Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Είδαμε το βραβευμένο «Μάρτυς μου ο Θεός» στο Vault

Είδαμε το βραβευμένο «Μάρτυς μου ο Θεός» στο Vault

«Μην παίρνεις το μέρος των αγγέλλων. Είναι πολύ μικροπρεπές»

D.H. Lawrence

 

Μια αλληγορία για τoν ξεπεσμό του ατόμου, του ενός και ανεπανάληπτου, μα τόσο αντιπροσωπευτικού στην Ελλάδα του σήμερα, είναι ο θεατρικός Μονόλογος, ο εμπνευσμένος από το ομότιτλο εξαιρετικό βιβλίο του Μάκη Τσίτα, Μάρτυς μου ο Θεός (εκδ. Κίχλη), που τιμήθηκε πρόσφατα με το βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης 2014. Τη δραματουργική επεξεργασία για το θέατρο έκανε ο ίδιος ο συγγραφέας, συμπυκνώνοντας γεγονότα και καταστάσεις με απίστευτη δεξιοτεχνία και ευρηματικότητα. Ο συγγραφέας, αναζητώντας την πνευματική Ελλάδα, έρχεται αντιμέτωπος με την πραγματικότητα, την οποία και αναπλάθει.

 

Από την Μαρία Κοτοπούλη


Ο Χρυσοβαλάντης, ο ήρωας του έργου είναι ένας από μας. Ίσως θα πρέπει να προσέξουμε το σύνθετο όνομά του, βαλάντιο και χρυσός που έρχεται σε αντίθεση με την πραγματικότητα, αφού ο ήρωας όχι μόνο δεν έχει στην κατοχή του χρυσό μα ούτε και βαλάντιο. Άνθρωπος με φιλοδοξίες που δεν έχει όμως την ικανότητα να τις πραγματώσει. Ημιμαθής, άφραγκος, άνεργος και άεργος,  ολίγον ρατσιστής, εύπιστος, απροσάρμοστος, ασθενής, με επιθυμίες έξω και πάνω από τις δυνατότητές του, διανθίζει το λόγο του με φράσεις από  εκκλησιαστικά κείμενα, μηχανικά, έχοντας πλήρη άγνοια του περιεχομένου τους. Πόσοι άραγε από εμάς δεν ακούμε μηχανικά τον ιερό λόγο χωρίς να τον κατανοούμε; Η αλήθεια είναι ότι έχει μεγάλη δυσκολία και χρειάζεται μελέτη για να εισχωρήσει κανείς στα άδυτά του. Αυτό το γνωρίζει άριστα  ο  Μάκης Τσίτας και για τούτο  επιλέγει κείμενα που έχουν περάσει στον καθημερινό, παροιμιακό λόγο και ο ήρωας, άλλα απαγγέλλει και άλλα ψάλλει, εκστασιαζόμενος. Χρησιμοποιεί όμως και σύμβολα που εκμεταλλεύτηκε έξυπνα η σκηνοθέτης, Σοφία Καραγιάννη, όπως το μπλουζάκι των πάλαι ποτέ Ολυμπιακών Αγώνων, σημάδι ευμάρειας και άμετρης σπατάλης, με τα καλά και τα κακά  που άφησαν κληρονομιά στον ελληνικό λαό. Το καθρεφτάκι με το οποίο καλλωπίζεται  και ναρκισσεύεται, προδίδει  μια απόπειρα συνομιλίας με τον εαυτό του, φαντάζει όμως και σαν εκείνο τον καθρέφτη του Νεκρομάντη, απ’ όπου ξεπηδούν οι προφητείες. Η οικογενειακή φωτογραφία που έχει δίπλα του, αντανακλά ολόκληρη τη  ζωή του, που είχε και  έχασε, σπάνια στιγμή ελεγειακής θλίψης  και  νοσταλγίας από τον ηθοποιό Ιωσήφ Ιωσηφίδη. Το ερημικό, δημόσιο παγκάκι που καταλαμβάνει και διάγει το βίο του, μόνος, συντρίμμι της ζωής και η Αγία Γραφή, ύψιστο πνευματικό φορτίο που, αλίμονο, κουβαλά και δεν κατανοεί. Κατακλυζόμενος από αντιφατικά συναισθήματα, αφηγείται έκπληκτος τις περιπέτειες της περασμένης του ζωής, σαν να έχει μπροστά του ένα μεγάλο ακροατήριο, πράγμα που μας οδήγησε συνειρμικά στις Καρέκλες του Ιονέσκο.  Κλαίει από συγκίνηση, γελάει όταν ανακαλεί τις Ευτυχισμένες Ημέρες του, κι εδώ μας παραπέμπει στον Μπέκετ. Μυκάται, στη θύμηση του τυραννικού αφεντικού και η κραυγή του απελπισμένη, όπως εκείνη, στον πίνακα του Edward Munch.  Παραπομπές έξυπνες, λεπτές, απόλυτα ελεγχόμενες από τον ηθοποιό που ενσαρκώνει τον ήρωα.

 

Ο θεατρικός χρόνος τρέχει και συνταιριάζει τα σπασμένα κομμάτια. Επιθυμία του συγγραφέα είναι να διατρανώσει την αλήθεια του και το επιτυγχάνει με μοναδικό τρόπο μέσα από τον  αλλοπαρμένο  Χρυσοβαλάντη, θαυμάσια ερμηνευμένο από τον Ιωσήφ Ιωσιφήδη. Με ωραίο σωστό λόγο, με πλήρη έλεγχο των δυνατοτήτων του, λιτός, ο ηθοποιός , απέφυγε τις υπερβολές, ήταν ό,τι ο ρόλος απαιτούσε.  Εκπληκτικές οι θεατρικές του μεταμορφώσεις και μεταπτώσεις, από το αστείο στο σοβαρό, από το κωμικό στο τραγικό. Άριστη δουλειά από τη σκηνοθέτη  Σοφία Καραγιάννη, η οποία με τις λεπτές παρεμβάσεις της άφησε τον ήρωα να αναπλάσει αβίαστα το μύθο της ζωής του. Έργο απαιτήσεων, έξοχα ερμηνευμένο από όλη τη δημιουργική ομάδα της Εταιρείας Θεάτρου GAFF, στο Θέατρο VAULT. Ο Χρυσοβαλάντης, είναι ένας ακόμα σημαντικός ήρωας, που προστέθηκε στη φιλολογία των Θεατρικών Μονολόγων.

Τα εύσημα ανήκουν σε  όλους!       

Υ.Γ. Αν μας ρωτούσε κάποιος τι θα προτιμούσαμε, το βιβλίο ή το θεατρικό έργο , δε θα μπορούσαμε να απαντήσουμε γιατί το βιβλίο έχει τη μαγεία της αφήγησης ενώ το θεατρικό έργο  τη μαγεία του γίγνεσθαι.   

 

 

*Η εταιρεία θεάτρου GAFF και ο πολυχώρος VAULT παρουσιάζoυν το έργο του Μάκη Τσίτα, “Μάρτυς μου ο Θεός”. Η παράσταση λόγω μεγάλης επιτυχίας πήρε παράταση. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ


*Το βιβλίο του Μάκη Τσίτα, με τίτλο Μάρτυς μου ο Θεός, που τιμήθηκε με το Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαικής Ένωσης 2014, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κίχλη. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Σχετικές ειδήσεις
«Για μια ανάσα»: Ελεύθερη πτώση σε μια Ευρώπη που ρημάζει
11.11.2016 17:10
Η Βρετανίδα συγγραφέας Ζίνι Χάρις τοποθετεί δύο γυναίκες στο επίκεντρο αυτού του απρόβλεπτου ταξιδιού. Σίγουρα χωρίς το έξυπνο και συχνά πικρό χιούμορ, η δυσοίωνη διαπίστωση για το μέλλον της ανθρωπότητας θα ήταν πολύ βαριά. Όσο η πλοκή προχωρά, τα μηνύματα έρχονται πιο συμπυκνωμένα, πιο ωμά και πιο κοντά στο σήμερα. Σε μια Ευρώπη που διαλύει τους τραπεζικούς κανόνες, ερημώνει τους δρόμους, μπερδεύει και κρατά μάτια και σύνορα κλειστά, ο καθένας από εμάς θα μπορούσε να γίνει ο ανώνυμος μετανάστης μέσα στη βάρκα που πασχίζει να φτάσει στη στεριά.
Φρόυντ και Χίτλερ: Μια υποθετική συνάντηση που ίσως άλλαζε την ιστορία
14.10.2016 17:07
Θα μπορούσατε να φανταστείτε τον Αδόλφο Χίτλερ, τον άνθρωπο που έγραψε τις μελανότερες σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας να ξεστομίζει τη λέξη «φόβος»; Να αγωνιά και να ικετεύει για μια πρόβλεψη σχετικά με τη δική του κλινική περίπτωση; Ο Γερμανός συγγραφέας Άρνολντ Μπέρνφελντ εμπνέεται το έργο του «Ο μικρός Χίτλερ» μπλέκοντας μυθοπλαστικά και βιογραφικά στοιχεία από τα παιδικά κι εφηβικά χρόνια του Χίτλερ και με αρκετή φαντασία φέρνει αντιμέτωπους στην αρένα - κυριολεκτικά και μεταφορικά - δύο «θηρία» της σύγχρονης ιστορίας, έναν κορυφαίο ψυχαναλυτή κι έναν κορυφαίο δικτάτορα.
Είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών: Top Girls, Αλέξης Ρίγλης
28.07.2016 14:58
Σε μια εποχή που κυλάει με φρενήρεις ρυθμούς, τα διλήμματα και οι ενδοιασμοί που γεννιούνται στη σύγχρονη γυναίκα είναι πολλαπλοί. Ζητήματα όπως η επιλογή καριέρας ή οικογένειας ή η κοινωνική ανέλιξη με πολλά θύματα και σκληρές συνέπειες, είναι μόνο μερικά από όσα αναδύθηκαν τα χρόνια της έντονης ανάγκης για χειραφέτηση. Στον απόηχο όλων αυτών των κοινωνικών συγκυριών, αλλά ταυτόχρονα την περίοδο ενός πολιτικού αναβρασμού, η Caryl Churchill γράφει τα «Top Girls», με τα οποία εξερευνά ένα σύνολο φεμινιστικών ανησυχιών και επιδιώκει να απομυθοποιήσει τις κατηγορίες της τάξης και του φύλου, προκειμένου να συμβάλει στην πολιτική μεταμόρφωση των γυναικών.
Το δάνειο - Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος & Παντελής Δεντάκης: Κριτική θεάτρου
28.12.2015 14:28
«Αν δεν μου δώσεις το δάνειο, θα πηδήξω τη γυναίκα σου». Αρκεί μια ακίνδυνη και μάλλον αστεία μπλόφα που φαίνεται να ξεστομίζεται στον αέρα για να ανατραπεί μέσα σε 85 θεατρικά λεπτά όλο το καλοστημένο και αψεγάδιαστα τακτοποιημένο σύμπαν ενός τραπεζίτη;
Είδαμε την «Σαλώμη» σε σκηνοθεσία Θέμελη Γλυνάτση
21.12.2015 16:50
Πανσέληνος. Μία παράδοξη νύχτα, που ο ερωτισμός επιβάλλεται θριαμβικά στην βασιλική αυλή, γεννιέται και κορυφώνεται ένα μεγάλο δράμα. Ένα δράμα που θα έχει ουσιαστικό κόστος και ξεκινά από μία τρέλα, μία παρόρμηση και ένα απορριπτικό βλέμμα. Η πριγκίπισσα Σαλώμη, κόρη της Ηρωδιάδας, ακούει τη φωνή του Ιοκανάαν, ενός προφήτη-αιχμαλώτου του Τετράρχη και μαγεύεται. Χωρίς σαφή όρια μεταξύ του παιχνιδιού της, της νεανικής της τρέλας ή ενός ειλικρινή και δυνατού έρωτα, νιώθει μία ακατανίκητη επιθυμία να τον δει και να του μιλήσει.