Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016
Ήρθες και θα μείνεις - Γρηγόρης Βαλτινός: Κριτική θεάτρου
Δημοσίευση: Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2015 14:19
Ήρθες και θα μείνεις - Γρηγόρης Βαλτινός: Κριτική θεάτρου

«Ήρθες και θα μείνεις», μας λένε αποφασισμένοι η Ζέτα Μακρυπούλια και ο Γρηγόρης Βαλτινός από το ξεκίνημα της καινούριας χρονιάς με ένα έργο γραμμένο από τη Ρενέ Τέιλορ και τον Τζόζεφ Μπολόνια και ανεβασμένο στη σκηνή του Μπρόντγουεϊ στις αρχές τη δεκαετίας του ’80.

 

Αποφασισμένοι να έρθουν και να περάσουν καλά φαίνονται και οι θεατές στο θέατρο Ιλίσια κι αυτό γίνεται φανερό από την υποδοχή τους στην πρωταγωνίστρια από τα πρώτα κιόλας λεπτά του μονολόγου - εξιστόρησης του προσωπικού της «δράματος»: η Λώρα Μπλάου είναι μια νεαρή κι όμορφη ηθοποιός , πλην όμως παντελώς αποτυχημένη τόσο στην επαγγελματική όσο και στην προσωπική της ζωή. Είναι παραμονή Χριστουγέννων και την περνά μόνη της κάνοντας για πολλοστή φορά μια απελπισμένη προσπάθεια να κερδίσει σε μια ακρόαση για τηλεοπτικές διαφημίσεις. Φεύγοντας και λίγο πριν γευτεί ξανά την απόρριψη, εμφανίζεται ως εκ θαύματος μπροστά της ο γοητευτικός παραγωγός και σκηνοθέτης Βίτο Πινιόλι. Από εκείνη τη στιγμή αποφασίζει να τον παρασύρει στο σπίτι της όπου και θα τον κρατήσει σχεδόν αιχμάλωτο με οποιοδήποτε μέσον μπορεί να σκεφτεί και να βάλει σε εφαρμογή ένα γυναικείο μυαλό.

 

Αυτοί οι δυο ουσιαστικά άγνωστοι άνθρωποι σταδιακά ξετυλίγουν τα συναισθήματά τους σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, καταφέρνουν να έρθουν κοντά και να καταλάβουν ότι μέσα σε μια αχανή κι αφιλόξενη πόλη η ισχύς βρίσκεται εν τη ενώσει.

 

Ο Γρηγόρης Βαλτινός αποδίδει εύστοχα την αμηχανία του ελαφρώς άγαρμπου αλλά καλοπροαίρετου Πινιόλι που είναι ορατή καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου ενώ τονίζει τις ατάκες του με τους μορφασμούς του προσώπου του και τις διανθίζει με λεπτή ειρωνεία χαρίζοντάς μας αρκετά κωμικά στιγμιότυπα. Στο πρώτο μέρος είναι πιο συγκρατημένος δίνοντας την αίσθηση του κουρασμένου, στη συνέχεια όμως αποκτά περισσότερο νεύρο και ενέργεια. Οι πιο δραματικές στιγμές μοιάζουν να είναι το στοιχείο του, καταφέρνει ωστόσο να διατηρήσει την απαραίτητη ισορροπία και εσωτερικότητα χωρίς να πέφτει στην παγίδα του μελοδραματισμού.

 

Η Ζέτα Μακρυπούλια αιφνιδιάζει ευχάριστα στην αυθόρμητη επικοινωνία της με το κοινό - το οποίο μάλιστα ανταποκρίνεται πολύ θετικά - ερμηνεύοντας με κέφι όχι μόνο τη Λώρα Μπλάου αλλά και επιπλέον ρόλους (ρωσίδα καλόγρια, τσιγγάνα). Διαθέτει τη ζωντάνια και την αέρινη παρουσία που ζητά η ηρωίδα της και φαίνεται να απολαμβάνει την παρουσία της πάνω στη σκηνή όπου σαγηνεύει, θυμώνει, δακρύζει, αυτοσαρκάζεται.

 

Από την άλλη πλευρά, το σύμπαν μοιάζει να συνωμοτεί υπερβολικά εύκολα υπέρ της: ο αποκλεισμός από το χιόνι, ο Πινιόλι που στην προσπάθειά του να δραπετεύσει πέφτει από τη σκάλα κι αναγκάζεται να επιστρέψει, η αναπάντεχα συγκινητική αντίδραση του γιου του από τον οποίο έχει απομακρυνθεί χρόνια. Η σκηνή της μεταστροφής του Πινιόλι και η πολυπόθητη πρόταση γάμου έρχονται απροσδόκητα καταλήγοντας σε ένα υπέρ του δέοντος παραμυθένιο και μη ρεαλιστικό happy end.

 

Ο Γ. Βαλτινός βρίσκεται στο σκηνοθετικό τιμόνι μιας παράστασης που στήνεται απλά και χωρίς εκπλήξεις συνάδοντας έτσι με το ανάλαφρο κλίμα του έργου. Στον ίδιο ανήκουν επίσης και οι νοσταλγικές μουσικές επιλογές. Ευχάριστη ανάσα οι διακοπές της φυσικής ροής της ιστορίας και η διήγηση-αλληλεπίδραση με το κοινό αλλά και η έκδηλη χημεία ανάμεσα στο πρωταγωνιστικό δίδυμο. Τα σκηνικά του Διονύση Χριστοφιλογιάννη συμπληρώνουν την εικόνα του μικρού και συμπαθητικού διαμερίσματος στη Νέα Υόρκη μέσα στο οποίο εκτυλίσσονται τα γεγονότα.

 

Σε γενικές γραμμές, η συγκεκριμένη θεατρική επιλογή θα κάνει όσους αναζητούν δόσεις χιούμορ και ρομαντισμού να περάσουν δυο ευχάριστες ώρες μακριά από έγνοιες και προβληματισμούς. Βαθιά φιλοσοφικά νοήματα δεν υπάρχουν, κρατήστε όμως τις δυο συμβουλές του κειμένου: ο σημαντικότερος ρόλος της ζωής μας είναι να δίνουμε πάντα τον γνήσιο, αυθεντικό εαυτό μας και η διαπίστωση του ότι για να αποκτήσουμε οτιδήποτε δεν αρκεί μόνο να το θέλουμε πολύ, χρειάζεται να το διεκδικήσουμε με όλο μας το είναι. Και τότε, ακόμα κι ένα μικρό ή μεγάλο θαύμα μπορεί να συμβεί.

 

 

Ο Γρηγόρης Βαλτινός και η Ζέτα Μακρυπούλια παρουσιάζουν την κωμωδία «Ήρθες και θα μείνεις», των Ρενέ Τέιλορ καιΤζόζεφ Μπολόνια, στο Θέατρο Ιλίσια. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Εκτύπωση
Περισσότερα
«Για μια ανάσα»: Ελεύθερη πτώση σε μια Ευρώπη που ρημάζει
11.11.2016 17:10
Η Βρετανίδα συγγραφέας Ζίνι Χάρις τοποθετεί δύο γυναίκες στο επίκεντρο αυτού του απρόβλεπτου ταξιδιού. Σίγουρα χωρίς το έξυπνο και συχνά πικρό χιούμορ, η δυσοίωνη διαπίστωση για το μέλλον της ανθρωπότητας θα ήταν πολύ βαριά. Όσο η πλοκή προχωρά, τα μηνύματα έρχονται πιο συμπυκνωμένα, πιο ωμά και πιο κοντά στο σήμερα. Σε μια Ευρώπη που διαλύει τους τραπεζικούς κανόνες, ερημώνει τους δρόμους, μπερδεύει και κρατά μάτια και σύνορα κλειστά, ο καθένας από εμάς θα μπορούσε να γίνει ο ανώνυμος μετανάστης μέσα στη βάρκα που πασχίζει να φτάσει στη στεριά.
Φρόυντ και Χίτλερ: Μια υποθετική συνάντηση που ίσως άλλαζε την ιστορία
14.10.2016 17:07
Θα μπορούσατε να φανταστείτε τον Αδόλφο Χίτλερ, τον άνθρωπο που έγραψε τις μελανότερες σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας να ξεστομίζει τη λέξη «φόβος»; Να αγωνιά και να ικετεύει για μια πρόβλεψη σχετικά με τη δική του κλινική περίπτωση; Ο Γερμανός συγγραφέας Άρνολντ Μπέρνφελντ εμπνέεται το έργο του «Ο μικρός Χίτλερ» μπλέκοντας μυθοπλαστικά και βιογραφικά στοιχεία από τα παιδικά κι εφηβικά χρόνια του Χίτλερ και με αρκετή φαντασία φέρνει αντιμέτωπους στην αρένα - κυριολεκτικά και μεταφορικά - δύο «θηρία» της σύγχρονης ιστορίας, έναν κορυφαίο ψυχαναλυτή κι έναν κορυφαίο δικτάτορα.
«Φιλοκτήτης»: Όταν η ποίηση συναντά τον αρχαίο μύθο του Σοφοκλή
23.09.2016 17:52
Με αφορμή τον δραματικό μονόλογο του Γιάννη Ρίτσου «Φιλοκτήτης», βρέθηκα για δεύτερη φορά στο παραδοσιακό πλακιώτικο Βρυσάκι με την εσωτερική αυλή, τη σκαλιστή σκάλα και τις ξύλινες καρέκλες του να φυσούν ένα φθινοπωρινό αεράκι άλλης εποχής. Και πάλι σε έργο του σκηνοθέτη και ηθοποιού Ένκε Φεζολλάρι, που μετά τη Μπερνάρντα Άλμπα του επιστρέφει ερμηνεύοντας ένα υπέροχο και βαθύ κείμενο.
«Επτά επί Θήβας»: Όταν το πάθος για εξουσία νικά την αδελφική αγάπη
08.09.2016 13:43
Ο Ετεοκλής βρίσκεται μόνος στη σκηνή. Μοιάζει προβληματισμένος, σιωπηλός, φοβισμένος. Είναι όμως και ο περήφανος ηγέτης και υπερασπιστής της πόλης των Θηβών, την οποία οφείλει να προφυλάξει με κάθε κόστος από την επίθεση του αδελφού του Πολυνείκη που κινείται εναντίον της έχοντας συγκεντρώσει έξι ακόμη βασιλείς.
«Πλάτωνα, Απολογία Σωκράτη»: Μια ρεαλιστική απεικόνιση του πλατωνικού κειμένου σε πραγματικό χρόνο
22.07.2016 16:50
Στο θέατρο Βράχων το σκηνικό είναι λιτό, όπως υπήρξε και ολόκληρος ο βίος του Σωκράτη: μια καρέκλα και μια κλεψύδρα, μέσα από την οποία ο ήχος της σταγόνας συνοδεύει ως μοναδικό εφέ τον τελευταίο λόγο του φιλόσοφου, την περίφημη «Απολογία» του.
«Γκιακ»: Μνήμες πολέμου και ένας αγώνας εξιλέωσης
21.06.2016 17:15
Γκιακ. Αρβανίτικη λέξη, βαριά και τραχιά, τόσο στην προφορά όσο και στο νόημα που περικλείει. Είναι πρωτίστως το αίμα το συγγενικό, το κοινό, που ενώνει τους ανθρώπους. Είναι ακόμα το αίμα που χωρίζει, που κάνει τους ανθρώπους εχθρούς: αυτό που χύνεται από φόνο για λόγους εκδίκησης, για λόγους τιμής, για έναν άγραφο νόμο που συνεχίζεται και διαιωνίζεται.
«Ξένοι»: Τρεις γενιές κι ένας αέναος φαύλος κύκλος
23.05.2016 15:01
Ξένοι. Μια λέξη κοφτή, καθημερινή, πολυχρησιμοποιημένη, που περικλείει μέσα της κάτι πολύ κοντινό και οικείο και ταυτόχρονα απόμακρο και απορριπτικό. Εννοιολογικά μπορεί να διαβαστεί σε τουλάχιστον τρία επίπεδα: ένας άνθρωπος άγνωστος, η απομόνωση μέσα στην κοινωνία ή το οικογενειακό περιβάλλον, η αποσύνδεση από τον πυρήνα της ύπαρξής μας.
«Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί»: Υπαρξιακές συγκρούσεις και απολογισμός της ζωής και της τέχνης
25.04.2016 15:45
Μπορεί ένας άνθρωπος νεκρός εσωτερικά να αναστηθεί μέσω του θανάτου; Αξίζει η τέλεια αφοσίωση σε κάτι - έστω υψηλό και ιδεατό - αν το τίμημα είναι μια ολόκληρη ζωή χαμένη; Και πού οδηγεί η επίπονη αναμέτρηση ενός καλλιτέχνη με την τέχνη του;