Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

Ηρώ Σαΐα: 5 Τραγούδια Τριαντάφυλλα

Ηρώ Σαΐα: 5 Τραγούδια Τριαντάφυλλα

Ασφαλώς και αγαπώ όλα τα τραγούδια αυτής της παράστασης. Όταν τα επιλέγαμε το 2009 με τον Σταμάτη Κραουνάκη, βασικό κριτήριο ήταν να μας αρέσουν πολύ τα τραγούδια αυτά, άσχετα από τους «κανόνες» που επιβάλλονται συνήθως σε κάθε πρόγραμμα όπως για παράδειγμα να είναι τραγούδια πολύ γνωστά, για να κάνει κέφι ο κόσμος και όλα αυτά τα οποία εγκλωβίζουν κατά τη γνώμη μου τον καλλιτέχνη σε μια λογική που καμία σχέση δεν έχει με αυτό που ο ίδιος είναι και εκφράζει. Εδώ ο στόχος ήταν να πω τραγούδια που αγαπώ και μόνον, ανεξάρτητα από το αν παίζονται σε χώρους και σε ραδιόφωνα συχνά.


Θα επιλέξω όμως τα πιο αγαπημένα από… τα αγαπημένα τραγούδια που περιέχει αυτή η παράσταση , σίγουρα αδικώντας πάρα πολλά που δεν θα χωρέσουν στην πεντάδα!


1. Γυναίκα Τριαντάφυλλο. Το πρώτο τραγούδι που γράφτηκε για μένα, για τη δική μου φωνή και ψυχοσύνθεση, από έναν νέο συνθέτη, τον Νεοκλή Νεοφυτίδη, ο οποίος έγραψε αυτό το -ιδιαίτερης ευαισθησίας – σχεδόν γυναικείο τραγούδι.


2. Send in the clowns. Μια από τις προτάσεις του Σταμάτη το τραγούδι αυτό κι έτσι μαθαίνω έναν δημιουργό που αγνοούσα, τον Stephen Sondheim, που στο εξωτερικό έχει μεγαλουργήσει, γράφοντας μερικά από τα πιο σπουδαία musicals. Το συγκεκριμένο τραγούδι , από το «A little night music» εντάσσεται στην παράσταση αλλά και στο cd και για πρώτη φορά στην Ελλάδα συστήνουμε αυτό τον σπουδαίο δημιουργό και αυτό το αριστουργηματικό τραγούδι.


3. Η Σκάλα του ουρανού. Το τραγούδι αυτό, πρόταση δική μου, μπαίνει στην παράσταση και το τραγουδώ -τότε- ανεβαίνοντας μια σκάλα. Κάθε σκαλί και πρόταση, κάθε πρόταση σαν προσευχή, μέσα από τα λόγια της Λίνας Νικολακοπούλου και τη μουσική του Μάνου Χατζιδάκι.


4. Το καναρίνι. Πρόταση του Νεοκλή, ένα από τα τραγούδια που ξανασυστήθηκαν μέσα από αυτή την παράσταση και για πολλούς μια άλλη ανάγνωση του τραγουδιού του Γιώργου Σαμολαδά και του Απόστολου Καλδάρα, που αγαπήθηκε πάρα πολύ με τον τρόπο που παίζεται και τραγουδιέται στη Γυναίκα Τριαντάφυλλο. Πλέον έχει ενταχθεί σε κάθε πρόγραμμα που παρουσιάζω.


5. Μείνε κοντά μου απόψε. Γιώργος Ιωάννου, Νίκος Μαμαγκάκης, Κέντρο διερχομένων. Ένα αγαπημένο έργο . Ακόμα θυμάμαι τα λόγια του Νίκου Μαμαγκάκη «μπράβο σου, μου έχουν πει ότι λες πολύ ωραία το Μείνε κοντά μου απόψε, πολύ διαφορετικά, το άκουσα κι εγώ, συγχαρητήρια Ηρούλα!». Ακόμα νιώθω ότι θα σηκώσω το τηλέφωνο και θα τον ακούσω από την άλλη γραμμή, θα μιλήσουμε και στο τέλος θα κλείσει λέγοντας «ανταλλάξαμε απόψεις εκατέρωθεν». Κάθε φορά που το τραγουδάω θυμάμαι τον Νίκο Μαμαγκάκη. Και μου λείπει.


Αδίκησα και άφησα απ᾽ έξω τα καινούργια τραγούδια που έχουμε βάλει στην παράσταση, το Λευκό Χαρτί, τραγούδι δικό μου και του Νεοκλή και το Ποιά κρεβάτια ζεσταίνεις του Άρη Βλάχου και του Μάνου Ελευθερίου αλλά είπα να εστιάσω στα τραγούδια που από την αρχή εμπεριέχονταν στην παράσταση. Οι νέες αυτές αφίξεις, αυτά τα δύο πολύ αγαπημένα πια τραγούδια, είναι πλέον προίκα μου και ο χρόνος τους δίνει τη θέση που τους αξίζει μέσα στην καρδιά μας.


Η μουσική παράσταση Γυναίκα Τριαντράφυλλο θα παρουσιαστεί στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης στις 6 και 13 Μαρτίου 2015. Περισσότερες πληροφορίες.

Σχετικές ειδήσεις
Evripidis and his Tragedies (Ευριπίδης Σαμπάτης): Μάταια Παιχνίδια στο Χώρο και το Χρόνο
21.11.2016 15:47
Λένε πως δε γίνεται να φτιάξεις ομελέτα χωρίς να σπάσεις αυγά. Υποθέτω ότι δε γίνεται να κάνεις ένα δίσκο που ονομάζεται Μάταια Παιχνίδια στο Χώρο και το Χρόνο χωρίς ραγισμένες καρδιές, σπασμένα νεύρα, συνεργασίες μετ’ εμποδίων ή ένα κάταγμα στο πόδι. Ο δρόμος ήταν μακρύς και ανεμοδαρμένος από τη στιγμή που αυτά τα τραγούδια γεννήθηκαν στο κεφάλι μου μέχρι τη στιγμή που κυκλοφόρησαν. Ήταν ένας δρόμος γεμάτος στροφές 180 μοιρών, αδιέξοδα, γέφυρες και τούνελ, με αφετηρία και λήξη τη Βαρκελώνη, που όμως πέρασε πολλές φορές από τη Μαδρίτη, το Λονδίνο, το Βερολίνο, τη Νέα Υόρκη και φυσικά την Αθήνα.
Παντελής Κυραμαργιός: Το άλμπουμ “Ως την άκρη της κλωστής” σηματοδοτεί την εκπλήρωση ενός ονείρου
06.04.2016 14:42
Από μικρός αγαπούσα τους θεματικούς δίσκους, εκείνους όπου στο βιβλιαράκι υπάρχει μια ιστορία και τα τραγούδια αποτελούν στην ουσία μια μουσική αφήγηση αυτής της ιστορίας. Η δημιουργία και κυκλοφορία του άλμπουμ “Ως την άκρη της κλωστής” σηματοδοτεί την εκπλήρωση ενός ονείρου. Στη συγκεκριμένη δουλειά έγινε η προσπάθεια το κάθε τραγούδι να στέκεται νοηματικά αυτόνομο.
Ημισκούμπρια: Όταν οι σοβαροφανείς ταράζονται
05.04.2016 14:38
Μια σκοτεινή βραδιά στα early 90’s και ένα λεωφορείο που κουνάει και τρίζει σαν πειραματική industrial. Ένα μικρό Walkman με μπαταρίες στο τελείωμα τους και Public Enemy “Don’t believe the hype” στα ακουστικά «ψείρες». Όνειρα και αναζητήσεις στην μουσική που γνωρίζεις ότι την λένε Rap αλλά δεν φαίνεται να σκοτίζει τον διπλανό σου που ακούει την τελευταία συλλογή από λαϊκά τραγούδια ,ούτε τον παραδιπλανό σου που ακούει ροκ του 60.Σε κοιτούν γιατί φοράς ένα καπελάκι μέσα στην νύχτα.
Cayetano (Γιώργος Μπρατάνης): Γράμμα από την Ανατολή
05.01.2016 13:59
Αγναντεύεις από το μπαλκόνι σου το Hong Kong. Χαμηλώνεις τα μάτια σου για να αντικρίσεις την κίνηση στην λεωφόρο. Σαν να άφησες ένα τσούρμο παιδάκια να οδηγούν, δημιουργούν μποτιλιαρίσματα για το τίποτα.
Monsieur Minimal (Χρήστος Τσιτρούδης): Ποιοι είναι αυτοί που θα κρίνουν τηv μουσική και τους δημιουργούς της?
24.12.2015 15:03
Κατά καιρούς διαβάζω βαρύγδουπες κριτικές διαφόρων δισκοκριτικών οι οποίοι στην προσπάθεια τους να εντυπωσιάσουν χάνουν το πραγματικό νόημα της μουσικής και αναλώνονται άλλοτε σε καλές άλλα τις περισσότερες φορές σε κακόγουστες φαντεζί φρασεολογίες. Αυτό φαντάζομαι ότι γίνεται γιατί με κάποιο τρόπο και αυτοί οι άνθρωποι προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα δικό τους έργο τέχνης με τις λέξεις τους με αποτέλεσμα να ξεχνάν το πραγματικό έργο, τη μουσική.