Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016
La Strada - Βασίλης Νικολαΐδης: Κριτική θεάτρου
Δημοσίευση: Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2015 11:22
La Strada - Βασίλης Νικολαΐδης: Κριτική θεάτρου

«Το πιο σημαντικό απ’ όλα, είναι ένας άνθρωπος να μάθει να ζει με κάποιον άλλο».

Federico Fellini

 

«Ζοφερή είναι η ανθρώπινη ύπαρξη και πάντα δίχως νόημα: ένας παλιάτσος μπορεί να γίνει η μοίρα της»

Νίτσε

 

Η ζωή των περιπλανώμενων καλλιτεχνών, είναι ένα θέμα που έχει απασχολήσει πολύ την τέχνη στα πλαίσια μιας ιδιάζουσας αυτοαναφορικότητας. Από το μεσαίωνα μέχρι το πρόσφατο παρελθόν, η καθημερινότητά τους αποτυπώθηκε αμέτρητες φορές στον κινηματογράφο και το θέατρο, μέχρι τη λογοτεχνία και τα εικαστικά .

 

Ένα έργο με ανάλογο προσανατολισμό, ήταν το «Strada» το 1954. Με φόντο τη διαρκή περιπλάνηση κάποιων ανθρώπων, το κύριο θέμα που θίγεται είναι η μοναξιά. Οι ήρωες είναι απομονωμένοι και αποτραβηγμένοι στον ιδιόμορφο κόσμο τους, ενώ παρόλο που βρίσκονται κοντά σε άλλους, είναι αδύνατο να επικοινωνήσουν ουσιαστικά και να θρυμματίσουν το υπερτροφικό «εγώ» τους.

 

Κάπου στην ιταλική επαρχία, ζει φτωχικά η χαριτωμένη μα κουτή Τζελσομίνα με την οικογένειά της. Σύντομα, την αγοράζει στη θέση της νεκρής αδερφής της, ένας γυρολόγος καλλιτέχνης που δίνει παραστάσεις στην ύπαιθρο. Παρά τον μεγάλο ενθουσιασμό της για όσα βλέπει και μαθαίνει, είναι κατά βάθος πολύ απογοητευμένη από την κτηνώδη συμπεριφορά του αφεντικού της, που αδιαφορεί για εκείνη και την υποβαθμίζει συνεχώς. Πάνω της μεγάλη επιρροή θα της ασκήσει σύντομα ο Τρελός, ένας ισορροπιστής, ενώ θα ξεσπάσει μία μεγάλη κόντρα χωρίς προφανή αιτία μεταξύ αυτού και του Ζαμπανό. Τα πράγματα χειροτερεύουν όταν βρίσκονται όλοι μαζί στο ίδιο τσίρκο και αργότερα ο αμετροεπής Ζαμπανό, θα κάνει το μοιραίο λάθος. Οι δύο συνεργάτες χάνονται μεταξύ τους και μετά από χρόνια θα αντιληφθεί πως η καρδιά του έχει συναισθήματα, μα θα είναι αργά για να τα εκδηλώσει.

 

Τα τυχαία γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η αφήγηση , σκοπό έχουν να παρουσιάσουν κομμάτια από τη ζωή και τη συμπεριφορά των ηρώων. Η αίσθηση που πηγάζει από αυτά, είναι η προσωπική απομόνωση του καθενός. Σε δεύτερο επίπεδο, όλα συμβάλλουν στην «αποκτηνοποίηση» του Ζαμπανό με την θυσία της Τζελσομίνας. Η συγκεκριμένη ηρωίδα (απόγονος τύπων όπως ο Πιερότος της commedia del arte), δεν συνδέεται ψυχικά με κανέναν από όσους συναντά, παρόλη τη συμπάθεια και την αγάπη που θα τους δείξει, μα έχει μια δική της παράδοξη πορεία και έρχεται σε δίλημμα ποιον από τους δύο να ακολουθήσει: τον Τρελό, με τους λεπτούς τρόπους που φλερτάρει καθημερινά με το θάνατο ή τον ενστικτώδη αγενή Ζαμπανό, για τον οποίο γνωρίζει πως δεν θα της ανταποδώσει ποτέ την πίστη και την αφοσίωση.

 

Η Τζελσομίνα είναι ο παλιάτσος, ο αμφισβητίας, που πίσω από το χαμόγελο κρύβει την πίκρα και εν τέλει η ένδειξη πως οι άνθρωποι μπορούν να ζήσουν ο ένας πλάι στον άλλον, αρκεί να υπάρχουν αμοιβαίες υποχωρήσεις και σεβασμός απέναντι στις εκάστοτε ιδιαιτερότητες.

 

 

 

Ο Βασίλης Νικολαΐδης, αποτύπωσε εύστοχα, με απλά μέσα, την ατμόσφαιρα του δρόμου και του τσίρκου, που αποτελούν τους δύο βασικούς άξονες δράσης. Χωρίς εντυπωσιασμούς και περιττά τεχνάσματα, έστησε μία καλοκουρδισμένη παράσταση που μετέδωσε στο θεατή την αίσθηση πως συναντά αυτούς τους ανθρώπους κάπου στην ύπαιθρο και παρακολουθεί κρυφά τις περιπέτειές τους. Μαζί με τις χορογραφίες του Κωνσταντίνου Μίχου, συνέθεσαν ένα πλήρες θέαμα σαν ρεαλιστική μικρογραφία των καλλιτεχνικών γεγονότων μιας παλιότερης εποχής. Η έξοχη μουσική επιμέλεια του Λεωνίδα Μαριδάκη ανέδειξε πλήρως την παράσταση, θυμίζοντας εύστοχα και τη λαογραφική της προέλευση. Υποβλητικοί και εύστοχοι οι φωτισμοί του Βαγγέλη Κάνδια, ενώ η λιτή σκηνογραφία και τα κοστούμια ανήκουν στον μετρ Γιάννη Μετζικώφ.

 

Ως προς τις ερμηνείες, ο Θανάσης Κουρλαμπάς πλάθει με παλμό τον αγροίκο Ζαμπανό, χρησιμοποιώντας σωστά τα εκφραστικά του μέσα και χωρίς να ξεφεύγει σε γραφικότητες. Η Κάτια Γέρου, παρά μερικές στιγμές ερμηνευτικών αδυναμιών στην εκφορά του λόγου, εντυπωσιάζει με την πλαστικότητα του σώματος και των εκφράσεων του προσώπου. Εξίσου δυναμικός ο Νίκος Νίκας, με πολύ καλή κινησιολογία. Στοιχείο που διέθετε και ο υπόλοιπος θίασος , ενώ κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον με τις διάφορες εναλλαγές ρολών: Έφη Κόντα, Μέλιος Κατσαμάκης, Ευγενία Μαραγκού, Λεωνίδας Μαριδάκης και Κίμωνας Παντερής.

 

Μουσικές, χοροί και θέαμα στο προσκήνιο, ενώ η προσωπική υπαρξιακή τραγωδία των ηρώων συντελείται ως θυσία για την όποια κατοπινή αναγέννηση. 

 

 

Το La Strada του Φελλίνι, θεατρική διασκευή βασισμένη στην ομώνυμη ταινία, παρουσιάζεται στο Θέατρο Βικτώρια σε σκηνοθεσία του Βασίλη Νικολαΐδη. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Εκτύπωση
Περισσότερα
«Το ’21»: Ελληνική Επανάσταση σε ροκ τόνους
22.11.2016 12:09
Τι μουσικές θα συνόδευαν ιδανικά την Ελληνική Επανάσταση; Παραδοσιακοί ήχοι όπως τους έχουμε συνηθίσει ή μήπως οι ροκ και πανκ αποχρώσεις αποτελούν ένα πιο ταιριαστό «χαλί» στα γεγονότα; Ο Άρης Μπινιάρης φαίνεται να απαντά σε αυτήν την απορία, μέσα από «Το ’21», μια παράσταση που ύστερα από τη μεγάλη επιτυχία της σε Φεστιβάλ Αθηνών και Gazarte, την βρίσκουμε αυτή τη φορά στο θέατρο Πορεία.
Είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών: Top Girls, Αλέξης Ρίγλης
28.07.2016 14:58
Σε μια εποχή που κυλάει με φρενήρεις ρυθμούς, τα διλήμματα και οι ενδοιασμοί που γεννιούνται στη σύγχρονη γυναίκα είναι πολλαπλοί. Ζητήματα όπως η επιλογή καριέρας ή οικογένειας ή η κοινωνική ανέλιξη με πολλά θύματα και σκληρές συνέπειες, είναι μόνο μερικά από όσα αναδύθηκαν τα χρόνια της έντονης ανάγκης για χειραφέτηση. Στον απόηχο όλων αυτών των κοινωνικών συγκυριών, αλλά ταυτόχρονα την περίοδο ενός πολιτικού αναβρασμού, η Caryl Churchill γράφει τα «Top Girls», με τα οποία εξερευνά ένα σύνολο φεμινιστικών ανησυχιών και επιδιώκει να απομυθοποιήσει τις κατηγορίες της τάξης και του φύλου, προκειμένου να συμβάλει στην πολιτική μεταμόρφωση των γυναικών.
«Τρεις αδερφές»: Ζωές γεμάτες ανεκπλήρωτες προσδοκίες
23.05.2016 17:11
Από τα πιο αναγνωρίσιμα έργα του Τσέχωφ, οι «Τρεις αδερφές», αφηγούνται το ταξίδι τριών γυναικών σε ένα σύμπαν πλημμυρισμένο συναισθήματα και τρυφερές, ανεκπλήρωτες προσδοκίες.
«Χειρόγραφο» - Χάρις Αλεξίου: Απολογισμός μιας μεγάλης πορείας
15.04.2016 11:27
«Σήμερα ήταν τρύγος και πατήσαμε σταφύλια», είναι η πρώτη φράση που ακούγεται από το στόμα της γυναίκας που μπαίνει κρατώντας στα χέρια ένα ηλεκτρονικό σημειωματάριο, του οποίου η οθόνη είναι το μοναδικό πράγμα που φωτίζει το πρόσωπό της στο πυκνό σκοτάδι. Ξεκινά τότε μια επισκοπική απαρίθμηση γεγονότων της πρώιμης ζωής της. «Σήμερα η γιαγιά έφτιαξε τηγανίτες και έβαλε πετιμέζι», «Σήμερα ο μπαμπάς είναι άρρωστος», «Σήμερα η μαμά έβαψε τα ρούχα μαύρα για να είναι έτοιμα», «Σήμερα ο μπαμπάς πήγε στην εκκλησία, γύρισε και πέθανε».
«Άννα Καρένινα»: Καταστροφικά πάθη στην Ρωσία του 19ου αιώνα
08.04.2016 15:45
Ακόμα και όποιος δεν έχει ποτέ πιάσει στα χέρια του το μυθιστόρημα του Τολστόι, γνωρίζει επιγραμματικά την τραγική ιστορία της ηρωίδας που απελπισμένη έπεσε στις ράγες του τρένου, αποζητώντας διέξοδο στα βασανιστικά της διλήμματα και αμφιθυμίες. Το βιβλίο αποτελεί ψηφιδωτό της ρωσικής κοινωνίας του 19ου αιώνα, ενώ την κεντρική του πλοκή, αποτελεί το ερωτικό δράμα μιας νέας και όμορφης γυναίκας, της Άννας, η οποία αδυνατώντας να ζήσει όπως πραγματικά επιθυμεί κοντά στο πρόσωπο που αγαπά, πνίγεται μέσα στις κοινωνικές συμβάσεις.
«Το Κουκλόσπιτο»: Συναισθηματική αποκάλυψη με πρώιμη φεμινιστική χροιά
28.03.2016 13:36
Χρειάζονται μόνο λίγες μέρες ανελέητης συναισθηματικής πίεσης και εκβιαστικής αγωνίας για μια σύζυγο και μητέρα στην Σκανδιναβία του 19ου αιώνα, ώστε να αποφευχθεί η αναμενόμενη κατάρρευσή της και να αποκαλυφθεί ένας πηγαίος δυναμισμός και μια αναπάντεχη διάθεση για ανεξαρτησία. Η Νόρα είναι μια γυναίκα ευτυχισμένη και ικανοποιημένη με τον μέχρι τώρα συζυγικό βίο. Με μια φαινομενική αφέλεια, απολαμβάνει να ξοδεύει χρήματα για την οικογένειά της, γεγονός που εκνευρίζει τον άνδρα της, Τόρβαλντ.
«Victor-Victoria»: Ερωτικά μπερδέματα υπό τους ήχους της jazz
02.03.2016 16:20
Το τελευταίο διάστημα το μιούζικαλ βρίσκει στην Ελλάδα ένα πρόσφορο έδαφος για να αναδειχθεί και να αγαπηθεί εν τέλει από συντελεστές και κοινό. Χρειάστηκε πολύς χρόνος για να αναιρεθεί η αντίληψη μιας παλιακής αισθητικής ως προς το είδος και να επενδυθεί αρκετό χρήμα στις διάφορες παραγωγές, καθώς και εκσυγχρονισμός της σκηνοθετικής/ερμηνευτικής οπτικής τους. Ένα από τα πιο πολυδιαφημισμένα μιούζικαλ της φετινής σεζόν, το «Victor-Victoria», παίζεται αυτόν τον καιρό στο θέατρο Πάνθεον.
Φάουστ- Κατερίνα Ευαγγελάτου: Κριτική θεάτρου
03.02.2016 15:47
Ο Φάουστ του Γκαίτε αποτελεί πάντοτε μια μεγάλη πρόκληση τόσο για τους σκηνοθέτες που αναλαμβάνουν να φέρουν στα μέτρα ενός θεατρικού σκηνικού τον οργιαστικό κόσμο του Γερμανού δημιουργού, όσο και για τους ηθοποιούς που καλούνται να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις κάποιων από τους πιο διφορούμενους και απαιτητικούς ρόλους της παγκόσμιας δραματουργίας.