Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

InDuologue: Η Δύναμη του Ντουέτου

InDuologue: Η Δύναμη του Ντουέτου

Η ομορφιά ενός πετυχημένου και αρμονικού ντουέτου κρύβεται στο γεγονός ότι δεν υπάρχουν σολίστες. Υπάρχουν δύο μουσικοί, δύο δυνάμεις ισάξιες που αλληλοστηρίζονται και καλούνται να συνεργαστούν σε απόλυτη αρμονία μελωδική, ρυθμική αλλά και ψυχική.


Η αίσθηση της έκθεσης είναι μεγάλη αλλά η αίσθηση της ευθύνης τόσο προς τον συμπαίκτη όσο και προς την ίδια την μουσική , είναι αυτό που διαφοροποιεί το ντουέτο από μια σόλο εμφάνιση και που το κάνει να μοιάζει λιγότερο ασφαλές από ένα σχήμα με περισσότερα όργανα , όπου μία αμήχανη στιγμή μπορεί εύκολα να καλυφθεί από τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας.


Σε ένα ντουέτο υπάρχει περισσότερος χώρος, περισσότερη ησυχία και τεράστια ανάγκη να καταθέσεις τις ιδέες σου με όσο το δυνατόν περισσότερη ειλικρίνεια.


Λίγη παραπάνω φλυαρία και η μουντζούρα μοιάζει τεράστια. Από την άλλη η υπέρμετρη λακωνικότητα μπορεί να κάνει το όλο πράγμα να ακούγεται άδειο και ο μουσικός διάλογος γίνεται αληθινά ισχυρός και εξελίξιμος μόνο όταν οι δύο μουσικοί είναι σαφείς, ακούνε αληθινά τον συμπαίκτη τους και μέσα από το παίξιμο καταφέρνουν να βρούν το μέτρο και την ισορροπία μεταξύ τους ενώπιον του κοινού.


Η Τζαζ , με έντονο το στοιχείο του αυτοσχεδιασμού, είναι μια μουσική προσωπικοτήτων. Γι’ αυτό και όσα ντουέτα και αν ακούσει κανείς, ακόμα και με την ίδια σύσταση, το αποτέλεσμα δεν μπορεί να είναι ποτέ το ίδιο.


Σε ένα τέτοιο σχήμα τόσο λιτό και απογυμνωμένο, ο θεατής δεν ακούει πλέον μια τρομπέτα και ένα πιάνο ή ένα κοντραμπάσο και μια φωνή , αλλά δύο μουσικές προσωπικότητες στην πιο ατόφια τους μορφή και σε απόλυτη συνεργασία.


Ντουέτα όπως αυτά των: Paolo Fresu & Uri Caine, Pat Metheny & Charlie Haden, Sheila Jordan & Cameron Brown, Orsted Pedrsen & Allan Botschinsky, Ella Fitzgerald & Joe Pass, Charlie Haden & Kenny Barron είναι μόνο λίγα από τα παραδείγματα της απεριόριστης και ανεξάντλητης μουσικής δύναμης του ντουέτου που μας ώθησε να δημιουργήσουμε το InDuologue και να πειραματιστούμε και εμείς μέσω αυτού του δρόμου.


Info: InDuologue (Αλεξάνδρα Λέρτα & Βασίλης Στεφανόπουλος). Το ΙnDuologue δημιουργήθηκε στην Ολλανδία το 2012 από δύο απόφοιτους του Jazz τμήματος του Βασιλικού Κονσερβατορίου της Χάγης, την Αλεξάνδρα Λέρτα (φωνή) και τον Βασίλη Στεφανόπουλο (κοντραμπάσο). Ο πρώτος τους δίσκος “Blue Skies” κυκλοφορεί σε ψηφιακή μορφή από την Ολλανδική εταιρία ψηφιακού ήχου Snip Records από τον Δεκέμβρη του 2013. Το σχήμα έχει εμφανιστεί στα Τζαζ Φεστιβάλ της Τήνου (2014) και της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών - Greek Jazz Panorama/New Generation (2014),στο International Jazz Festival Αγρινίου (2013) και σε μουσικές σκηνές της Αθήνας.

www.induologue.com

 

* Αναδημοσίευση απο το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 31

Σχετικές ειδήσεις
Simon Bloom: About Rainbows
25.07.2016 16:38
Το άλμπουμ "Midnight Rainbows" ξεκίνησε σαν μια εσωτερική επιθυμία, να αιχμαλωτίσει όλους τους ήχους, τις μελωδίες και τα «χρώματα», που νοιώθω ότι με εκφράζουν σ’ αυτή την περίοδο της ζωής μου, μέσα από τη μουσική. Τα πιο παλιά μου άλμπουμ ήταν το προβάδισμα σ αυτό το νέο μου άλμπουμ.
Αρης Γραικούσης: Στην δίνη της μουσικής με τους «Μουσικούς Συσχετισμούς»
05.05.2016 11:39
Στη μουσική μου πορεία, «συναντήθηκα» με όλους τους μεγάλους δασκάλους της μουσικής. Τρέχοντας με τα δάχτυλά μου στα πλήκτρα του πιάνου, συνομίλησα με όλους αυτούς τους εμπνευσμένους δημιουργούς, από τους Bach, Mozart και Beethoven, μέχρι τους Chopin, Ravel, Prokofiev. Οι «συναντήσεις» μου όμως με τους δημιουργούς συνεχίστηκαν και με τους νεότερους. Οι «Μουσικοί συσχετισμοί» απορρέουν μέσα απ’ αυτές τις συναντήσεις.
Echo Train: Κορεσμός στη μουσική και μια άλλη οπτική
22.04.2016 15:46
Μιλάνε χρόνια τώρα για κορεσμό στη μουσική, αλλά και γενικότερα στις τέχνες, στις συνήθειες, στις ιδέες. Αναρωτιέμαι αν αυτό όντως ισχύει ή θα έπρεπε να το δούμε μέσα απο ένα άλλο πρίσμα. Υπάρχει η τάση όταν ακούμε μια μουσική σήμερα να τη χαρακτηρίζουμε ανάλογα με το ποια δεκαετία μας θυμίζει ή σε ποια βασίζεται.
Βαγγέλης Στεφανόπουλος: Πρώτα το μαθαίνεις και ύστερα το ξεχνάς
11.03.2016 16:55
Από όλα τα είδη μουσικής η τζαζ ίσως είναι το πιο ελεύθερο και αφηρημένο. Ο ερμηνευτής ή συνθέτης μπορεί να παίξει ή να γράψει ό, τι θέλει την στιγμή της έμπνευσης του χωρίς να δεσμεύεται από αυστηρούς κανόνες όπως στην κλασσική μουσική ή την ποπ (πολλοί δεν γνωρίζουν ότι και η ποπ μουσική έχει κανόνες και ίσως τους πιο αυστηρούς).
Monsieur Minimal (Χρήστος Τσιτρούδης): Ποιοι είναι αυτοί που θα κρίνουν τηv μουσική και τους δημιουργούς της?
24.12.2015 15:03
Κατά καιρούς διαβάζω βαρύγδουπες κριτικές διαφόρων δισκοκριτικών οι οποίοι στην προσπάθεια τους να εντυπωσιάσουν χάνουν το πραγματικό νόημα της μουσικής και αναλώνονται άλλοτε σε καλές άλλα τις περισσότερες φορές σε κακόγουστες φαντεζί φρασεολογίες. Αυτό φαντάζομαι ότι γίνεται γιατί με κάποιο τρόπο και αυτοί οι άνθρωποι προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα δικό τους έργο τέχνης με τις λέξεις τους με αποτέλεσμα να ξεχνάν το πραγματικό έργο, τη μουσική.