Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

Empty Frame: Κάτι κινείται στην ελληνική μουσική σκηνή: Ιστορίες επιτυχίας από τη χώρα που έχει χορτάσει από... success stories!

Empty Frame: Κάτι κινείται στην ελληνική μουσική σκηνή: Ιστορίες επιτυχίας από τη χώρα που έχει χορτάσει από... success stories!

Αν και ζούμε σε δύσκολες εποχές, η ελληνική αγγλόφωνη ροκ σκηνή , έχει να επιδείξει σπουδαία πράγματα τα τελευταία χρόνια. Τόσο σε επίπεδο σύνθεσης όσο και παραγωγής.


Μπορεί το κίνητρο για κάθε συγκρότημα ή καλλιτέχνη να διαφέρει, για παράδειγμα, άλλοι κάνουν μουσική για την δόξα, ορισμένοι για τα λεφτά και άλλοι για να ικανοποιήσουν την ναρκισσιστική πλευρά τους, ωστόσο, υπάρχει μια μεγάλη κινητικότητα σε αρκετές πόλεις.


Δίσκοι που ικανοποιούν όλα τα ρεύματα και τους δρόμους που έχει η ροκ μουσική, δίσκοι που όλοι μας θα πρέπει να αναζητήσουμε, να αγοράσουμε, να ακούσουμε και να στηρίξουμε.


Σιγά σιγά ή, για την ακρίβεια, δειλά δειλά γίνονται και πιο μεγάλες προσπάθειες για κοινές εμφανίσεις, φεστιβάλ που οι μουσικοί τα οργανώνουν μόνοι τους (χωρίς την "ομπρέλα" κάποιας εταιρείας παραγωγής κ.λ.π.) με στόχο απλώς να βρουν κοινό πάτημα να επικοινωνήσουν τις δουλειές τους σε περισσότερο κόσμο. Άλλωστε αυτό δεν είναι και το νόημα; Να πάρει σάρκα και οστά αυτό που ονομάζεται "σκηνή" στις περισσότερες χώρες;


Και όλα αυτά συμβαίνουν στην χώρα του “success story”, των φασιστών και των συνομιλητών τους, των τηλε-δικαστών και των δημοσιογράφων εκβιαστών, του πολιτικού τέρατος «μαζί τα φάγαμε».


Φανταστείτε να ζούσαμε στην «Δανία των Βαλκανίων» όπως κάποιοι μας είχαν υποσχεθεί, λίγα μόλις χρόνια πριν.


Info: Οι Empty Frame γεννήθηκαν το 2005. Φέτος κυκλοφόρησε ο δεύτερος δίσκος τους με τίτλo "Τhe Βlackbird Flies". Πιστεύουν οτι το Mundobasket θα το κερδίσει  η Αργεντινή και ότι η Υoko Οno δεν έπαιξε κανέναν ρολο στην διάλυση των Beatles. (Yeah... right!)

 

* Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 29

Σχετικές ειδήσεις
Echo Train: Κορεσμός στη μουσική και μια άλλη οπτική
22.04.2016 15:46
Μιλάνε χρόνια τώρα για κορεσμό στη μουσική, αλλά και γενικότερα στις τέχνες, στις συνήθειες, στις ιδέες. Αναρωτιέμαι αν αυτό όντως ισχύει ή θα έπρεπε να το δούμε μέσα απο ένα άλλο πρίσμα. Υπάρχει η τάση όταν ακούμε μια μουσική σήμερα να τη χαρακτηρίζουμε ανάλογα με το ποια δεκαετία μας θυμίζει ή σε ποια βασίζεται.
Ημισκούμπρια: Όταν οι σοβαροφανείς ταράζονται
05.04.2016 14:38
Μια σκοτεινή βραδιά στα early 90’s και ένα λεωφορείο που κουνάει και τρίζει σαν πειραματική industrial. Ένα μικρό Walkman με μπαταρίες στο τελείωμα τους και Public Enemy “Don’t believe the hype” στα ακουστικά «ψείρες». Όνειρα και αναζητήσεις στην μουσική που γνωρίζεις ότι την λένε Rap αλλά δεν φαίνεται να σκοτίζει τον διπλανό σου που ακούει την τελευταία συλλογή από λαϊκά τραγούδια ,ούτε τον παραδιπλανό σου που ακούει ροκ του 60.Σε κοιτούν γιατί φοράς ένα καπελάκι μέσα στην νύχτα.
Βαγγέλης Στεφανόπουλος: Πρώτα το μαθαίνεις και ύστερα το ξεχνάς
11.03.2016 16:55
Από όλα τα είδη μουσικής η τζαζ ίσως είναι το πιο ελεύθερο και αφηρημένο. Ο ερμηνευτής ή συνθέτης μπορεί να παίξει ή να γράψει ό, τι θέλει την στιγμή της έμπνευσης του χωρίς να δεσμεύεται από αυστηρούς κανόνες όπως στην κλασσική μουσική ή την ποπ (πολλοί δεν γνωρίζουν ότι και η ποπ μουσική έχει κανόνες και ίσως τους πιο αυστηρούς).
Θοδωρής Κότσυφας: Ελληνική jazz σκηνή...
24.02.2016 11:13
Ακούω ολοένα και συχνότερα αυτές τις λέξεις τα τελευταία χρόνια. "Ελληνική", "Τζαζ", "σκηνή".
Monsieur Minimal (Χρήστος Τσιτρούδης): Ποιοι είναι αυτοί που θα κρίνουν τηv μουσική και τους δημιουργούς της?
24.12.2015 15:03
Κατά καιρούς διαβάζω βαρύγδουπες κριτικές διαφόρων δισκοκριτικών οι οποίοι στην προσπάθεια τους να εντυπωσιάσουν χάνουν το πραγματικό νόημα της μουσικής και αναλώνονται άλλοτε σε καλές άλλα τις περισσότερες φορές σε κακόγουστες φαντεζί φρασεολογίες. Αυτό φαντάζομαι ότι γίνεται γιατί με κάποιο τρόπο και αυτοί οι άνθρωποι προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα δικό τους έργο τέχνης με τις λέξεις τους με αποτέλεσμα να ξεχνάν το πραγματικό έργο, τη μουσική.