Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Κατερίνα Σκιαδά: Το σώμα σε κρίση

Κατερίνα Σκιαδά: Το σώμα σε κρίση

Το σώμα στην εποχή αυτή που ζούμε, την εποχή της "κρίσης", περνάει και αυτό "κρίση". Ο χορευτής σήμερα δυσκολεύεται να έχει πρόσβαση σε χώρους κατάλληλους για να εκφραστεί. Δεν έχει πρόσβαση και δεν έχει τα μέσα για να εργαστεί συγκεντρωμένος στην τέχνη του.


Αν το  μυαλό όμως, ακόμα και αν το σώμα δεν έχει με τις συνθήκες που επιθυμεί  πρόσβαση στην δημιουργική διαδικασία, συνεχίζει να "χορογραφεί" μπορεί να ζει κανείς δημιουργικά (μέσα σε πολλές  δυσκολίες βέβαια) και να προσπαθεί με τα μέσα που διαθέτει να παραμένει δημιουργικός και άρα να συνεχίσει να εξελίσσεται. Οπότε το σώμα εξελίσσεται όσο η σκέψη εξελίσσεται, το σώμα παραμένει δημιουργικό όσο η σκέψη παραμένει δημιουργική. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα στην εποχή μας και αυτό χρειάζεται συνεργασία, δημιουργική σκέψη, πρωτοτυπία, προσωπική δουλειά με τον εαυτό μας για καλύτερη επικοινωνία με τους γύρω μας, ευελιξία, προσαρμοστικότητα και ανοικτό μυαλό και καρδιά. Όταν τα παραπάνω φροντίζουμε να συμβαίνουν τότε η κρίση, η κάθε είδους κρίση δεν ισοπεδώνει το μυαλό και το σώμα, αλλά την χρησιμοποιεί κανείς για να κάνει μια πιο βαθιά ενδοσκόπηση, να μάθει κάτι και επομένως να συνεχίσει παρ’ όλες τις δυσκολίες να εξελίσσεται.


Οι χορευτές τελευταία, μέσα από το έργο τους, δεν ασχολούνται τόσο με το να ωραιοποιούν την πραγματικότητα, ούτε με το να σχολιάζουν την επικαιρότητα, αλλά το σώμα με τη σοφία που διαθέτει, μέσα στην κρίση είναι ικανό να προτείνει νέους κώδικες επικοινωνίας. Μέσα από την σχέση θεατή και ερμηνευτή, δηλαδή μεταξύ δύο σωμάτων όπου ο ένας λειτουργεί ως πομπός και ο άλλος ως δέκτης, ανοίγουν κανάλια επικοινωνίας, καθοδηγούμενα μέσα από την χορογραφική ματιά, τα οποία προτείνουν έναν άλλο κώδικα μεταξύ των σωμάτων ο οποίος είναι πιο σύνθετος και καλεί τον θεατή να είναι πιο ενεργητικός. Ο θεατής δεν καταναλώνει, δεν κάθεται αναπαυτικά στην καρέκλα του να παρασυρθεί από την χορογραφία , αλλά καλείται να πάρει θέση να συμπληρώσει τα κενά της αφήγησης και να προβληματιστεί. Μέσα από αυτή την διαδικασία θεατής και ερμηνευτής εξελίσσουν την σκέψη τους και μπαίνουν σε πιο άγνωστα μονοπάτια όπου το σώμα και η διάνοια γίνονται ένα και πιο σύνθετες διαδικασίες, μη λεκτικές, συμβαίνουν οι οποίες δεν εξηγούνται με λόγια αλλά το σώμα τις κατανοεί πιο γρήγορα από ό, τι μπορεί λεκτικά να τις εκφράσει.  


Info: H Κατερίνα Σκιαδά γεννήθηκε στην Αθήνα το 1975. Απόφοιτος της Επαγγελματικής σχολής χορού της Μ. Σοφού. Συνέχισε τις σπουδές της στο London Contemporary School of Dance, The Place. Xόρεψε με την ομάδα "Transitions Dance Company, Advanced performance course" της σχολής Laban Centre από όπου αποφοίτησε με τιμητική διάκριση. Έχει xoρέψει σε έργα των χορογράφων: L.Anderson, C.Linehan, C.Broumachon, C.Creange, J.Watton, W.Forsythe και με την ομάδα Deja Donne. Στην Ελλάδα έχει συνεργαστεί μεταξύ άλλων με τις ομάδες "Κινητήρας", "Ομάδα Σύγχρονου χορού της Πέρσας Σταματοπούλου", "sine qua non", "Landscape", "Griffon", την Α. Στελλάτου και τον Κ. Ρήγο. Συμμετείχε ως βοηθός χορογράφου στις τελετές έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων, ΑΘΗΝΑ2004. Είναι ιδρυτικό μέλος της ομάδας Lemurius. Είναι επίσης ιδρυτικό μέλος του "Συνδέσμου", μιας καλλιτεχνικής συλλογικότητας 7 χορογράφων/ομάδων με την οποία πραγματοποιεί μεταξύ άλλων, χορογραφικά εργαστήρια στην Ελλάδα.

 

* Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 31

Σχετικές ειδήσεις
Κατερίνα Κασιούμη: 22ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας
08.07.2016 14:55
Θυμάμαι σαν παιδί να περπατάω στους δρόμους των Ιωαννίνων, πηγαίνοντας από το ένα μάθημα στο άλλο, με αγωνία, να προλάβω… και ένα σύννεφο σκέψεων πάνω από το κεφάλι μου για το αν έχουν νόημα όλα αυτά… Αναρωτιόμουν αν όλη αυτή η γνώση θα ησύχαζε την αγωνία που όλοι οι άνθρωποι, ακόμη και τα μικρά παιδιά, έχουν για το μέλλον. Το μόνο μάθημα στο οποίο πήγαινα ανάλαφρα, νιώθοντας κάτι μαγικό να συμβαίνει, ήταν το μάθημα του χορού. Ήδη από τη διαδρομή, πηγαίνοντας, περπατούσα με ένα διαφορετικό τρόπο, με έναν τρόπο σαν να με πήγαινε κάποιος άλλος εκεί που εγώ ήθελα.
Κατερίνα Φώτη: Για εκείνη την μικρή στιγμή ακινητοποίησης του χρόνου...
27.04.2016 16:18
Πριν από μερικά χρόνια, βρέθηκα να συλλέγω πληροφορίες από πολλαπλές πηγές για το χορό του μηχανικού, παραδοσιακό χορό της Καλύμνου. Το νησί αυτό ζει με τον τρόπο ζωής των σφουγγαράδων, αποκαλούμενων εκεί μηχανικών. Παλιότερα, η αναχώρηση και η επιστροφή τους είχε μια σχεδόν θρησκευτική τελετουργία. Οι γυναίκες, όταν αναχωρούσαν τα καΐκια, φορούσαν όλες λευκά τσεμπέρια στα μαλλιά για να είναι τυχερό το ταξίδι των οικείων τους.
Μαριάννα Βαρβιάνη: Η ιδέα πίσω από το ‘Vortex’
15.03.2016 13:47
Πριν από δυο χρόνια περίπου καθόμουν σε ένα πεζούλι ενός πανηγυριού στην Ικαρία και παρακολουθούσα τον κόσμο να χορεύει. Χόρευαν, ακολουθώντας ένα σπειροειδές σχήμα, χωρίς να συγκρούονται μεταξύ τους και το σχήμα που ακολουθούσαν έδινε την εντύπωση ότι δεν είχε αρχή και τέλος, ότι θα μπορούσε να κινείται έτσι για πάντα.
Μαρίνα Μαυρογένη: Ο φόβος της γελοιότητας στην τέχνη του χορού
05.02.2016 11:36
Μου αρέσει να δημιουργώ με άξονα το χιούμορ και να βρίσκω τον τρόπο εκείνο της ανεπιτήδευτης έκφρασης. Αυτό το Φεβρουάριο χορογραφώ και σκηνοθετώ δύο performances στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων με τίτλους «4» και «Η Χαρά της Αποτυχίας». Είναι δύο έργα που φλερτάρουν με τη γελοιότητα, με το άτεχνο καλλιτεχνικό δημιούργημα.
Χρυσηίς Λιατζιβίρη – SYNDRAM dance co: Ο Χορός δεν είναι απλά 'Φαίνεσθαι'
22.12.2015 14:43
- Σ’ αρέσει να κρύβεσαι; - Όχι. Δεν μ’ αρέσει να φαίνομαι…Δεν μ’ αρέσει να φαίνομαι με τον τρόπο που το «σήμερα» μπορεί να εκθέσει παραμορφώνοντας το οτιδήποτε… Δεν μ’ αρέσει να κοινοποιώ τις κρίσεις μου… Δεν μ’ αρέσουν οι κρίσεις μου έτσι όπως αυτές γεννιούνται και προβάλλουν το «εγώ» μου μέσα από την κρίση… Δεν μ’ αρέσει να με αλλοτριώνουν το «φαίνεσθαι», η κρίση, η κατάκριση…