Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016
Η ανουσιότητα του να ζεις - Λένα Κιτσοπούλου: Κριτική θεάτρου
Δημοσίευση: Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2015 17:02
Η ανουσιότητα του να ζεις - Λένα Κιτσοπούλου: Κριτική θεάτρου

- Πολύ καλή κίνηση η ζυγαριά. Μπράβο.

- Ναι, κι εγώ χάρηκα πολύ. Ξέρεις, αυτό είναι τελικά. Πώς ένα μικρό πράγμα μπορεί να σε κάνει να χαρείς ρε παιδί μου.

- Ε ναι ρε, εννοείται. Εδώ ένα μπλουζάκι αγοράζεις και φτιάχνει η μέρα σου, τι λες τώρα;

 

Από την πρώτη κιόλας σκηνή , ο θεατής νιώθει ότι κρυφοκοιτάζει μέσα σε ένα σπίτι από την κλειδαρότρυπα. Η Λένα Κιτσοπούλου και ο Γιάννης Κότσιφας είναι δύο άνθρωποι, δύο φίλοι των οποίων τα ονόματα, τη δουλειά και την οικογενειακή κατάσταση δεν μαθαίνουμε ποτέ, καθισμένοι στον αναπαυτικό λευκό καναπέ τους. Μέσα από τη συζήτηση θα αποκαλύψουν τις αυταπάτες αλλά και πολλές πτυχές της νοοτροπίας του Νεοέλληνα: τον επίμονο και μονότονο σχολιασμό του φαγητού και των εκλογών, τον καταναλωτισμό, τον ρατσισμό και την αποστροφή στην άσχημη πλευρά της ζωής , τους ψυχαναγκασμούς και την επιθυμία να γίνει η ζωή ευκολότερη μέσα από συγκεκριμένα μαχαιροπήρουνα, κούπες καφέ και ποτήρια νερού.

 

Η συζήτηση κυλά κανονικά, όταν ξαφνικά διακόπτεται απότομα είτε από σιωπές που στάζουν απελπισία και πλήξη είτε από υπερβολικά βίαιες σκηνές εξαιτίας ασήμαντης αφορμής. Η ισορροπία επανέρχεται και η ατμόσφαιρα αποφορτίζεται μέσα από το χιούμορ που διαποτίζει ολόκληρο το έργο , ένα χιούμορ μέσα από το οποίο ξεπηδά όλη η τραγικότητα της καθημερινότητας.

 

Όταν κάποτε εκείνη αντιλαμβάνεται το μάταιο της κουβέντας, εκείνος τη διακόπτει απότομα και εμποδίζει κάθε ψήγμα φιλοσοφικής διάθεσης: καλύτερα να μιλάμε για τη σάλτσα στα μακαρόνια και για ψηφιακές ζυγαριές, όχι για υπαρξιακά προβλήματα. Εξάλλου, «μόνος του είναι ο άνθρωπος, μόνος του γεννήθηκε μόνος θα πεθάνει. Το’ πάμε αυτό, το καταλάβαμε. Ας ξέρει τουλάχιστον να φτιάξει ένα μακαρόνι. Το μακαρόνι θα χρειαστεί, τι θα χρειαστεί; Η ψυχική του ανάταση;». Έτσι έκαναν και οι παλιές νοικοκυρές που ήταν απαίδευτες κι απασχολούσαν το μυαλό τους συνεχώς δίχως να τους απομένει χρόνος για υπαρξιακές αναζητήσεις. Μέσα από την απλότητα των λέξεων όμως αναδύεται κάτι πιο βαθύ και επώδυνο. Όλο αυτό δεν είναι παρά μια προσπάθεια συγκάλυψης της αγωνίας μπροστά στα ερωτήματα της ύπαρξης. Ο άνθρωπος δεν τολμά να κοιτάξει τον φόβο χωρίς να κατεβάζει το βλέμμα του και ευχαρίστως προτιμά να ρίχνει στάχτη στα μάτια του, να αποκοιμιέται και να ξεχνιέται.

 

Η Λ. Κιτσοπούλου και ο Γ. Κότσιφας έχουν δουλέψει με όλα τα εκφραστικά τους μέσα τους ρόλους τους δίνοντας την εικόνα ότι βρίσκονται πραγματικά στον καναπέ του σπιτιού τους. Περνούν με άνεση από όλα τα στάδια του χιούμορ, της δραματικότητας, των βίαιων ξεσπασμάτων, του θυμού και της ματαιότητας. Διαθέτουν όλη την ενέργεια και τη δυναμική που απαιτούν κυρίως οι σκηνές έντασης όπου οι στροφές ανεβαίνουν επικίνδυνα. Ξεχωριστή είναι η σκηνή του μονολόγου της Λ. Κιτσοπούλου καθώς και ο χορός του Γ. Κότσιφα υπό τους ήχους ανατολίτικης μουσικής.

 

Η αφαιρετική σκηνοθεσία ανήκει στην πρωταγωνίστρια η οποία επιλέγει να δώσει έμφαση στα δύο πρόσωπα, ενώ τα σκηνικά και ο φωτισμός είναι απολύτως λειτουργικά.

 

Έξυπνη και πρωτότυπη, αν και με μια δόση υπερβολής, η αναφορά στο κοινό μέσα από το παραλήρημα - ανάλυση της υπέρμετρης σημασίας που δίνει ο Έλληνας στην καταγωγή του. Διότι, φυσικά, δεν είναι όλοι ίσοι κι όμοιοι. Εκείνη είναι κάποια. Διαθέτει πνευματικότητα, κατανόηση, σοφία, καλοσύνη, προσωπικότητα. Είναι η επίλεκτη, η σχεδόν ισόθεη. Η κορυφή όμως δεν φέρνει την ευτυχία, κουβαλά μαζί της αφόρητη μοναξιά και αυτή η συνειδητοποίηση την κάνει να βυθίζεται αργά μέσα στα σκοτεινά νερά της απαισιοδοξίας και της θλίψης.

 

Λίγο πριν το τέλος, η παρωδία - μικρογραφία που θυμίζει τελετή απονομής βραβείων Όσκαρ σε αργή κίνηση, δίνει τη θέση της σε μια παρατεταμένη κραυγή - διαμαρτυρία που τρυπά τα αυτιά και προκαλεί σφίξιμο στο στομάχι.

 

«Η ανουσιότητα του να ζεις» λοιπόν, είναι ένα ιδιόρρυθμο έργο που θα διχάσει. Περιέχει βαθιά νοήματα δοσμένα ως επί το πλείστον με ωμό και σε στιγμές σπλάτερ τρόπο και πιθανότατα θα ξενίσει όσους περιμένουν ένα κλασσικό ανέβασμα με αρχή, μέση και τέλος. Ωστόσο, η υπόθεσή του μας αφορά όλους κι ο καθένας από εμάς αναμφισβήτητα θα αναγνωρίσει κάτι οικείο μέσα από την καθημερινότητά του, μέσα από την αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι του. 

 

Το Θέατρο Τέχνης παρουσιάζει από τις 13 Φεβρουαρίου 2015 το νέο έργο της Λένας Κιτσοπούλου. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Εκτύπωση
Περισσότερα
«Για μια ανάσα»: Ελεύθερη πτώση σε μια Ευρώπη που ρημάζει
11.11.2016 17:10
Η Βρετανίδα συγγραφέας Ζίνι Χάρις τοποθετεί δύο γυναίκες στο επίκεντρο αυτού του απρόβλεπτου ταξιδιού. Σίγουρα χωρίς το έξυπνο και συχνά πικρό χιούμορ, η δυσοίωνη διαπίστωση για το μέλλον της ανθρωπότητας θα ήταν πολύ βαριά. Όσο η πλοκή προχωρά, τα μηνύματα έρχονται πιο συμπυκνωμένα, πιο ωμά και πιο κοντά στο σήμερα. Σε μια Ευρώπη που διαλύει τους τραπεζικούς κανόνες, ερημώνει τους δρόμους, μπερδεύει και κρατά μάτια και σύνορα κλειστά, ο καθένας από εμάς θα μπορούσε να γίνει ο ανώνυμος μετανάστης μέσα στη βάρκα που πασχίζει να φτάσει στη στεριά.
Φρόυντ και Χίτλερ: Μια υποθετική συνάντηση που ίσως άλλαζε την ιστορία
14.10.2016 17:07
Θα μπορούσατε να φανταστείτε τον Αδόλφο Χίτλερ, τον άνθρωπο που έγραψε τις μελανότερες σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας να ξεστομίζει τη λέξη «φόβος»; Να αγωνιά και να ικετεύει για μια πρόβλεψη σχετικά με τη δική του κλινική περίπτωση; Ο Γερμανός συγγραφέας Άρνολντ Μπέρνφελντ εμπνέεται το έργο του «Ο μικρός Χίτλερ» μπλέκοντας μυθοπλαστικά και βιογραφικά στοιχεία από τα παιδικά κι εφηβικά χρόνια του Χίτλερ και με αρκετή φαντασία φέρνει αντιμέτωπους στην αρένα - κυριολεκτικά και μεταφορικά - δύο «θηρία» της σύγχρονης ιστορίας, έναν κορυφαίο ψυχαναλυτή κι έναν κορυφαίο δικτάτορα.
«Φιλοκτήτης»: Όταν η ποίηση συναντά τον αρχαίο μύθο του Σοφοκλή
23.09.2016 17:52
Με αφορμή τον δραματικό μονόλογο του Γιάννη Ρίτσου «Φιλοκτήτης», βρέθηκα για δεύτερη φορά στο παραδοσιακό πλακιώτικο Βρυσάκι με την εσωτερική αυλή, τη σκαλιστή σκάλα και τις ξύλινες καρέκλες του να φυσούν ένα φθινοπωρινό αεράκι άλλης εποχής. Και πάλι σε έργο του σκηνοθέτη και ηθοποιού Ένκε Φεζολλάρι, που μετά τη Μπερνάρντα Άλμπα του επιστρέφει ερμηνεύοντας ένα υπέροχο και βαθύ κείμενο.
«Επτά επί Θήβας»: Όταν το πάθος για εξουσία νικά την αδελφική αγάπη
08.09.2016 13:43
Ο Ετεοκλής βρίσκεται μόνος στη σκηνή. Μοιάζει προβληματισμένος, σιωπηλός, φοβισμένος. Είναι όμως και ο περήφανος ηγέτης και υπερασπιστής της πόλης των Θηβών, την οποία οφείλει να προφυλάξει με κάθε κόστος από την επίθεση του αδελφού του Πολυνείκη που κινείται εναντίον της έχοντας συγκεντρώσει έξι ακόμη βασιλείς.
«Πλάτωνα, Απολογία Σωκράτη»: Μια ρεαλιστική απεικόνιση του πλατωνικού κειμένου σε πραγματικό χρόνο
22.07.2016 16:50
Στο θέατρο Βράχων το σκηνικό είναι λιτό, όπως υπήρξε και ολόκληρος ο βίος του Σωκράτη: μια καρέκλα και μια κλεψύδρα, μέσα από την οποία ο ήχος της σταγόνας συνοδεύει ως μοναδικό εφέ τον τελευταίο λόγο του φιλόσοφου, την περίφημη «Απολογία» του.
«Γκιακ»: Μνήμες πολέμου και ένας αγώνας εξιλέωσης
21.06.2016 17:15
Γκιακ. Αρβανίτικη λέξη, βαριά και τραχιά, τόσο στην προφορά όσο και στο νόημα που περικλείει. Είναι πρωτίστως το αίμα το συγγενικό, το κοινό, που ενώνει τους ανθρώπους. Είναι ακόμα το αίμα που χωρίζει, που κάνει τους ανθρώπους εχθρούς: αυτό που χύνεται από φόνο για λόγους εκδίκησης, για λόγους τιμής, για έναν άγραφο νόμο που συνεχίζεται και διαιωνίζεται.
«Ξένοι»: Τρεις γενιές κι ένας αέναος φαύλος κύκλος
23.05.2016 15:01
Ξένοι. Μια λέξη κοφτή, καθημερινή, πολυχρησιμοποιημένη, που περικλείει μέσα της κάτι πολύ κοντινό και οικείο και ταυτόχρονα απόμακρο και απορριπτικό. Εννοιολογικά μπορεί να διαβαστεί σε τουλάχιστον τρία επίπεδα: ένας άνθρωπος άγνωστος, η απομόνωση μέσα στην κοινωνία ή το οικογενειακό περιβάλλον, η αποσύνδεση από τον πυρήνα της ύπαρξής μας.
«Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί»: Υπαρξιακές συγκρούσεις και απολογισμός της ζωής και της τέχνης
25.04.2016 15:45
Μπορεί ένας άνθρωπος νεκρός εσωτερικά να αναστηθεί μέσω του θανάτου; Αξίζει η τέλεια αφοσίωση σε κάτι - έστω υψηλό και ιδεατό - αν το τίμημα είναι μια ολόκληρη ζωή χαμένη; Και πού οδηγεί η επίπονη αναμέτρηση ενός καλλιτέχνη με την τέχνη του;