Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Kontrafouris Baby Trio: Κολλημένοι Τζαζίστες!

Kontrafouris Baby Trio: Κολλημένοι Τζαζίστες!

Στις τρεις τελευταίες εμφανίσεις, το Baby Trio βγήκε με την προηγούμενη σύνθεση του δηλαδή με τον Βασίλη Ποδαρά στα τύμπανα αντί του Γιάννη Παπαδούλη. Ο Γιάννης βρισκόταν στο εξωτερικό για περιοδεία με το death metal συγκρότημα του.


Την ίδια περίοδο ο Κωνσταντίνος Στουραΐτης (ο κιθαρίστας του Baby Trio) απέκτησε την Βίβλο των AC/DC ένα βιβλίο που έχει όλα τα κομμάτια τους σε νότες και σε στίχους και άρχισε να το μελετάει σαν τρελός. Όταν είδα τον Βασίλη τον ρώτησα πότε θα παίξουν ξανά οι Next Step Quintet (είναι ο ντράμερ τους) το αφιέρωμα στους Radiohead και μου είπε "σύντομα". Λέω αυτά τα πρόσφατα γεγονότα του κοντινού μου κύκλου (συμβαίνουν συνέχεια τέτοια δρώμενα στην ελληνική τζαζ σκηνή) γιατί πιστεύω ότι ποτέ η ελληνική τζαζ σκηνή δεν ήταν τόσο ανοιχτή, "απενοχοποιημένη" και απρόβλεπτη. Πιστεύω επίσης ότι όλοι είμαστε δημιουργήματα της γενιάς μας και των καταβολών της και συνεχίζουμε να προσθέτουμε, να αφαιρούμε και να παγιώνουμε πράγματα μέσα στα χρόνια (με τάσεις υπερβολής μερικές φορές) στην προσωπική μας αισθητική, που διαμορφώνει - έως ένα σημείο  - και την γενικότερη αισθητική και αντίληψη μέσα σε μια σκηνή.


Άκουγα και ακούω (όχι τόσο συχνά τώρα) "εσείς οι Τζαζίστες είστε κολλημένοι, ακούτε μόνο τζαζ, παίζετε μόνο τζαζ κλπ". Αυτό ισχύει στην τζαζ όσο ισχύει και στα άλλα είδη, στην μουσική γενικότερα, στις πεποιθήσεις, στα πιστεύω  και ούτω καθεξής. Υπάρχουν άνθρωποι ανοιχτοί και άνθρωποι προσκολλημένοι, υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν στις μείξεις και άνθρωποι πιουρίστες. Στο τέλος ο καθένας μπορεί να ακούει και να παίζει ό, τι θέλει χωρίς να χρειάζεται να εξηγεί για αυτό, αφού δεν ενοχλεί και δεν εξαναγκάζει τον άλλο και ο καθένας έχει το δικαίωμα να διαλέγει τι του αρέσει και τι όχι. Πιστεύω ότι οι γενικεύσεις οδηγούν σιγά σιγά στις διακρίσεις.


Όσο για την ελληνική τζαζ σκηνή σήμερα θα έλεγα ότι βρίσκεται στην πιο ανοιχτή και ποικιλόμορφη φάση της και με αρκετό νεανικό κοινό. Τίποτα το κολλημένο!


*Το άρθρο έγραψε ο Γιώργος Κοντραφούρης για το Baby Trio


Info: To Baby Trio στην εκάστοτε ενσάρκωση του αποτελείται από τον Γιώργο Κοντραφούρη, έναν κιθαρίστα και έναν ντράμερ. Ο κιθαρίστας και ο ντράμερ ξεκινάνε να παίζουν με το σχήμα από πάρα πολύ μικρή ηλικία. Όταν ένα νεαρό μέλος φτάσει τα 25, τότε τελειώνει η «θητεία» του στο σχήμα και τη θέση του παίρνει ένα καινούργιο μέλος κ.ο.κ.  Με άλλα λόγια το Baby Trio δημιουργήθηκε για να εκφράσει την αφέλεια, τον εφηβικό ενθουσιασμό και γενικά ό, τι κάνει εντύπωση σε έναν νέο μουσικό , όταν αρχίζει να παίζει σε ένα συγκρότημα με τους φίλους του. Το Baby Trio από το 2009 που δημιουργήθηκε έχει φτάσει στην  4η ενσάρκωση του και έχει κυκλοφορήσει δύο άλμπουμ στην Puzzlemusik.

Γιώργος Κοντραφούρης - hammond organ
Κωνσταντίνος Στουραΐτης - κιθάρα
Γιάννης Παπαδούλης - ντραμς


* Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 31

Σχετικές ειδήσεις
Jan Van de Engel: Εκτός Θέματος
01.11.2016 12:49
Ο Jan Van de Engel (σ.σ.: Γιάννης Αγγελόπουλος) γράφει για την μπάντα του “ΓΙΑΝ ΒΑΝ”, με αφορμή το επερχόμενο live τους στο Gazarte.
Θοδωρής Κότσυφας: Ελληνική jazz σκηνή...
24.02.2016 11:13
Ακούω ολοένα και συχνότερα αυτές τις λέξεις τα τελευταία χρόνια. "Ελληνική", "Τζαζ", "σκηνή".
Γεωργία Νταγάκη: Η λύρα ταξιδεύει…
29.01.2016 13:31
Στην ερώτηση "Γιατί ασχολήθηκες με τη μουσική" μπορώ να δώσω πολλές διαφορετικές απαντήσεις. Όμως, όσο τα χρόνια περνούν η απάντηση τείνει να είναι μία: Γιατί η λύρα με εκπλήσσει συνεχώς. Η έκπληξη μου πάντα, είναι στο τι διαστάσεις μπορεί να πάρει και μέχρι που μπορεί να σε ταξιδέψει αλλά και να ταξιδευτεί.
Cayetano (Γιώργος Μπρατάνης): Γράμμα από την Ανατολή
05.01.2016 13:59
Αγναντεύεις από το μπαλκόνι σου το Hong Kong. Χαμηλώνεις τα μάτια σου για να αντικρίσεις την κίνηση στην λεωφόρο. Σαν να άφησες ένα τσούρμο παιδάκια να οδηγούν, δημιουργούν μποτιλιαρίσματα για το τίποτα.
Monsieur Minimal (Χρήστος Τσιτρούδης): Ποιοι είναι αυτοί που θα κρίνουν τηv μουσική και τους δημιουργούς της?
24.12.2015 15:03
Κατά καιρούς διαβάζω βαρύγδουπες κριτικές διαφόρων δισκοκριτικών οι οποίοι στην προσπάθεια τους να εντυπωσιάσουν χάνουν το πραγματικό νόημα της μουσικής και αναλώνονται άλλοτε σε καλές άλλα τις περισσότερες φορές σε κακόγουστες φαντεζί φρασεολογίες. Αυτό φαντάζομαι ότι γίνεται γιατί με κάποιο τρόπο και αυτοί οι άνθρωποι προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα δικό τους έργο τέχνης με τις λέξεις τους με αποτέλεσμα να ξεχνάν το πραγματικό έργο, τη μουσική.