Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Μαρία Κουλούρη: Ο Φίλος του χαμένου χρόνου

Μαρία Κουλούρη: Ο Φίλος του χαμένου χρόνου

«Μοντέρνα», «παλιά», «γυναικεία», «πολιτική» και διάφοροι άλλοι χαρακτηρισμοί συνοδεύουν συχνά την ποίηση, δίνοντάς της πρόσημο και έτσι περιορισμένη υπόσταση. Διατρέχοντας  τα χρόνια, αυτό που σίγουρα βλέπουμε να αλλάζει, είναι η τεχνική φόρμα του δημιουργού. Παρόλα αυτά, η  ύπαρξη του θεϊκού στοιχείου, η αμφισβήτηση του, ο θάνατος, ο έρωτας, η εξουσία παραμένουν οι βασικοί θεματικοί άξονες , κοινοί σε κάθε ποιητή. Οι λέξεις και ο ρυθμός, είναι τα μοναδικά μέσα για την έκφρασή του.

Με βάση τα παραπάνω, θα ήταν δύσκολο να ορίσω την ποίηση ως «σύγχρονη» και «ελληνική». Μπορώ όμως, να δω τη θέση της στον παρόντα χωροχρόνο. Θα σκεφτόταν λοιπόν κανείς, πως είναι μάλλον πολυτέλεια να μιλάμε σήμερα για κάτι τόσο μη πρακτικό. Κανένας δεν εξασφαλίζει  τον βιοπορισμό του με στίχους και κανένας  δεν πληρώνει τους φόρους του με λέξεις. Η ποίηση δεν προσφέρει εργασία, δεν παρέχει κάποιο οργανωμένο σύστημα υγείας, ούτε διατηρεί το δεδομένο για όλους, δικαίωμα στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Και παρά το παράδοξο του πράγματος, ακριβώς εδώ είναι η κατάλληλη στιγμή να μιλήσουμε για την επιτελεστικότητα της ποίησης. Αφού οι κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες δεν παρέχουν καμιά ασφάλεια και αφού πια οι επιστήμες και η τεχνολογία δίνουν μόνο βεβαιότητες και δεδομένα,  κάποιος τρόπος θα πρέπει να υπάρχει για να ειπωθεί και το αδύνατο. Ο φόβος, η ενοχή, η επιθυμία, η αγάπη. Κάπως θα πρέπει να εκφραστεί η αμφισβήτηση και η αντίσταση, η παραμονή στην εαυτό. Οι λέξεις έχουν τη δύναμη αυτή. Μέσω της αυτάρκειάς τους και της ύπαρξής τους στα χρόνια, μπορούν να μεταφέρουν όλες αυτές τις έννοιες που προϋπάρχουν της έλευσής μας. Και αν παλιά η λέξη «νύχτα» σήμαινε «σκοτάδι», όπως και τότε έτσι και τώρα, ο καθένας από εμάς, σύμφωνα με τα βιώματά του προσδίδει την προσωπική του σημασία σε κάθε μια από τις λέξεις αυτές. Ο καθένας από εμάς λοιπόν, φτιάχνει το δικό του λεξιλόγιο, αυτό με το οποίο θα εκφράσει τον απόηχο της ιστορίας του.

Και ο ποιητής , αυτός που δεν μένει στην ιδιότητα, αλλά στην εργασία του, είναι ο βοηθός στη συντήρηση της μνήμης. Είναι ο φίλος του χαμένου χρόνου, της έλλειψης του ορατού σκοπού. Είναι ο τυχερός που όχι μόνο μπορεί να ξεκουραστεί , έστω και λίγο, από τα βαρίδια των λέξεων του, αφήνοντάς τα στο χαρτί αλλά και που μπορεί να έχει την ευκαιρία της έκπληξης, συναντώντας  κατά τη γραφή, εμπειρίες ξεχασμένες ερχόμενες από το παρελθόν. Αναγκαίο όμως είναι, η προσωπική του αυτή απόλαυση να συναντά τη συνολική επιθυμία και έτσι το προσωπικό του βίωμα να παίρνει τη μορφή συμβόλου.


Info: Η Μαρία Κουλούρη γεννήθηκε στη Χαλκίδα το 1975. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα, ως Λογοθεραπεύτρια, Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας και εμψυχώτρια θεατρικής ομάδας ενηλίκων με αυτισμό και νοητική υστέρηση. Θεατρικά της μονόπρακτα, έχουν παρουσιαστεί σε μορφή θεατρικού αναλογίου, από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου της Αθήνας. Το «Μουσείο Άδειο» είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή και κυκλοφόρησε το 2013 από τις εκδόσεις Μελάνι. Για τη συλλογή αυτή, βραβεύτηκε από την Εταιρεία Ελλήνων Συγγραφέων με το βραβείο «Γιάννη Βαρβέρη».  Επίσης, ήταν υποψήφια στην κατηγορία πρωτοεμφανιζόμενου ποιητή, στα λογοτεχνικά βραβεία του περιοδικού «Ο Αναγνώστης». Έχει γράψει το σενάριο της ταινίας μικρού μήκους με τίτλο «Μη με λησμόνει», σε σκηνοθεσία του Γιώργου Πατεράκη .

* Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 31

Φωτό: Αντώνης Τσούλος

Σχετικές ειδήσεις
Γιάννης Γρηγοράκης: Η σκοτεινή μήτρα του χρόνου
25.10.2016 13:20
Τίποτα δεν γεννιέται εκ του μηδενός, αυτή είναι μια αρχαία πεποίθηση. Ο προϊστορικός άνθρωπος αναγνωρίζει στα βαριά, γκρίζα σύννεφα τον ερχομό της βροχής. Και αναγνωρίζει στο βαθύ κόκκινο της πληγής του την αιτία των δεινών του και τον ενδεχόμενο θάνατο.
Γιώργος Κ. Ψάλτης: Στο καφέ Ombre
11.03.2016 13:18
Στα δάχτυλά μου
μυρίζω από το πρωί 
τον ύπνο μίας Μαρίας.
 Γράφω στο κινητό
 "Πόσο ωραία που δεν έχω πλύνει ..."
 και σβήνει. Ξαφνικά,
 μ' ένα goodbye στην οθόνη.

Ευτυχία Παναγιώτου: Περιοχή κινδύνου
12.02.2016 13:07
Η δουλειά του ποιητή είναι δύσκολη, μα δεν το ξέρεις ακόμη. Μια ενστικτώδης πράξη σε ωθεί να περισώσεις λέξεις. Μα, όταν ακούγεται φρικτή μια μουσική, κουνάς δεξιά κι αριστερά το κεφάλι: δεν είμαι εγώ αυτό. Ανοίκεια, ακατοίκητη, αυτή η νέα γλώσσα σε καλωσορίζει σε μια περιοχή κινδύνου.
Δημήτρης Σωτάκης: Λογοτεχνικός αυτισμός
13.01.2016 13:04
Εγκλωβισμένοι σε μια ταχύτητα χωρίς συνοχή και έναν ολοένα ασαφέστερο ρυθμό, η λογοτεχνική σοδειά του πραγματικού χρόνου που διανύουμε και εν τέλει η ζωή ενός συγγραφέα, μού μοιάζει σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, με μια αρένα μιας αδιευκρίνιστης κοσμικής μάχης.
Ρέα Βιτάλη: Ενδιαφέρουσες χώρες οι άνθρωποι
17.12.2015 17:06
Τήνος. Πού ακριβώς; Αδύνατο να θυμηθώ. Ίσως γιατί οι λέξεις που ακολούθησαν, διέγραψαν τον τόπο. Άλλωστε ότι ακολούθησε ήταν εξω-στεριανό, ήταν ουράνιο. Όπως οι μοιραίες συναντήσεις. «Να δω, εσάς, ποιος θα σας γράψει τη βιογραφία σας;» τον ρώτησα ενώ μέσα μου αναρωτιόμουν πώς πήρα αυτό το θάρρος. Κι ήρθε ένα «Εσύ» που με εξανάγκασε να ανοιγοκλείσω τα βλέφαρα των ματιών μου σαν εκείνες τις πορσελάνινες κούκλες που κατοικούν πια σκονισμένες μόνο σε καταστήματα με αντίκες. Άκουσα καλά; Το εννοούσε; Πώς το χειρίζομαι; «Πότε ξεκινάμε;», «Αύριο».