Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

Πωλίνα Κρεμαστά: Το επιπλέον*

Πωλίνα Κρεμαστά: Το επιπλέον*

Τί είναι η τέχνη; Είναι αυτό που είναι έξω από τα υπόλοιπα; Είναι ένα είδος πολυτελείας για την ελίτ;

Η τέχνη από μόνη της είναι ένα άψυχο μπιμπελό. Η κοινότητα, η πολιτική, η παιδεία, είναι η κινητήριος δύναμη, είναι η μήτρα της τέχνης ή μάλλον ακόμα καλύτερα του καλλιτέχνη. Κύημα του κόσμου ο καλλιτέχνης, δίνει με τη σειρά του ζωή στην τέχνη. Τη συλλαμβάνει, την ονομάζει και της δίνει πνοή.  Από την άλλη μεριά, μέσα από την τέχνη γίνεται η εκ νέου σύλληψη και γέννηση του ίδιου του ανθρώπου.  

Η τέχνη δεν έχει ένα ρόλο, ή καλύτερα δεν έχει ρόλο. Είναι και μαμά και παιδί και παιδαγωγός και μαθητής και πολιτικός και πολίτης και φίλος και εραστής και δράστης και δέκτης και περφόρμερ και θεατής.

Η τέχνη είναι παιδαγωγική εφόσον καλλιεργεί το πνεύμα, το νου, τη φαντασία, την έμπνευση, τη δημιουργικότητα. Είναι παιδαγωγική όταν μοιράζεται και καλεί το θεατή να υπάρχει όχι απέναντί της αλλά ως μέρος της, ως συμμέτοχος της αναπαράστασης και όχι ως παθητικός δέκτης. Και αν κάτι κάνει την τέχνη παιδαγωγό είναι ακριβώς εκείνη η ιδιότητά της να μην προσφέρει απαντήσεις αλλά να ερεθίζει ερωτήσεις και να προκαλεί τον θεατή της να ξεκινά το δικό του μονοπάτι αναζήτησης και περιπλάνησης. Η τέχνη δεν αποτελεί λύση και απάντηση αλλά ενεργό και ζωντανό πεδίο γένεσης νέων ερωτημάτων. Γιατί η τέχνη είναι η πλάνη (ως περιπλάνηση και ως αποπλάνηση), είναι η αλητεία κι όχι η έκθεση και η επίδειξη ενός αποτελέσματος. Μέσο της τέχνης είναι η αναπαράσταση. Ένα μέσο επικοινωνίας με τον κόσμο είναι η αναπαράσταση κι όχι αυτοσκοπός αυτοπραγμάτωσης.

Η τέχνη είναι πολιτική εφόσον καλλιεργεί τη συνείδηση της ομάδας και της μονάδας, της συλλογικότητας και της ιδιαιτερότητας. Η τέχνη δημιουργεί σύμπαντα, δηλαδή συμβάντα. Το γεγονός αυτό είναι από μόνο του πολιτική πράξη. Η τέχνη θα μπορούσε να παρομοιαστεί με ένα ποτάμι που ρέει παράλληλα με την πόλη και αλληλοπλέκεται μαζί της δίνοντας και παίρνοντας. Γυρίζοντας στην ετοιμολογία της λέξης παιδαγωγός βρίσκουμε τον αγωγό καλλιτέχνη που δε διδάσκει αλλά φέρει το ποτάμι, δεν εκπαιδεύει αλλά φυτεύει σπόρους, που θα γίνουν πηγές γένεσης άλλων ποταμών.

Πράγματι η τέχνη δεν διδάσκει αλλά παράγει ένα "επιπλέον", εκφράζει αυτό που ξεπερνά το αναγκαίο, αυτό που πάει πέρα από το βασικό**. Εκφράζει και είναι το ανάμεσα. Το γεγονός αυτό δεν είναι απλώς πολιτικό, είναι επαναστατικό.

Η τέχνη, παραφράζοντας τον Ρίλκε που μιλά για την αγάπη, προσφέρει στον άνθρωπο μία ανοιχτή παλάμη, που να του επιτρέπει χωρίς εμπόδια, να σταματά ή να φεύγει μακριά.

*Με αφορμή τη συνέντευξη της Claudia Castellucci
 (πηγή: http://www.dancepress.gr/?i=news.el.people.3293)  

** Ordine Nuccio «Η χρησιμότητα του άχρηστου», μτφ Ανταίος Χρυσοστομίδης, εκδόσεις Άγρα 2014, σελ. 24


Info: Η Πωλίνα Κρεμαστά είναι χορεύτρια και χορο-αγωγός. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Είναι αριστούχος απόφοιτος της Επαγγελματικής Σχολής Χορού «Ραλλού Μάνου» και απόφοιτος της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Χορεύει και χορογραφεί για την ομάδα Creo (www.creodancecompany.wordpress.com), συμμετέχοντας σε ελληνικά και διεθνή φεστιβάλ. Με το έργο GODOT απέσπασε το α΄ βραβείο Silver Snowflake στο Διεθνές Φεστιβάλ του Σεράγεβο το 2012. Είναι μέλος της κολλεκτίβας Now is Now και της καλλιτεχνικής ομάδας Ρεόν. Από το 2011 είναι συνεργαζόμενη καλλιτέχνις με το Κέντρου Χορού Ι. & Ρ. Ντάνκαν και συνδημιουργός του εκπαιδευτικού κινητικού προγράμματος C ή η Σκυτάλη. Διδάσκει σύγχρονο χορό και αυτοσχεδιασμό στην Ανώτερη Επαγγελματική Σχολή Χορού «Ραλλού Μάνου» και είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Σωματείου Ελλήνων Χορογράφων.

* Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 31

Σχετικές ειδήσεις
Λία Τσολάκη: FLUX
08.07.2016 10:57
Εξερευνώντας τον ενδιάμεσο χώρο μεταξύ σωμάτων και αρχιτεκτονικής, θεατών και performer, θηλυκού και αρσενικού, διακρίνει κανείς επόπτες και εποπτευόμενους. Ο επόπτης. Αυτός που κοιτάει. Θα μπορούσε να είναι το κοινό, οι θεατές. Θα μπορούσε να είναι και ο καλλιτέχνης. Στην προκειμένη περίπτωση, οι θεατές γίνονται performer, οι performer σχήματα, ο άνδρας γυναίκα, η γυναίκα άντρας και η αρχιτεκτονική πρώτη ύλη. Η παράσταση FLUX εντοπίζεται σε αυτές τις ρωγμές. Στον ενδιάμεσο χώρο δηλαδή.
Inner Movers: Ανακαλύπτοντας το μυστήριο της ανθρώπινης μετακίνησης…
13.04.2016 11:27
Νέοι προβληματίζονται, επικοινωνούν, εκφράζονται, δημιουργούν, κινούνται και μετακινούνται από τη θέση τους για να ανακαλύψουν το μυστήριο της ανθρώπινης μετακίνησης. Το project Inner Movers είναι ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα για νέους με θέμα τις παραστατικές και ψηφιακές τέχνες και συγκεκριμένα την τέχνη του videodance και της site-specific performance.
Μαριάννα Βαρβιάνη: Η ιδέα πίσω από το ‘Vortex’
15.03.2016 13:47
Πριν από δυο χρόνια περίπου καθόμουν σε ένα πεζούλι ενός πανηγυριού στην Ικαρία και παρακολουθούσα τον κόσμο να χορεύει. Χόρευαν, ακολουθώντας ένα σπειροειδές σχήμα, χωρίς να συγκρούονται μεταξύ τους και το σχήμα που ακολουθούσαν έδινε την εντύπωση ότι δεν είχε αρχή και τέλος, ότι θα μπορούσε να κινείται έτσι για πάντα.
Μαρίνα Μαυρογένη: Ο φόβος της γελοιότητας στην τέχνη του χορού
05.02.2016 11:36
Μου αρέσει να δημιουργώ με άξονα το χιούμορ και να βρίσκω τον τρόπο εκείνο της ανεπιτήδευτης έκφρασης. Αυτό το Φεβρουάριο χορογραφώ και σκηνοθετώ δύο performances στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων με τίτλους «4» και «Η Χαρά της Αποτυχίας». Είναι δύο έργα που φλερτάρουν με τη γελοιότητα, με το άτεχνο καλλιτεχνικό δημιούργημα.
Χρυσηίς Λιατζιβίρη – SYNDRAM dance co: Ο Χορός δεν είναι απλά 'Φαίνεσθαι'
22.12.2015 14:43
- Σ’ αρέσει να κρύβεσαι; - Όχι. Δεν μ’ αρέσει να φαίνομαι…Δεν μ’ αρέσει να φαίνομαι με τον τρόπο που το «σήμερα» μπορεί να εκθέσει παραμορφώνοντας το οτιδήποτε… Δεν μ’ αρέσει να κοινοποιώ τις κρίσεις μου… Δεν μ’ αρέσουν οι κρίσεις μου έτσι όπως αυτές γεννιούνται και προβάλλουν το «εγώ» μου μέσα από την κρίση… Δεν μ’ αρέσει να με αλλοτριώνουν το «φαίνεσθαι», η κρίση, η κατάκριση…