Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017
Παρών – Απών – Μέλλον
Δημοσίευση: Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2015 10:47
Παρών – Απών – Μέλλον

Χραατς! Έσκιζε το λευκό φάκελο με το αυτοκόλλητο παζλ και τη σφραγίδα με το λογότυπο με μια μεγάλη, σίγουρη κίνηση. Έβγαζε το cd από μέσα, το κοίταγε, με κοίταγε στα μάτια και μου έλεγε:

- Πάλι αγγλόφωνο μου έφερες;
- Μα, σε εμένα το λες αυτό βρε Βαγγέλη που …
- Να τους πεις να γράφουν ελληνικά.

Ειπωμένο με ένταση και ένα πλατύ χαμόγελο ταυτόχρονα.

Όχι μόνο δεν καταλάβαινε πως είναι δυνατόν κανείς να προτιμά να εκφράζεται σε μία  γλώσσα άλλη από τη γλώσσα του, αλλά ώρες-ώρες ένιωθα ότι τον στεναχωρούσε κιόλας. Από την άλλη πάλι ήταν μάλλον σαφές ότι δεν χρειάζονταν να του εξηγήσεις. Ήξερε.

Πίστευε όμως πάρα πολύ στον συγκερασμό της μουσικής ρίζας της ελληνικής παράδοσης με τον ήχο και ορισμένα ιδιώματα του ροκ. Με ελληνικό στίχο εννοείται. Τον απασχολούσε ιδιαίτερα αυτό. Και δεν τον απασχολούσε μόνο θεωρητικά αλλά και στην πράξη. Με τους Ελελεύ παρουσίασε τα πρώτα ευρήματα αυτής της αναζήτησης του.

Αγώνας δρόμου με αρχή και δίχως τέλος*

Αλλά δεν προλάβαινε να ασχοληθεί με την τέχνη του και την προσωπική του μουσική έρευνα όσο θα ήθελε, όσο θα έπρεπε και όσο όφειλε στον ίδιο του τον εαυτό. Πάντα έτρεχε, πάντα προσπαθούσε να βοηθήσει τους άλλους. Όχι τους φίλους του και τους γνωστούς του, όχι τον καθένα ξεχωριστά και ατομικά. Τους «άλλους» με την ευρεία έννοια. Προσπαθούσε – και συχνά, αν κι όχι πάντα, κατάφερνε – να στήσει δομές. Δομές που εντός αυτών θα άνθιζαν χαμομήλια, μαργαρίτες, τριαντάφυλλα, παπαρούνες, γιασεμιά και όλων των ειδών τα λουλούδια. Δομές μέσα σε λιβάδια γόνιμα, αλλά με κατά τόπους δηλητηριασμένο υδροφόρο ορίζοντα.

Χαμένες ώρες μέσα στην κυκλοφορία
Σε ποια στενάκια μυστικά χάθηκε η πορεία*
    
Κι έτσι η δική του αναζήτηση τα τελευταία αρκετά χρόνια προχωρούσε αργά. Πολύ αργά. Μου μιλούσε για τα σχέδια του, για τα καινούργια πράγματα που έγραφε ή θα έγραφε. Για τις επόμενες ηχογραφήσεις, το επόμενο άλμπουμ. Μου άρεσε να τον ακούω να μιλάει για αυτά με ορμή και πάθος. Αλλά δεν μπορούσα και να μην επισημάνω το εξής:

- Και πότε θα τα κάνεις βρε Βαγγέλη, έτσι που τρέχεις; Χρειάζεται να βρεις λίγο χρόνο.
- Θα τα κάνω βρε μ*****, θα τα κάνω!

Κι έπεφτε πάλι μέσα στη φωτιά. Και αντί πιάσει τον τζουρά να γράψει το τραγούδι που τριγύρναγε στο κεφάλι του ή να οργανώσει τις πρόβες του ή κάποιο live του, έβαζε ένα ακόμη τούβλο στο οικοδόμημα της εκάστοτε δομής που πάλευε να φτιάξει. Ενδιαμέσως δεν παρέλειπε να σημειώσει ένα στίχο ή μια ιδέα στο τετράδιο που είχε μαζί του για αυτό το σκοπό.

- Πρέπει να τα σημειώνω γιατί τα ξεχνάω.  

Στο τραγούδι «Τέλος» που έκλεινε το ντεμπούτο (και μοναδικό τελικά full album των Ελελεύ) ο συνδυασμός ελληνικού παραδοσιακού τραγουδιού της τάβλας με το blues είναι τόσο επιτυχημένος που… σχεδόν δεν προσέχεις την ευρηματικότητα του. Είναι σαν να ήταν πάντα εκεί. Δεν θέλω να κλείσω όμως με αυτό το τραγούδι. Όσο ζει η μνήμη ενός ανθρώπου και για όσο ο άνθρωπος αυτός αποτελεί έμπνευση για αυτούς που μένουν, δεν υπάρχει «τέλος».

Ο άνθρωπος φεύγει, τα έργα του (και αυτά που φαίνονται και αυτά που δεν φαίνονται) μένουν και για τώρα και αύριο. Και να μην ξεχνάμε και τη δύναμη που έχουν οι ιδέες.

Διαλέγω λοιπόν καλύτερα αυτό:
Είμαι παρών κι όμως απών, όλη η ζωή μου μέλλον*


*Οι φράσεις με πλάγια γράμματα είναι στίχοι από το τραγούδι «Πλίνθοι… Κέραμοι» μέσα από το πρώτο ομότιτλο άλμπουμ των Ελελεύ (Hitch-Hyke, 2007). Μουσική και στίχοι: Βαγγέλης Βέκιος (1957-2015)


Εκτύπωση
Περισσότερα
Περί της σημασίας της μουσικής: Μια απάντηση
13.01.2017 10:46
Τις πρώτες μέρες του έτους δημοσιεύτηκε στο Popaganda ένα άρθρο του Παναγιώτη Μένεγου με τίτλο «Φτιάχνοντας Λίστες σε μια Εποχή που η Μουσική Έχει Όλο και Λιγότερη Σημασία…»
Για κάθε πράγμα που
04.01.2017 13:03
Για κάθε πράγμα που κάνεις υπάρχει κάτι που δεν κάνεις. Αυτό έμαθα το 2016. Θα μου πεις… τώρα το έμαθες; Θα σου πω ότι το 2016 έγινε ένα κλικ μέσα μου και συνειδητοποίησα για πρώτη φορά την βαθύτερη σημασία του.
Τέλος εποχής
30.12.2016 10:31
Ας μην κρυβόμαστε. Η στήλη έμεινε στην ουσία ανενεργή όλο το φθινόπωρο που μας πέρασε. Το τελευταίο κείμενο που αναρτήθηκε αφορούσε στο “Skeleton Tree” του Nick Cave και ανέβηκε στις 12 Σεπτεμβρίου.
Σκελετοί Τραγουδιών
12.09.2016 10:44
Για το “Skeleton Tree”, το 16ο άλμπουμ στην πορεία του Nick Cave και των Bad Seeds θα έχετε ίσως ήδη διαβάσει αρκετές κριτικές , δημοσιευμένες σε εφημερίδες και site τόσο της Ελλάδας όσο και του εξωτερικού. Δεν είναι η πρόθεση μου μέσα από αυτή τη στήλη να γράφω κριτικές κι ούτε σκοπεύω να αρχίσω να το κάνω τώρα. Υπάρχουν άλλοι πιο κατάλληλοι και πιο δοκιμασμένοι σε αυτό από εμένα.
Παράλληλα σύμπαντα
08.09.2016 11:33
Ακούω στο Spotify τη λίστα με τα charts. Τα «Κορυφαία 50 στην Ελλάδα». Το έχω βάλει να παίζει διακριτικά, σαν χαλί, ενώ κάνω μια δουλειά γραφείου την οποία βαριέμαι αλλά χρειάζεται να γίνει.
Σκέψεις για την (χαμένη) μαζική απήχηση της μουσικής
01.09.2016 14:35
Ξεκίνησα να γράφω ένα κείμενο για την παρούσα στήλη με θέμα τα οικογενειακά hits του καλοκαιριού. Με μια καταγραφή δηλαδή των τραγουδιών που μας έμειναν από τις καλοκαιρινές διακοπές είτε επειδή τα ακούγαμε συχνά στο αυτοκίνητο, είτε μας έμειναν όταν τα ακούσαμε σε κάποιο καφέ, σε κάποια παραλία, είτε απλώς τα ακούσαμε από κάποιο σπίτι όπως περνούσαμε έξω από αυτό περαστικοί.
Bjork debut: 23 χρόνια μετά
27.07.2016 11:07
Άκουγα αυτές τις μέρες μετά από πάρα πολύ καιρό το Debut της Bjork από το μακρινό (;) Ιούλιο του 1993. Συμπληρώθηκαν φέτος 23 χρόνια από την κυκλοφορία του.
Όλα όσα άκουσα περισσότερο
15.07.2016 10:51
Μπήκε ο Ιούλιος και όπως κάθε χρόνο άρχισαν να δημοσιεύονται οι «mid-year lists». Οι λίστες δηλαδή με τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς για το πρώτο εξάμηνο. Τελευταία όμως προβληματίζομαι για το αν τα άλμπουμ που θεωρούμε «καλύτερα» είναι ταυτόχρονα και αυτά που ακούμε περισσότερο. Το πόσο σπουδαίο είναι ή θεωρώ ότι είναι ένα άλμπουμ σημαίνει απαραίτητα ότι το άκουσα πιο πολλές φορές από άλλα άλμπουμ που θεωρώ λιγότερα καλά;