Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Ρηνιώ Κυριαζή: Η Μεγάλη Άρκτος μας θυμίζει ό,τι ο άνθρωπος ύψωσε ψηλά για να το βλέπει και να τον οδηγεί

Ρηνιώ Κυριαζή: Η Μεγάλη Άρκτος μας θυμίζει ό,τι ο άνθρωπος ύψωσε ψηλά για να το βλέπει και να τον οδηγεί

Μ’ άρεσαν πάντοτε τα ακραία πράγματα όπως μια βαθειά ερωτική σχέση, μια βαθειά φιλία, μια αγάπη έξω απ’ τα όρια, ένα χάι κου, μια πιρουέτα στον πάγο, ένας χορευτής που πάλλεται, ένα τραγούδι τρυφερό κι ένα τραγούδι που σκίζει το σώμα , η Μίρκα Γεμεντζάκη, ένα λουλούδι που ανθίζει, ένα παιδικό τραύμα, μια ταινία που δεν καταλαβαίνω τίποτα, ένα μπαομπάμπ στην Αφρική και η μελαγχολία της λίμνης των Ιωαννίνων- με όλα γελάω και με όλα κλαίω.


Δεν μ’ άρεσαν οι φόβοι μας που μας κυριαρχούν, οι αλήθειες που δεν λέγονται, τα σταματήματα από την κρίση των άλλων, από τις κρίσεις τις δικές μας, οι απόψεις μας, τα λεφτά που έχουμε και τα λεφτά που δεν έχουμε… Μ’ αρέσουν οι αστροφυσικοί μας που επαναστατούν και φωνάζουν ‘η ύλη είναι η καμπυλότητα του τίποτα στο τίποτα και γι αυτή την καμπυλότητα του τίποτα στο τίποτα καταστρέφουμε τη ζωή μας!’ (Μ. Δανέζης) … ‘ο σημερινός μετέωρος άνθρωπος θα ισορροπήσει μόνον αν απλώσει το χέρι του στους άλλους μετέωρους ανθρώπους, και ακόμα σ’ ένα περιβάλλον μοναδικό και ανεκτίμητο, που υπήρξε μάρτυρας στη γένεση της ζωής’ ( Γ. Γραμματικάκης), η αγάπη μόνο μετράει, οι βεβαιότητες ανατρέπονται, η εκπαίδευση κωφεύει και η Κασσάνδρα που παίζει με τον Απόλλωνα τιμωρείται να μιλάει εναντίον του πολέμου και να μην ακούγεται, όπως μια μουγκή που διασχίζει τα βουνά και τις χαράδρες και τραγουδάει μόνο συνοδεία με τα αηδόνια και μέσα στα πηγάδια αναζητά τα αστέρια όπως οι επιστήμονες στο πείραμα της Πύλου… τόση ομορφιά κρυμμένη και φανερή πίσω από τις καριέρες μας, τις ανασφάλειές μας και τη ντροπή μας καθώς περνάμε δίπλα απ’ τους ανθρώπους που κοιμούνται στα παγκάκια, πόση προσπάθεια ενάντια στην ομορφιά και πόση ευτέλεια στους πολιτικούς μας λόγους, πόσα πτώματα σχέσεων και λέξεων…


Η Μεγάλη Άρκτος μας θυμίζει ό,τι ο άνθρωπος ύψωσε ψηλά για να το βλέπει και να τον οδηγεί, ό,τι σημάδια έφτιαξε με τα αστέρια για να του δείχνουν το δρόμο, το 2014 έφυγε και δεν μάθαμε τίποτα, πάλι θα σκοτωθούμε μεταξύ μας, πάλι θα αφήσουμε ανατολές και ηλιοβασιλέματα να γλιστρήσουν δίπλα μας χωρίς να τους επιτρέψουμε να μας παρηγορήσουν.


H Μεγάλη Άρκτος της Ρηνιώς Κυριαζή, σε σκηνοθεσία του Νίκου Φλέσσα παρουσιάζεται στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων. Περισσότερες πληροφορίες.

Σχετικές ειδήσεις
Αθανασία Καραγιαννοπούλου: Η Αγάπη είναι το φάρμακο για τα δεινά μιας εποχής
03.11.2016 14:38
Η Αθανασία Καραγιαννοπούλου γράφει για το De Profundis (Εκ Βαθέων), την αριστουργηματική ερωτική επιστολή του Όσκαρ Ουάιλντ που «ζωντανεύει» στη β’ Σκηνή του Θεάτρου της Οδού Κεφαλληνίας.
Αρκαδία Ψάλτη: Όταν πήγαινα σχολείο…
01.04.2016 16:59
Όταν πήγαινα σχολείο, πολλά απογεύματα που γύριζα από ιδιαίτερο σταματούσα στο λιμάνι να δω τα πλοία που έφευγαν. Ονειρευόμουν ότι τελείωνε γρήγορα το σχολείο και επιτέλους βρισκόμουν μέσα σε ένα απ αυτά και έριχνα μαύρη πέτρα πίσω μου. Μπλουμ. Το όνειρο έγινε πραγματικότητα και αποδεσμευμένη απ ότι ένιωθα να με περιορίζει και να με πιέζει άρχιζα την ζωή μου στην μεγάλη πόλη. Η ζωή για την εμπειρία της. Διάφορες φάσεις όχι πάντα ευχάριστες ή ανώδυνες μα αναπόφευκτες και σίγουρα γεμάτες ενδιαφέρον.
Ευαγγελία Βαλσαμα: Είναι μεγάλη μου Τιμή να μ’ έχουν επιλέξει δύο δυνατές προσωπικότητες...
18.03.2016 15:09
<<Η Αποκάλυψη>>, του Ιωάννη του Θεολόγου, η μεταφορά του Ιερού κειμένου της Αποκάλυψης στον Υπαίθριο χώρο του Ιερού Σπηλαίου το 2012 σκηνοθετημένο από τους Barbara Hoffmann & Till Sterzenbach, ήταν η αρχή γι’ αυτό που έρχομαι να παρουσιάσω στις 19 Μαρτίου στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Αποκαλύφθηκε ένα μονοπάτι που από τότε το περπατώ με σεβασμό.
Δημήτρης Μπασλάμ: Για «Τα παπούτσια του βαρύτονου»
19.02.2016 16:00
Η ιδέα της παράστασης βασίζεται στη νοητή ύπαρξη ενός καθρέφτη. Στo είδωλo που βλέπει ο Κύριος Χαρίτονος να αντικατοπτρίζεται σ΄ αυτόν. Κάποιες φορές κοιτάζει με ευχαρίστηση, κάποιες φορές το βλέμμα του αναγκάζεται να αλλάξει διαδρομή. Να κρυφτεί. Από τον φόβο της αποτυχίας. Από το μεγάλο βαρίδιο ενός πιθανού λάθους που ίσως κάνει.
Λίλα Μπακλέση:  Η δική μου «Γκάμπυ»
08.12.2015 16:26
Κλεισμένοι σε έναν εργοστασιακό χώρο, έξω η ζέστη αφόρητη, προσπαθούμε να κατανοήσουμε αυτή τη γυναίκα. Όλοι μαζί. Καφέδες, μπισκότα, τσιγάρα, τοστάκια, ταπεράκια. Διαφωνίες, γέλια, αρχίζουμε να γνωρίζουμε ο ένας τον άλλο. Τα ταψιά του Αγγέλου, μισό τυρόπιτα ,μισό σπανακόπιτα. Τα αγόρια τρέχουν σε ακροάσεις, αναμονή. Τα καταφέρνουν. Η διαδρομή γεμάτη δυσκολίες αλλά και αισιοδοξία. Αλλάζουμε, σκεφτόμαστε σαν εκείνη, πιο ελεύθερα.