Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016
Ματωμένος Γάμος - Γιάννης Κακλέας: Κριτική θεάτρου
Δημοσίευση: Τετάρτη, 7 Ιανουαρίου 2015 14:41
Ματωμένος Γάμος - Γιάννης Κακλέας: Κριτική θεάτρου

Ο «Ματωμένος γάμος» του Λόρκα, δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις στο ελληνικό κοινό, μιας και αποτελεί ένα από τα πιο αγαπητά και πολυανεβασμένα έργα της παγκόσμιας δραματουργίας. Μάλιστα, αν μετρήσουμε πόσες φορές έχει παιχτεί μόνο την τελευταία εικοσαετία από κρατικές ή μη σκηνές, επαγγελματικούς και ερασιτεχνικούς θιάσους, πολύ πιθανό να βρεθούμε μπροστά σε έναν αριθμό που θα μας εκπλήξει.

 

Ο Λόρκα, επηρεασμένος από κάποιον αιματοβαμμένο γάμο οικείων του προσώπων στην Αλμερία το 1928, συνθέτει ένα σκοτεινό έργο , πλημμυρισμένο ισπανικό πάθος και στολισμένο με ανδαλουσιανή ποίηση και λαογραφία.

 

Για πολλά χρόνια η οπτική εστίαζε κυρίως στο ηθογραφικό κομμάτι του έργου, αυτό που φαντάζει σε πρώτη ανάγνωση μια καταγραφή της αγροτικής ζωής και της εθιμικής τελετουργίας, με χαρακτήρες επίπεδους, χωρίς προσωπικότητα και ατομικότητα. Εξού και το γεγονός ότι οι περισσότεροι ήρωες δεν διαθέτουν όνομα: Νύφη, Γαμπρός, Μητέρα Γαμπρού, Πατέρας Νύφης κοκ. Όμως, η λυρική ποίηση, το διαρκές τραγούδι της ζωής και του θανάτου, περιχυμένο με την ισπανική ιδιοσυγκρασία και παράδοση, οι συμβολικές μορφές του Φεγγαριού και του Θανάτου και η σμίξη φανταστικού και ρεαλιστικού επιπέδου, αποτελούν αναμφισβήτητα ένα δυνατό πρωτοποριακό κράμα. 

 

Σε ένα τόσο διάσημο έργο και με τους σκηνοθέτες να δίνουν επίμονα σημασία τις περισσότερες φορές στη λαογραφική διάσταση, κάθε νέα σκηνοθετική προσπάθεια είναι επιθυμητή και καλοδεχούμενη. Αρκεί να μην ξεχνάμε πως τόσο σημαντικά κείμενα, γεμάτα συμβολισμούς και κρυμμένες παγίδες, εκθέτουν το σκηνοθέτη που θα επιχειρήσει να επιβάλλει την δική του άποψη πάνω από την ουσία τους, αντί να καθοδηγηθεί από αυτήν. Ο Γιάννης Κακλέας επιχειρεί διαφορετική ανάγνωση, διανθίζοντας τη σύλληψη με γκροτέσκο στοιχεία και σωματική προσέγγιση σε σημαντικά σημεία του έργου: επιλέγει μια νέα ηλικιακά γυναίκα για το ρόλο της Μάνας, αφήνει να αιωρούνται υπονοούμενα για οιδιπόδειο σύμπλεγμα, περιγράφει το θάνατο σαν απανταχού παρούσα σκιά που παραπέμπει περισσότερο σε χαρακτήρα από κόμικς, απορρίπτει εντελώς την φολκλόρ διάσταση του έργου και περιγράφει το ερωτικό τρίγωνο με μία ενδιαφέρουσα σκηνοθετημένη σωματικά στιγμή. Έδωσε βάση στη δημιουργία ιδιαίτερων εικόνων και φορμών και γενικότερα θα λέγαμε πως η παράσταση ήταν πλούσια σε τεχνική και καίρια ευρήματα, έλειπε όμως σε αρκετά σημεία το συναίσθημα. Τα αφαιρετικά σκηνικά του Μανόλη Παντελιδάκη και τα μίνιμαλ κοστούμια της Εύας Νάθενα, εξυπηρέτησαν το σκοπό του Γ. Κακλέα. Καίριες οι μουσικές επιλογές του Γιώργου Μιχαλόπουλου, που υπογράμμιζαν την ατμόσφαιρα, ενώ έξοχοι και υποβλητικοί ήταν οι φωτισμοί του Σάκη Μπιρμπίλη.

 

Οι ηθοποιοί προσπάθησαν αρκετά να υπηρετήσουν τις οδηγίες του σκηνοθέτη. Η Εβελίνα Παπούλια, έχει ούτως ή άλλως δυναμική παρουσία και λόγο πάνω στο σανίδι, ήταν πειστική, μα δεν παρέπεμπε σε μία μορφή βασανισμένη και γερασμένη. Ακόμα και εάν ο σκοπός ήταν μία μητρική φιγούρα να ανταγωνίζεται την ομορφιά και την παρουσία της νύφης στην καρδιά του γιου σε όλα τα επίπεδα, απέχει πολύ από την περιγραφή του αρχικού κειμένου. Η Λένα Παπαληγούρα ήταν αρκετά καλή σε αυτό που της ζητήθηκε, δίνοντας περισσότερο βάρος στην απαιτητική σκηνική παρουσία μιας γκόθικ αισθητικής. Οι Δημήτρης Μοθωναίος και Λάμπρος Κτεναβός δεν απέδωσαν τον βαθύ συναισθηματισμό των ανταγωνιστών, όμως εκτέλεσαν όμορφα τις χορογραφίες. Ο Δημήτρης Γεωργαλάς ήταν μεστός και άμεσος, με έλεγχο του τόνου και της φωνής του, όπως και η Ιφιγένεια Αστεριάδη, που όμως ως Φεγγάρι κράτησε κάποιες αποστάσεις από την παθιασμένη ποιητικότητα του λόγου. Η Ειρήνη Μπούνταλη από την άλλη, στάθηκε κάπως αναποφάσιστα απέναντι στην ηρωίδα της. Η Αριάδνη Καβαλλιέρου, είναι μία ηθοποιός εύπλαστη και μεταβαλλόμενη, πειστικότατη στην ιδιαίτερη μεταμόρφωση, με την οποία κατάφερε να ξεχωρίσει.

 

Αν και η παράσταση ήταν μακριά από την κλασική γραμμή που ακολουθείται, αυτήν του ανδαλουσιανού τοπίου και του παθιασμένου θρήνου, αποτελεί σίγουρα μία ακόμα ενδιαφέρουσα προσπάθεια για να γνωρίσει το κοινό τον πραγματικό Λόρκα, του Duende και των ξακουστών εσωτερικών κραδασμών της ισπανικής ψυχής. 

 

 

*Το εμβληματικό έργο του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, Ματωμένος Γάμος , παρουσιάζεται στο Θέατρο Αποθήκη σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Εκτύπωση
Περισσότερα
«Το ’21»: Ελληνική Επανάσταση σε ροκ τόνους
22.11.2016 12:09
Τι μουσικές θα συνόδευαν ιδανικά την Ελληνική Επανάσταση; Παραδοσιακοί ήχοι όπως τους έχουμε συνηθίσει ή μήπως οι ροκ και πανκ αποχρώσεις αποτελούν ένα πιο ταιριαστό «χαλί» στα γεγονότα; Ο Άρης Μπινιάρης φαίνεται να απαντά σε αυτήν την απορία, μέσα από «Το ’21», μια παράσταση που ύστερα από τη μεγάλη επιτυχία της σε Φεστιβάλ Αθηνών και Gazarte, την βρίσκουμε αυτή τη φορά στο θέατρο Πορεία.
Είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών: Top Girls, Αλέξης Ρίγλης
28.07.2016 14:58
Σε μια εποχή που κυλάει με φρενήρεις ρυθμούς, τα διλήμματα και οι ενδοιασμοί που γεννιούνται στη σύγχρονη γυναίκα είναι πολλαπλοί. Ζητήματα όπως η επιλογή καριέρας ή οικογένειας ή η κοινωνική ανέλιξη με πολλά θύματα και σκληρές συνέπειες, είναι μόνο μερικά από όσα αναδύθηκαν τα χρόνια της έντονης ανάγκης για χειραφέτηση. Στον απόηχο όλων αυτών των κοινωνικών συγκυριών, αλλά ταυτόχρονα την περίοδο ενός πολιτικού αναβρασμού, η Caryl Churchill γράφει τα «Top Girls», με τα οποία εξερευνά ένα σύνολο φεμινιστικών ανησυχιών και επιδιώκει να απομυθοποιήσει τις κατηγορίες της τάξης και του φύλου, προκειμένου να συμβάλει στην πολιτική μεταμόρφωση των γυναικών.
«Τρεις αδερφές»: Ζωές γεμάτες ανεκπλήρωτες προσδοκίες
23.05.2016 17:11
Από τα πιο αναγνωρίσιμα έργα του Τσέχωφ, οι «Τρεις αδερφές», αφηγούνται το ταξίδι τριών γυναικών σε ένα σύμπαν πλημμυρισμένο συναισθήματα και τρυφερές, ανεκπλήρωτες προσδοκίες.
«Χειρόγραφο» - Χάρις Αλεξίου: Απολογισμός μιας μεγάλης πορείας
15.04.2016 11:27
«Σήμερα ήταν τρύγος και πατήσαμε σταφύλια», είναι η πρώτη φράση που ακούγεται από το στόμα της γυναίκας που μπαίνει κρατώντας στα χέρια ένα ηλεκτρονικό σημειωματάριο, του οποίου η οθόνη είναι το μοναδικό πράγμα που φωτίζει το πρόσωπό της στο πυκνό σκοτάδι. Ξεκινά τότε μια επισκοπική απαρίθμηση γεγονότων της πρώιμης ζωής της. «Σήμερα η γιαγιά έφτιαξε τηγανίτες και έβαλε πετιμέζι», «Σήμερα ο μπαμπάς είναι άρρωστος», «Σήμερα η μαμά έβαψε τα ρούχα μαύρα για να είναι έτοιμα», «Σήμερα ο μπαμπάς πήγε στην εκκλησία, γύρισε και πέθανε».
«Άννα Καρένινα»: Καταστροφικά πάθη στην Ρωσία του 19ου αιώνα
08.04.2016 15:45
Ακόμα και όποιος δεν έχει ποτέ πιάσει στα χέρια του το μυθιστόρημα του Τολστόι, γνωρίζει επιγραμματικά την τραγική ιστορία της ηρωίδας που απελπισμένη έπεσε στις ράγες του τρένου, αποζητώντας διέξοδο στα βασανιστικά της διλήμματα και αμφιθυμίες. Το βιβλίο αποτελεί ψηφιδωτό της ρωσικής κοινωνίας του 19ου αιώνα, ενώ την κεντρική του πλοκή, αποτελεί το ερωτικό δράμα μιας νέας και όμορφης γυναίκας, της Άννας, η οποία αδυνατώντας να ζήσει όπως πραγματικά επιθυμεί κοντά στο πρόσωπο που αγαπά, πνίγεται μέσα στις κοινωνικές συμβάσεις.
«Το Κουκλόσπιτο»: Συναισθηματική αποκάλυψη με πρώιμη φεμινιστική χροιά
28.03.2016 13:36
Χρειάζονται μόνο λίγες μέρες ανελέητης συναισθηματικής πίεσης και εκβιαστικής αγωνίας για μια σύζυγο και μητέρα στην Σκανδιναβία του 19ου αιώνα, ώστε να αποφευχθεί η αναμενόμενη κατάρρευσή της και να αποκαλυφθεί ένας πηγαίος δυναμισμός και μια αναπάντεχη διάθεση για ανεξαρτησία. Η Νόρα είναι μια γυναίκα ευτυχισμένη και ικανοποιημένη με τον μέχρι τώρα συζυγικό βίο. Με μια φαινομενική αφέλεια, απολαμβάνει να ξοδεύει χρήματα για την οικογένειά της, γεγονός που εκνευρίζει τον άνδρα της, Τόρβαλντ.
«Victor-Victoria»: Ερωτικά μπερδέματα υπό τους ήχους της jazz
02.03.2016 16:20
Το τελευταίο διάστημα το μιούζικαλ βρίσκει στην Ελλάδα ένα πρόσφορο έδαφος για να αναδειχθεί και να αγαπηθεί εν τέλει από συντελεστές και κοινό. Χρειάστηκε πολύς χρόνος για να αναιρεθεί η αντίληψη μιας παλιακής αισθητικής ως προς το είδος και να επενδυθεί αρκετό χρήμα στις διάφορες παραγωγές, καθώς και εκσυγχρονισμός της σκηνοθετικής/ερμηνευτικής οπτικής τους. Ένα από τα πιο πολυδιαφημισμένα μιούζικαλ της φετινής σεζόν, το «Victor-Victoria», παίζεται αυτόν τον καιρό στο θέατρο Πάνθεον.
Φάουστ- Κατερίνα Ευαγγελάτου: Κριτική θεάτρου
03.02.2016 15:47
Ο Φάουστ του Γκαίτε αποτελεί πάντοτε μια μεγάλη πρόκληση τόσο για τους σκηνοθέτες που αναλαμβάνουν να φέρουν στα μέτρα ενός θεατρικού σκηνικού τον οργιαστικό κόσμο του Γερμανού δημιουργού, όσο και για τους ηθοποιούς που καλούνται να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις κάποιων από τους πιο διφορούμενους και απαιτητικούς ρόλους της παγκόσμιας δραματουργίας.