Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017
Ο Σωσίας – Έφη Μπίρμπα: Κριτική θεάτρου
Δημοσίευση: Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2015 15:59
Ο Σωσίας – Έφη Μπίρμπα: Κριτική θεάτρου

«Για να γράψεις πρέπει να υποφέρεις πολύ»

Φ. Ντοστογιέφσκι

 

Ο «Σωσίας» ή «Διπλός άνθρωπος», γραμμένο το 1846, αποτελεί ένα από τα πρώτα κείμενα του Ντοστογιέφσκι και πρόδρομο των μεγάλων του έργων που τον καθιέρωσαν στο παγκόσμιο λογοτεχνικό στερέωμα. Λιγότερο διάσημο στην Ευρώπη, σε σχέση με τους ογκόλιθους «Έγκλημα και Τιμωρία», «Δαιμονισμένοι» κοκ, είχε παρόλα αυτά την ευτυχία να μεταφερθεί δύο φορές στη μεγάλη οθόνη το 1968 και το 2013.

 

Ο Ντοστογιέφσκι επηρεάστηκε βαθιά τόσο από το πνεύμα της εποχής του, όσο και τους μεγάλους ομοεθνείς του λογοτέχνες. Έγραψε το «Σωσία» στην αρχή της δημιουργίας των μεγαλουπόλεων, όταν οι άνθρωποι άρχισαν να αντιλαμβάνονται ή να ανακατασκευάζουν τον εαυτό τους και το περιβάλλον τους πολύ διαφορετικά. Με τον άγραφο νόμο της κοινωνικής απροσεξίας, το άτομο μετατρέπεται μία απλή μονάδα, άγνωστη, αποξενωμένη, χωρίς ταυτότητα, κάτι που φαίνεται να απασχόλησε πολύ τον συγγραφέα ως προς τη σύνθεση αυτού του ιδιαίτερου και μυστηριώδους κειμένου.

 

Ο Γκολιάτκιν, ένας τυπικός δημόσιος υπάλληλος, ζει μοναχικά και διακατέχεται από μια παροιμιώδη εσωστρέφεια και αποστροφή προς την κοινωνία γύρω του. Έχει αποφασίσει να μην τσαλακώσει το «είναι» του για να υποταχτεί στις επιταγές των καιρών, πράγμα που σταδιακά τον διαλύει ψυχικά. Κάποια στιγμή αντιλαμβάνεται πως αυτός ο επιδιωκόμενος αντικομφορμισμός είναι κάτι που δεν επιθυμεί πλέον, μιας και καθίσταται ξαφνικά αναγκαία η αποδοχή από τους άλλους. Εκεί εμφανίζεται ένας άνθρωπος που του μοιάζει ή ένας άλλος εαυτός, μία ακόμη εκδοχή του ίδιου και η ψυχική του ισορροπία μεταβάλλεται δραματικά, λίγο πριν την τραγική κατάληξη.

 

Η εικαστικός Έφη Μπίρμπα, πρόσφερε μία ιδιαίτερη, ενδιαφέρουσα μα φορτωμένη με ευρήματα σκηνοθετική προσέγγιση. Εστίασε στο εικαστικό κομμάτι, δίνοντας λιγότερη έμφαση στο λόγο, κάτι που για μεγάλη μερίδα κοινού, κατέστησε δυσνόητη και υπερβολικά λόγια τη σύλληψη. Από την άλλη, στον θεατή επιβάλλεται να προσφέρεται και το κάτι παραπάνω, αρκεί να υπάρχει σαφήνεια ως προς τις προθέσεις. Η κανονική μορφή του κειμένου παρακάμφθηκε και εστιάστηκαν κάποιες συγκεκριμένες καταστάσεις του βίου του ήρωα, υπό το πρίσμα της ψυχολογικής του διεργασίας. Η ατμόσφαιρα που δημιουργείται με όλα τα επιμέρους υλικά είναι υποβλητική και καθηλωτική.

 

Ο Άρης Σερβετάλης, για ακόμα μία φορά είναι κινησιολογικά άψογος. Ακριβής, με μέτρο, έχει ένα υπέρ το δέον αξιόλογο σκηνικό αποτέλεσμα. Ο λόγος του όμως, φαντάζει σε κάποια σημεία αδύναμος και άνευρος. Το ίδιο και οι υπόλοιποι καλοί ηθοποιοί του θιάσου, που είχαν εναρμονισμένες κινήσεις, μα αποδυναμωμένη εκφορά (Γιώργος Συμεωνίδης, Συμεών Τσακίρης , Κωνσταντίνος Καρβουνιάρης, Δρόσος Σκώτης).

 

Από μία σκοπιά ψυχολογικής καταβύθισης, η σπάνια εικαστική αυτή περφόρμανς, αναδεικνύει το «Σωσία», έναν τύπο ανθρώπου πάντοτε υπαρκτό, σκιαγραφώντας απαλά, τις εσωτερικές ρωγμές μιας κοινωνικής τραγωδίας.

 

 

O Σωσίας, του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι παρουσιάζεται στο Θέατρο Ροές, σε σκηνοθεσία Έφης Μπίρμπα, με τον Άρη Σερβετάλη στο ρόλο του Γκολιάτκιν. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Εκτύπωση
Περισσότερα
«Τρειςευτυχισμένοι»: Ο φαύλος κύκλος της απιστίας
14.02.2017 13:59
Λίγα χρόνια μετά την «Υπόθεση της οδού Λουρσίν», το Θέατρο Πορεία ξαναστρέφεται στα κείμενα του Λαμπίς και τον σχολιασμό του περί απιστίας και διάλυσης των σχέσεων. Στον Λαμπίς, όπως και στον Φεντώ, κυριαρχούν τα ερωτικά τρίγωνα. Όμως ειδικά στον «Πιο ευτυχισμένο από τους τρεις», όπως είναι η ακριβής μετάφραση του τίτλου, οι κώδικες του είδους έχουν εκραγεί.
«1984»: Δυστοπικά μαρτύρια με διαχρονική σημασία
11.01.2017 15:23
Το μεγαλειώδες κύκνειο άσμα του Τζωρτζ Όργουελ, «1984» γράφτηκε το 1948, όμως αποδείχτηκε ακραία προφητικό, αν αναλογιστεί κανείς πως στις μετέπειτα εποχές, όπως και η δική μας, άνθρωποι «παραδίδουν» την ιδιωτικότητά τους σε κάθε είδους «Μεγάλο αδερφό», ο απολυταρχισμός κάνει και πάλι ορατή την ύπαρξή του μέσα στην κοινωνία και διάφορες χώρες ανά την υφήλιο βρίσκονται σε μια αδιάκοπη πολεμική σύγκρουση.
«Δεύτερη φωνή»: Μια κοινωνία γεμάτη απωθημένα
07.12.2016 12:18
Η κρίση και η περίοδος που τη γέννησε, τροφοδοτεί αρκετά συχνά το θέατρό μας, δίνοντας στους δημιουργούς διάφορες αφορμές για δραματουργικούς σχολιασμούς. Ένα τέτοιο έργο, είναι και η «Δεύτερη φωνή» του Μιχάλη Ρέππα και του Θανάση Παπαθανασίου, που απεικονίζει με απόλυτο ρεαλισμό, την ελληνική κοινωνία που παρακμάζει σταθερά, μέσα από τον πιο «ισχυρό» πυρήνα της: την οικογένεια.
«Το ’21»: Ελληνική Επανάσταση σε ροκ τόνους
22.11.2016 12:09
Τι μουσικές θα συνόδευαν ιδανικά την Ελληνική Επανάσταση; Παραδοσιακοί ήχοι όπως τους έχουμε συνηθίσει ή μήπως οι ροκ και πανκ αποχρώσεις αποτελούν ένα πιο ταιριαστό «χαλί» στα γεγονότα; Ο Άρης Μπινιάρης φαίνεται να απαντά σε αυτήν την απορία, μέσα από «Το ’21», μια παράσταση που ύστερα από τη μεγάλη επιτυχία της σε Φεστιβάλ Αθηνών και Gazarte, την βρίσκουμε αυτή τη φορά στο θέατρο Πορεία.
Είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών: Top Girls, Αλέξης Ρίγλης
28.07.2016 14:58
Σε μια εποχή που κυλάει με φρενήρεις ρυθμούς, τα διλήμματα και οι ενδοιασμοί που γεννιούνται στη σύγχρονη γυναίκα είναι πολλαπλοί. Ζητήματα όπως η επιλογή καριέρας ή οικογένειας ή η κοινωνική ανέλιξη με πολλά θύματα και σκληρές συνέπειες, είναι μόνο μερικά από όσα αναδύθηκαν τα χρόνια της έντονης ανάγκης για χειραφέτηση. Στον απόηχο όλων αυτών των κοινωνικών συγκυριών, αλλά ταυτόχρονα την περίοδο ενός πολιτικού αναβρασμού, η Caryl Churchill γράφει τα «Top Girls», με τα οποία εξερευνά ένα σύνολο φεμινιστικών ανησυχιών και επιδιώκει να απομυθοποιήσει τις κατηγορίες της τάξης και του φύλου, προκειμένου να συμβάλει στην πολιτική μεταμόρφωση των γυναικών.
«Τρεις αδερφές»: Ζωές γεμάτες ανεκπλήρωτες προσδοκίες
23.05.2016 17:11
Από τα πιο αναγνωρίσιμα έργα του Τσέχωφ, οι «Τρεις αδερφές», αφηγούνται το ταξίδι τριών γυναικών σε ένα σύμπαν πλημμυρισμένο συναισθήματα και τρυφερές, ανεκπλήρωτες προσδοκίες.
«Χειρόγραφο» - Χάρις Αλεξίου: Απολογισμός μιας μεγάλης πορείας
15.04.2016 11:27
«Σήμερα ήταν τρύγος και πατήσαμε σταφύλια», είναι η πρώτη φράση που ακούγεται από το στόμα της γυναίκας που μπαίνει κρατώντας στα χέρια ένα ηλεκτρονικό σημειωματάριο, του οποίου η οθόνη είναι το μοναδικό πράγμα που φωτίζει το πρόσωπό της στο πυκνό σκοτάδι. Ξεκινά τότε μια επισκοπική απαρίθμηση γεγονότων της πρώιμης ζωής της. «Σήμερα η γιαγιά έφτιαξε τηγανίτες και έβαλε πετιμέζι», «Σήμερα ο μπαμπάς είναι άρρωστος», «Σήμερα η μαμά έβαψε τα ρούχα μαύρα για να είναι έτοιμα», «Σήμερα ο μπαμπάς πήγε στην εκκλησία, γύρισε και πέθανε».
«Άννα Καρένινα»: Καταστροφικά πάθη στην Ρωσία του 19ου αιώνα
08.04.2016 15:45
Ακόμα και όποιος δεν έχει ποτέ πιάσει στα χέρια του το μυθιστόρημα του Τολστόι, γνωρίζει επιγραμματικά την τραγική ιστορία της ηρωίδας που απελπισμένη έπεσε στις ράγες του τρένου, αποζητώντας διέξοδο στα βασανιστικά της διλήμματα και αμφιθυμίες. Το βιβλίο αποτελεί ψηφιδωτό της ρωσικής κοινωνίας του 19ου αιώνα, ενώ την κεντρική του πλοκή, αποτελεί το ερωτικό δράμα μιας νέας και όμορφης γυναίκας, της Άννας, η οποία αδυνατώντας να ζήσει όπως πραγματικά επιθυμεί κοντά στο πρόσωπο που αγαπά, πνίγεται μέσα στις κοινωνικές συμβάσεις.