Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Βασίλης Σκαρμούτσος: Ζούμε σε κοινωνίες όπου κύριο χαρακτηριστικό τους είναι η μαζική υστερία

Βασίλης Σκαρμούτσος: Ζούμε σε κοινωνίες όπου κύριο χαρακτηριστικό τους είναι η μαζική υστερία

Delirium. Υστερία. Μαζική υστερία. Ένα φαινόμενο που ξεκίνησα να μελετώ πριν δύο χρόνια σχεδόν  προκειμένου να πραγματοποιήσω μία παράσταση με βάση την κίνηση πάνω στο φαινόμενο αυτό. Φαινόμενο που, όπως αποδείχθηκε, ταίριαξε πολύ καλά στην τέχνη του χοροθεάτρου. Βασικά του χαρακτηριστικά η μετάδοση και η επανάληψη . Μεταδίδεται σαν ιός και επαναλαμβάνεται συνεχόμενα, δεν μπορεί να δοθεί επιστημονική εξήγηση για το λόγο που προκαλείται ούτε και γιατί τα περιστατικά μαζικής υστερίας συμβαίνουν κυρίως σε γυναίκες.

 

Οι αρχαίοι πίστευαν ότι η μήτρα της γυναίκας μετακινείται μέσα στο σώμα της και έτσι προκαλείται η υστερία. Όμως πέρα από αυτά ζούμε σε μία κοινωνία όπου περιστατικά μαζικής υστερίας συμβαίνουν διαρκώς, η μελέτη του έργου επικεντρώθηκε στα χαρακτηριστικά της μαζικής υστερίας και σε πραγματικά περιστατικά, και στην απόδοση αυτών σε χοροθεατρική performance.

 

Όμως πέρα από αυτά η προσέγγιση προχώρησε και σε άλλα επίπεδα, σε πιο απλά και καθημερινά, στο πως αυτά τα χαρακτηριστικά αναγνωρίζονται σε πιο καθημερινές πράξεις και πως εν τέλει το φαινόμενο της μαζικής υστερίας υπάρχει σε μεγαλύτερη συχνότητα γύρω μας από αυτή που αναγνωρίζουμε.

 

Η κριτική της aleajactaest αναφέρεται στο γεγονός πως ζούμε σε κοινωνίες όπου κύριο χαρακτηριστικό τους είναι η μαζική υστερία, είτε πρόκειται για καταναλωτική υστερία είτε για συμπεριφορική, υστερία είτε για επιβαλλόμενες μορφές υστερίας, το ερώτημα που τίθεται όμως είναι αν υπάρχει διαφυγή από τέτοιου είδους φαινόμενα.

 

Η παράσταση Delirium θα παρουσιαστεί από το χοροθέατρο aleajactaest στο Χώρο Τέχνης 14η Μέρα (Σάββατο 31/1, ώρα :20.30, Κυριακή 1/2, ώρα :20.30, Σάββατο 7/2, ώρα :20.30, Κυριακή 8/2, ώρα :20.30)

Σχετικές ειδήσεις
Λία Τσολάκη: FLUX
08.07.2016 10:57
Εξερευνώντας τον ενδιάμεσο χώρο μεταξύ σωμάτων και αρχιτεκτονικής, θεατών και performer, θηλυκού και αρσενικού, διακρίνει κανείς επόπτες και εποπτευόμενους. Ο επόπτης. Αυτός που κοιτάει. Θα μπορούσε να είναι το κοινό, οι θεατές. Θα μπορούσε να είναι και ο καλλιτέχνης. Στην προκειμένη περίπτωση, οι θεατές γίνονται performer, οι performer σχήματα, ο άνδρας γυναίκα, η γυναίκα άντρας και η αρχιτεκτονική πρώτη ύλη. Η παράσταση FLUX εντοπίζεται σε αυτές τις ρωγμές. Στον ενδιάμεσο χώρο δηλαδή.
Κατερίνα Φώτη: Για εκείνη την μικρή στιγμή ακινητοποίησης του χρόνου...
27.04.2016 16:18
Πριν από μερικά χρόνια, βρέθηκα να συλλέγω πληροφορίες από πολλαπλές πηγές για το χορό του μηχανικού, παραδοσιακό χορό της Καλύμνου. Το νησί αυτό ζει με τον τρόπο ζωής των σφουγγαράδων, αποκαλούμενων εκεί μηχανικών. Παλιότερα, η αναχώρηση και η επιστροφή τους είχε μια σχεδόν θρησκευτική τελετουργία. Οι γυναίκες, όταν αναχωρούσαν τα καΐκια, φορούσαν όλες λευκά τσεμπέρια στα μαλλιά για να είναι τυχερό το ταξίδι των οικείων τους.
Εύη Σούλη: Αστικές ουτοπίες σε κατάρρευση
20.04.2016 17:30
Μη τόποι, άχρονοι, φανταστικοί, ιδανικές κοινωνίες με τέλειο κοινωνικό, πολιτικό και νομικό σύστημα. Χαμένες Ατλαντίδες στα βάθη των θαλασσών. Ιδεολογίες για το καλό και το δίκαιο, το ηθικό και το ορθό. Κριτικές και αναλύσεις και θεωρίες. Προσπάθειες και απογοητεύσεις. Το τείχος του μίσους και ο Cave στα φτερά του Έρωτα. Μητέρες με όνειρα και εφηβικά παιχνίδια. Έρωτες και καταρρεύσεις και ξανά έρωτες. Ώρα μηδέν, κενό.
Inner Movers: Ανακαλύπτοντας το μυστήριο της ανθρώπινης μετακίνησης…
13.04.2016 11:27
Νέοι προβληματίζονται, επικοινωνούν, εκφράζονται, δημιουργούν, κινούνται και μετακινούνται από τη θέση τους για να ανακαλύψουν το μυστήριο της ανθρώπινης μετακίνησης. Το project Inner Movers είναι ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα για νέους με θέμα τις παραστατικές και ψηφιακές τέχνες και συγκεκριμένα την τέχνη του videodance και της site-specific performance.
Μαρίνα Μαυρογένη: Ο φόβος της γελοιότητας στην τέχνη του χορού
05.02.2016 11:36
Μου αρέσει να δημιουργώ με άξονα το χιούμορ και να βρίσκω τον τρόπο εκείνο της ανεπιτήδευτης έκφρασης. Αυτό το Φεβρουάριο χορογραφώ και σκηνοθετώ δύο performances στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων με τίτλους «4» και «Η Χαρά της Αποτυχίας». Είναι δύο έργα που φλερτάρουν με τη γελοιότητα, με το άτεχνο καλλιτεχνικό δημιούργημα.