Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016
Γυάλινος Κόσμος - Ελένη Σκότη: Κριτική θεάτρου
Δημοσίευση: Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2015 10:36
Γυάλινος Κόσμος - Ελένη Σκότη: Κριτική θεάτρου

Ένας κόσμος από γυαλί και σκιές, σπαρμένος με αναμνήσεις μιας πρότερης οικογενειακής ζωής , γεμάτης αγκάθια, ενώ κάποια φυλαγμένα με θρησκευτική ευλάβεια κρύσταλλα, φαντάζουν σύμβολα κάποιας ουτοπίας.

 

Όπως στα περισσότερα έργα του, έτσι και στον Γυάλινο Κόσμο, ο Ουίλιαμς, έχει εντάξει αρκετά βιογραφικά στοιχεία, με αποτέλεσμα το συγκεκριμένο να θεωρείται το πιο αυτοβιογραφικό του. Οι Γουίνγκφιλντς είναι η ίδια του η οικογένεια και αφηγητής ο ίδιος. Η αυταρχική φιγούρα του πατέρα που είναι πάντα απών, η άλλοτε καλλονή μητέρα με τις ευαισθησίες και η εσωστρεφής αδερφή με το πρόβλημα υγείας που την ταλαιπωρεί και την κατατροπώνει.

 

Μέσα από τις αναμνήσεις του Τομ αναδύεται η ιστορία των τριών μελών της οικογένειάς του, της Αμάντα, της Λώρα και του ίδιου, που ζουν στο δικό τους γυάλινο κόσμο. Η Αμάντα έχει εμμονές με την παλιά της ζωή και το μέλλον των παιδιών της, η Λώρα φοβάται τους ανθρώπους, έχει αναπηρία στο ένα πόδι και ξοδεύει ώρες ολόκληρες για να περιποιείται τη συλλογή με τα γυάλινα ζωάκια, ενώ ο ίδιος βρίσκει παρηγοριά στη λογοτεχνία , το σινεμά και το αλκοόλ. Ο νεαρός ονειρεύεται τη φυγή, όμως ακόμη κρατείται δέσμιος μιας οικογενειακής επιβολής. Ο Τζιμ, που εμφανίζεται πιο μετά, είναι η προσωποποιημένη ελπίδα και των τριών για μια καλύτερη ζωή. Όμως σύντομα θα διαλύσει τις προσδοκίες τους και θα τους προσγειώσει ξανά στην σκληρή καθημερινότητα.

 

Τα τρία μέλη της οικογένειας των Γουίνγκφιλντς, δυσκολεύονται να αποδεχθούν την πραγματικότητα και έτσι αποσύρονται στον ιδιωτικό κόσμο της ψευδαίσθησης, όπου βρίσκει ο καθένας τα ιδανικά του. Η Λώρα είναι αυτή που έχει την πιο αδύναμη σχέση με την αλήθεια, γιατί οι εσωτερικές της ισορροπίες είναι εξαιρετικά λεπτές, σε αντίθεση με τον αδερφό της, ο οποίος λόγω επαγγέλματος και συναναστροφών είναι πιο προσγειωμένος και συνδεδεμένος με τον έξω κόσμο. Η Αμάντα από την άλλη, έχει μία ιδιόμορφη σύνδεση με τον ρεαλισμό, καθώς λαχταρά την υλική επιτυχία των παιδιών της, όμως η προσκόλλησή της σε έναν κόσμο ιδεών και αναμνήσεων τής στερεί την πλήρη επαφή με την καθημερινή ζωή. Υποχωρεί στην ψευδαίσθηση με θλίψη, από μια νοσταλγική διαστρέβλωση της πραγματικότητας.

 

Η ιστορία αναδεικνύεται λόγω της άκαμπτης λαβής που έχει στις αναμνήσεις του αφηγητή. Κεντρικό σύμβολο είναι το «Γυάλινο θηριοτροφείο» (“Glass Menagerie”) της Λώρα, που αντικατοπτρίζει τις διάφορες πτυχές της και για να εκτιμηθούν σωστά τα ευαίσθητα ζώα από γυαλί, πρέπει να υπάρξουν σωστές συνθήκες: φωτισμός, διαύγεια και μεγάλη προσοχή γενικότερα. Η Λώρα αφιερώνεται σε έναν πολύχρωμο και ελκυστικό κόσμο, γεμάτο εύθραυστες αυταπάτες. Το αγαπημένο της κρύσταλλο, ένας μονόκερως, θυμίζει κάτι παλιό και ξεπερασμένο, μοναδικό αλλά μη υπαρκτό, όπως κατά βάθος είναι η ίδια. Το κέρατό του σπάει και μοιάζει πια σαν τα άλλα άλογα, τη στιγμή που η Λώρα, προσγειώνεται ομαλά σε μια κανονικότητα, λόγω της συμβολής του Τζιμ. Κάτι τέτοιο δε θα μπορούσε να γίνει χωρίς μια αντίστοιχη εσωτερική θραύση.

 

Η Ελένη Σκότη έστησε στην σκηνή του Εμπορικόν ένα σύμπαν γεμάτο κιβώτια με εύθραυστα υλικά (“Fragile”), όπως εύθραυστες είναι εν γένει οι αναμνήσεις του πρωταγωνιστή. Επέλεξε ο αφηγητής να είναι μεγαλύτερος από ό,τι συνήθως και ανέδειξε αυτήν της την έμπνευση. Όμως δεν δημιουργήθηκαν επιτυχημένα όλες οι συνθήκες για τη μετάβαση από το αφηγητικό ύφος του μεσήλικα στη νεανική ηλικία. Κατά τα άλλα είναι μια κλασική παράσταση με ρεαλιστική υποκριτική και κάποιες αόριστες κωμικές νότες , που σέβεται το έργο του Ουίλιαμς. Παρά τη διάρκεια των 150’, δεν φαίνεται να ξεχειλώνει πουθενά. Το σκηνικό της Εύας Μανιδάκη και τα κοστούμια της Μικαέλας Λιακατά, έμειναν πιστά στη σκηνοθετική γραμμή, όπως και οι φωτισμοί της Κατερίνας Μαραγκουδάκη. Ο Σταύρος Γασπαράτος, συνέλαβε για ακόμα μία φορά σωστά τη μουσική διάσταση. Άλλωστε είχε «ξανασυναντηθεί» με τον Γυάλινο Κόσμο το 2011.

 

Ως προς τους ηθοποιούς, ο Δημήτρης Καταλειφός κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια, υποκριτικά και κινησιολογικά να υπηρετήσει το διπλό ρόλο. Τα κατάφερε, παρόλο που μερικές αστοχίες πρόδιδαν την ηλικία του. Η υποκριτική της Θέμιδας Μπαζάκα, ενέχει κάποια στοιχεία νοσταλγίας, νευρικότητας και λεπτής ευαισθησίας. Η «Αμάντα» είναι μία ηρωίδα που όλα αυτά κούμπωσαν πολύ όμορφα. Η Στέλλα Βογιατζάκη, ανέδειξε την εσωτερικότητα της Λώρα και ερμήνευσε με μέτρο τα συναισθηματικά της ξεσπάσματα. Ο Κωνσταντίνος Γώγουλος, έδωσε μια πιο παλιακή ερμηνεία, μα εν γένει καλή η προσπάθεια.

 

Ο Τομ δραπετεύει, όπως τόσο καιρό ονειρεύεται. Ως δραπέτης θα πορευτεί στην υπόλοιπη ζωή του, χωρίς όμως να ξεφεύγει και από τις γυάλινες οικογενειακές αναμνήσεις των νεανικών του χρόνων.  

 

 

Το αριστούργημα του Τένεσι Ουίλιαμς «O Γυάλινος Κόσμος» ανεβαίνει στο θέατρο Εμπορικόν σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Εκτύπωση
Περισσότερα
«Δεύτερη φωνή»: Μια κοινωνία γεμάτη απωθημένα
07.12.2016 12:18
Η κρίση και η περίοδος που τη γέννησε, τροφοδοτεί αρκετά συχνά το θέατρό μας, δίνοντας στους δημιουργούς διάφορες αφορμές για δραματουργικούς σχολιασμούς. Ένα τέτοιο έργο, είναι και η «Δεύτερη φωνή» του Μιχάλη Ρέππα και του Θανάση Παπαθανασίου, που απεικονίζει με απόλυτο ρεαλισμό, την ελληνική κοινωνία που παρακμάζει σταθερά, μέσα από τον πιο «ισχυρό» πυρήνα της: την οικογένεια.
«Το ’21»: Ελληνική Επανάσταση σε ροκ τόνους
22.11.2016 12:09
Τι μουσικές θα συνόδευαν ιδανικά την Ελληνική Επανάσταση; Παραδοσιακοί ήχοι όπως τους έχουμε συνηθίσει ή μήπως οι ροκ και πανκ αποχρώσεις αποτελούν ένα πιο ταιριαστό «χαλί» στα γεγονότα; Ο Άρης Μπινιάρης φαίνεται να απαντά σε αυτήν την απορία, μέσα από «Το ’21», μια παράσταση που ύστερα από τη μεγάλη επιτυχία της σε Φεστιβάλ Αθηνών και Gazarte, την βρίσκουμε αυτή τη φορά στο θέατρο Πορεία.
Είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών: Top Girls, Αλέξης Ρίγλης
28.07.2016 14:58
Σε μια εποχή που κυλάει με φρενήρεις ρυθμούς, τα διλήμματα και οι ενδοιασμοί που γεννιούνται στη σύγχρονη γυναίκα είναι πολλαπλοί. Ζητήματα όπως η επιλογή καριέρας ή οικογένειας ή η κοινωνική ανέλιξη με πολλά θύματα και σκληρές συνέπειες, είναι μόνο μερικά από όσα αναδύθηκαν τα χρόνια της έντονης ανάγκης για χειραφέτηση. Στον απόηχο όλων αυτών των κοινωνικών συγκυριών, αλλά ταυτόχρονα την περίοδο ενός πολιτικού αναβρασμού, η Caryl Churchill γράφει τα «Top Girls», με τα οποία εξερευνά ένα σύνολο φεμινιστικών ανησυχιών και επιδιώκει να απομυθοποιήσει τις κατηγορίες της τάξης και του φύλου, προκειμένου να συμβάλει στην πολιτική μεταμόρφωση των γυναικών.
«Τρεις αδερφές»: Ζωές γεμάτες ανεκπλήρωτες προσδοκίες
23.05.2016 17:11
Από τα πιο αναγνωρίσιμα έργα του Τσέχωφ, οι «Τρεις αδερφές», αφηγούνται το ταξίδι τριών γυναικών σε ένα σύμπαν πλημμυρισμένο συναισθήματα και τρυφερές, ανεκπλήρωτες προσδοκίες.
«Χειρόγραφο» - Χάρις Αλεξίου: Απολογισμός μιας μεγάλης πορείας
15.04.2016 11:27
«Σήμερα ήταν τρύγος και πατήσαμε σταφύλια», είναι η πρώτη φράση που ακούγεται από το στόμα της γυναίκας που μπαίνει κρατώντας στα χέρια ένα ηλεκτρονικό σημειωματάριο, του οποίου η οθόνη είναι το μοναδικό πράγμα που φωτίζει το πρόσωπό της στο πυκνό σκοτάδι. Ξεκινά τότε μια επισκοπική απαρίθμηση γεγονότων της πρώιμης ζωής της. «Σήμερα η γιαγιά έφτιαξε τηγανίτες και έβαλε πετιμέζι», «Σήμερα ο μπαμπάς είναι άρρωστος», «Σήμερα η μαμά έβαψε τα ρούχα μαύρα για να είναι έτοιμα», «Σήμερα ο μπαμπάς πήγε στην εκκλησία, γύρισε και πέθανε».
«Άννα Καρένινα»: Καταστροφικά πάθη στην Ρωσία του 19ου αιώνα
08.04.2016 15:45
Ακόμα και όποιος δεν έχει ποτέ πιάσει στα χέρια του το μυθιστόρημα του Τολστόι, γνωρίζει επιγραμματικά την τραγική ιστορία της ηρωίδας που απελπισμένη έπεσε στις ράγες του τρένου, αποζητώντας διέξοδο στα βασανιστικά της διλήμματα και αμφιθυμίες. Το βιβλίο αποτελεί ψηφιδωτό της ρωσικής κοινωνίας του 19ου αιώνα, ενώ την κεντρική του πλοκή, αποτελεί το ερωτικό δράμα μιας νέας και όμορφης γυναίκας, της Άννας, η οποία αδυνατώντας να ζήσει όπως πραγματικά επιθυμεί κοντά στο πρόσωπο που αγαπά, πνίγεται μέσα στις κοινωνικές συμβάσεις.
«Το Κουκλόσπιτο»: Συναισθηματική αποκάλυψη με πρώιμη φεμινιστική χροιά
28.03.2016 13:36
Χρειάζονται μόνο λίγες μέρες ανελέητης συναισθηματικής πίεσης και εκβιαστικής αγωνίας για μια σύζυγο και μητέρα στην Σκανδιναβία του 19ου αιώνα, ώστε να αποφευχθεί η αναμενόμενη κατάρρευσή της και να αποκαλυφθεί ένας πηγαίος δυναμισμός και μια αναπάντεχη διάθεση για ανεξαρτησία. Η Νόρα είναι μια γυναίκα ευτυχισμένη και ικανοποιημένη με τον μέχρι τώρα συζυγικό βίο. Με μια φαινομενική αφέλεια, απολαμβάνει να ξοδεύει χρήματα για την οικογένειά της, γεγονός που εκνευρίζει τον άνδρα της, Τόρβαλντ.
«Victor-Victoria»: Ερωτικά μπερδέματα υπό τους ήχους της jazz
02.03.2016 16:20
Το τελευταίο διάστημα το μιούζικαλ βρίσκει στην Ελλάδα ένα πρόσφορο έδαφος για να αναδειχθεί και να αγαπηθεί εν τέλει από συντελεστές και κοινό. Χρειάστηκε πολύς χρόνος για να αναιρεθεί η αντίληψη μιας παλιακής αισθητικής ως προς το είδος και να επενδυθεί αρκετό χρήμα στις διάφορες παραγωγές, καθώς και εκσυγχρονισμός της σκηνοθετικής/ερμηνευτικής οπτικής τους. Ένα από τα πιο πολυδιαφημισμένα μιούζικαλ της φετινής σεζόν, το «Victor-Victoria», παίζεται αυτόν τον καιρό στο θέατρο Πάνθεον.