Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Αύγουστος Κορτώ: Η τελευταία ματιά στον Άδη

Αύγουστος Κορτώ: Η τελευταία ματιά στον Άδη

Δεν υπάρχει για μένα πιο συγκλονιστική στιγμή στην αρχαία ελληνική μυθολογία απ’ τη στιγμή όπου ο Ορφέας, έχοντας κατέβει στον Άδη απ’ την τρελή του αποθυμιά για την αγαπημένη του Ευρυδίκη, γυρνάει, παρά τον όρο που του έθεσε ο Πλούτων, και την κοιτάζει για τελευταία φορά προτού την καταπιεί παντοτινά το σκότος.


Αυτή τη συγκίνηση κι αυτή τη συντριβή προσπάθησα να ψηλαφίσω στο τελευταίο μου βιβλίο, μαζί με την κάθοδο στη δική τους προσωπική κόλαση του Χάρη και της Νόρας, διότι πλέον και γι' αυτούς η ζωή - όπως και για τον Ορφέα - είναι αβίωτη χωρίς τον γιο τους Άγγελο.


Μόνο που για μια τέτοια κατάβαση στον μυχό της ανυπαρξίας απαιτείται κάτι περισσότερο απ’ την αγάπη και τον σπαραγμό της. Μια δύναμη που να κάμπτει την πραγματικότητα στις επιθυμίες της - κάτι που μονάχα η τρέλα, που μεταμορφώνει και παραμορφώνει, μπορεί να πετύχει.


Κι εγώ, περισσότερο σαν ηδονοβλεψίας ή κινηματογραφιστής παρά σαν αφηγητής, κρύβομαι και παρατηρώ την ιστορία της κοινής παραφροσύνης τους, και την αναμέτρησή τους με το φάσμα της απώλειας καθώς αυτό λίγο - λίγο παίρνει τη μορφή ενός θηρίου που παραμονεύει, έτοιμο να κατασπαράξει τους χαροκαμένους γονείς.


Ήταν δύσκολο, απάνθρωπα δύσκολο ώρες - ώρες, το να χειρίζομαι μιαν ιστορία βουτηγμένη σε τέτοιο πένθος, μα η αλήθεια είναι πως η συγγραφή του "Επειδή είναι η καρδιά μου" υπήρξε λυτρωτική εμπειρία.


Όπως εύχομαι να είναι και για τους αναγνώστες του.


Info: Ο Αύγουστος Κορτώ γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1979. Έχει εκδώσει διηγήματα, μυθιστορήματα, ποιήματα , νουβέλες, κριτικές και βιβλία για παιδιά. Από τις Εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορεί επίσης το μυθιστόρημα του «Το βιβλίο της Κατερίνας».


* Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 31

Σχετικές ειδήσεις
Βάγια Κάλφα: Η περίφημη απουσία των ποιητών (και) σήμερα. Δύο σκέψεις
18.11.2016 17:12
Λέγεται πάλι τελευταία ότι αυτό που λείπει σήμερα είναι οι μεγάλοι ποιητές και ότι ποτέ δεν ηταν πιο δύσκολο να βρούμε αυτόν τον ένα που θα γράψει και θα ταράξει την εποχή του. Με άλλα λόγια, έχουμε πολλούς γραφιάδες, αλλά όχι πνεύματα. Παρα-λογοτεχνία ας πούμε παρά λογοτεχνία. Τι συμβαίνει όμως με την παρα-κριτική; Αυτή την κριτική που διαπιστώνει ότι εκδίδονται καμιά χιλιάδα συλλογές τον χρόνο και ότι καμιά δεν αξίζει το χρόνο της; Από την κριτική που έχει θέσει ένα κριτήριο από πριν (αν το έχει θέσει) και ακυρώνει ό,τι δεν ανταποκρίνεται σε αυτό;
Πέλα Σουλτάτου: Το κόκκινο παντελόνι του Πήτερ
21.07.2016 12:01
Ο Μάης ήταν ο μήνας των ταξιδιών. Πέρασα πολλές ώρες στον αέρα και πήρα ξανά μυρωδιά από ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Όταν με ρώτησε κάποιος τι μου λείπει περισσότερο από τα χρόνια που έζησα στο Λονδίνο, απάντησα αυθόρμητα “Το κόκκινο παντελόνι του Πήτερ”. Και το ποδήλατο του Άλαν. Η αφίσα με τον Μάη του ’68 έξω από το γραφείο της Μεγκ. Το πίρσιν στη μύτη της Σάρον. Τα κόκκινα μάγουλα της Άντζελα από το αλκοόλ.
5 βιβλία που αξίζει να διαβάσετε φέτος το καλοκαίρι
19.07.2016 12:46
Κάθε καλοκαίρι δημιουργείται μία μεγαλύτερη διάθεση για διέξοδο μέσω της ανάγνωσης. Αυτή η διαδικασία ψυχαγωγίας αξίζει να έχει εγγυήσεις μιας και ο χρόνος είναι χρήμα. Τα παρακάτω βιβλία παρουσιάζουν το καθένα ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον τόσο ως προς την θεματολογία όσο και προς τη σημασία τους και αυτό γιατί είναι βαθιά ανθρώπινα, στέρεα ως προς την λογοτεχνική τους ποιότητα και προσφέρουν στον αναγνώστη πληροφορίες για πρόσωπα και πράγματα ενώ παράλληλα εγείρουν ερωτήματα και γεννούν συναισθήματα. Κάθε βιβλίο έχει επιλεγεί με την μέθοδο του μελισσοκόμου που επιθυμεί την καλύτερη δυνατή σοδειά μελιού.
Σοφία Νικολαΐδου: Καλά και σήμερα
15.06.2016 11:51
Διαγνώστηκα με καρκίνο στον μαστό τη Δευτέρα 22 Σεπτεμβρίου στις 15:27 σε ένα διαγνωστικό κέντρο στη Βασιλίσσης Όλγας. Μέχρι το δευτερόλεπτο που άκουσα το «κατά πάσα πιθανότητα, ναι» από τον ακτινολόγο, πίστευα πως ο καρκίνος συμβαίνει στους άλλους.
Ρέα Βιτάλη: Ενδιαφέρουσες χώρες οι άνθρωποι
17.12.2015 17:06
Τήνος. Πού ακριβώς; Αδύνατο να θυμηθώ. Ίσως γιατί οι λέξεις που ακολούθησαν, διέγραψαν τον τόπο. Άλλωστε ότι ακολούθησε ήταν εξω-στεριανό, ήταν ουράνιο. Όπως οι μοιραίες συναντήσεις. «Να δω, εσάς, ποιος θα σας γράψει τη βιογραφία σας;» τον ρώτησα ενώ μέσα μου αναρωτιόμουν πώς πήρα αυτό το θάρρος. Κι ήρθε ένα «Εσύ» που με εξανάγκασε να ανοιγοκλείσω τα βλέφαρα των ματιών μου σαν εκείνες τις πορσελάνινες κούκλες που κατοικούν πια σκονισμένες μόνο σε καταστήματα με αντίκες. Άκουσα καλά; Το εννοούσε; Πώς το χειρίζομαι; «Πότε ξεκινάμε;», «Αύριο».