμα s/n 210113. Τρεις ερμηνευτές συνεργάζονται σε ένα σύνθετο σκηνικό χώρο συνδυάζοντας τεχνικές θεάτρου μάσκας και μαριονέτας, με παράλληλη προβολή animation. Μια παράσταση στην οποία ο εκφερόμενος λόγος απουσιάζει παντελώς και η μουσική επένδυση παίζει καθοριστικό ρόλο , καθώς δεν αποτελεί μουσικό χαλί, αλλά εντείνει και διαμορφώνει το δραματουργικό τοπίο . Οι τρεις ερμηνευτές εμψυχώνουν 14 ρόλους αλλάζοντας μάσκες και κοστούμια και χειρίζονται μαριονέτες.
Σεβαστιάνα Αναγνωστοπούλου: Για την «Ιστορία του Γερασμένου Παιδιού»
26.01.2016 11:16
«Αυτό το κορίτσι κάπου το ξέρω!» αναφώνησα όταν πρωτοαντίκρυσα το κορίτσι με τον κουβά του να στέκεται στον εμπορικό δρόμο των σελίδων της Έρπενμπεκ. Από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου, η νουβέλα καταχωρήθηκε στα «αγαπημένα μου αναγνώσματα όλων των εποχών» και αντιστοίχως η συγγραφέας του στις σημαντικότατες επιρροές μου. Το κορίτσι πράγματι το ήξερα, το είχα δει, στα πρόσωπα των ανθρώπων στις υπόγειες διαβάσεις του Schöneweide, στις στάσεις της Αλεξάντερπλατς, στα πλακόστρωτα δρομάκια της «ανορθωμένης» Δρέσδης, στα καθίσματα της «Εκεχειρίας» στη Schönehauser.
Δημήτρης Μακαλιάς- Μίνως Θεοχάρης: Smiley, γιατί απέναντι στον έρωτα είμαστε όλοι ίσοι!
21.01.2016 16:21
Smiley. Έμαθες τα νέα; Από emoticon το έκαναν θεατρική παράσταση. Στο θέατρο Άβατον στο Γκάζι. Κατάλαβες; Η κίτρινη φατσούλα που γελάει. Εν συντομία...είμαι χαρούμενος. Για να μην γράφουμε και πολλά! Τα λέμε όλα με άνω και κάτω τελεία, διάστημα, παρένθεση που κλείνει.