Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Δημήτρης Δημόπουλος: Προσδεθείτε, το σταντ-απ απογειώνεται!

Δημήτρης Δημόπουλος: Προσδεθείτε, το σταντ-απ απογειώνεται!

Ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους: σταντ-απ δεν είναι «αυτό που μαζευόμαστε πολύς κόσμος και γινόμαστε ρεζίλι», αυτό είναι το ρεβεγιόν με το σόι! Επίσης στο σταντ-απ δεν λέμε ανέκδοτα: ο κάθε κωμικός γράφει το δικό του υλικό που παρουσιάζει.


Ναι, δεν λέμε ό,τι μας έρθει εκείνη την ώρα στο κεφάλι, υπάρχει κείμενο , υπάρχει σκέψη, υπάρχει προετοιμασία. Ο κάθε κωμικός είναι συγγραφέας, σκηνοθέτης και παρουσιαστής του υλικού του, πράγμα που δημιουργεί μεγάλη σύγχυση στην εφορία, μιας και δεν υπάρχει κωδικός επιτηδεύματος «σταντ-απ κωμικός». Ακόμα. Γιατί το σταντ-απ αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα βρίσκεται στην πιο ενδιαφέρουσα φάση του, με παραστάσεις σε θέατρα και μπαρ σε κάθε μεριά της χώρας, από σόλο εμφανίσεις των παλαιότερων κωμικών μέχρι βραδιές open-mic όπου όλο και περισσότεροι νέοι κωμικοί δοκιμάζονται στην πιο απογυμνωμένη μορφή κωμωδίας που υπάρχει: ένας κωμικός και το κοινό


Ο κωμικός έχει λίγα δευτερόλεπτα από τη στιγμή που θα ανέβει στη σκηνή για να δώσει το προσωπικό του στίγμα, να εδραιώσει την περσόνα του και να δημιουργήσει τη σχέση που θέλει με το κοινό. Αν τα καταφέρει, η παράστασή του απογειώνεται. Αν όχι, ο κωμικός είναι αναγκασμένος να «πεθάνει» στη σκηνή. Μην αγχώνεσαι όμως, αγαπητέ αναγνώστη, αυτό το ξέρουμε όλοι οι κωμικοί και αργά ή γρήγορα αναγκαζόμαστε να το αποδεχτούμε. Γιατί δεν υπάρχει σταντ-απ κωμικός που να μην έχει «πεθάνει» στη σκηνή. Είναι η στιγμή που ως κωμικός καταλαβαίνεις πως δεν είσαι ο χαβαλετζής της παρέας, αλλά ένας καλλιτέχνης που παίρνει τα ρίσκα του και χρεώνεται τις επιτυχίες και τις αποτυχίες του. Είναι γνωστό άλλωστε το απόφθεγμα πως «ο θάνατος είναι εύκολος, η κωμωδία είναι δύσκολη». Αυτό ισχύει για τον κωμικό. Για το κοινό ισχύει συνήθως το εξίσου γνωστό απόφθεγμα «πεθάναμε από τα γέλια».


Info: Ο Δημήτρης Δημόπουλος ξεκίνησε στην κωμωδία ως σταντ-απ κωμικός το 1996 ως μέλος της ομάδας «Νύχτες Κωμωδίας». Επιμελείται και παρουσιάζει την παράσταση «Comedy Fridays» κάθε Παρασκευή στο PassPort Art στον Πειραιά και συμμετέχει σε παραστάσεις σταντ-απ με άλλους κωμικούς σε όλη την Ελλάδα. Ο μονόλογός του «Αντί Διδακτορικού» είναι το πρώτο μαγνητοσκοπημένο σόλο Έλληνα σταντ-απ κωμικού και σύντομα θα μαγνητοσκοπηθεί και το δεύτερο με τίτλο «Υπερπαραγωγή» στο BlackBox στη Θεσσαλονίκη.

https://www.facebook.com/djimdjim

Σχετικές ειδήσεις
Δέσποινα Αναστάσογλου - Δημήτρης Αγαρτζίδης: Πώς είναι, άραγε, μια ολόκληρη προσωπικότητα;
06.12.2016 13:43
Η Δέσποινα Αναστάσογλου και ο Δημήτρης Αγαρτζίδης γράφουν για την «Persona», μία από τις σημαντικότερες ταινίες του εικοστού αιώνα, η οποία “ζωντανεύει” στη σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου.
Δημήτρης Μπασλάμ: Για «Τα παπούτσια του βαρύτονου»
19.02.2016 16:00
Η ιδέα της παράστασης βασίζεται στη νοητή ύπαρξη ενός καθρέφτη. Στo είδωλo που βλέπει ο Κύριος Χαρίτονος να αντικατοπτρίζεται σ΄ αυτόν. Κάποιες φορές κοιτάζει με ευχαρίστηση, κάποιες φορές το βλέμμα του αναγκάζεται να αλλάξει διαδρομή. Να κρυφτεί. Από τον φόβο της αποτυχίας. Από το μεγάλο βαρίδιο ενός πιθανού λάθους που ίσως κάνει.
Δημήτρης Μακαλιάς- Μίνως Θεοχάρης: Smiley, γιατί απέναντι στον έρωτα είμαστε όλοι ίσοι!
21.01.2016 16:21
Smiley. Έμαθες τα νέα; Από emoticon το έκαναν θεατρική παράσταση. Στο θέατρο Άβατον στο Γκάζι. Κατάλαβες; Η κίτρινη φατσούλα που γελάει. Εν συντομία...είμαι χαρούμενος. Για να μην γράφουμε και πολλά! Τα λέμε όλα με άνω και κάτω τελεία, διάστημα, παρένθεση που κλείνει.
Ακύλλας Καραζήσης: Αναζητούνται: πίστη, αγάπη, ελπίδα
23.12.2015 16:41
Το Πίστη, Αγάπη, Ελπίδα αντανακλά πλήρως την εκποίηση όλων των πραγμάτων για χάρη του κέρδους. Η γλώσσα του κειμένου του Χόρβατ στα γερμανικά εκφράζει ακριβώς αυτό το πράγμα: όλα τα κλισέ που πλαισιώνουν, που στοιχειοθετούν μια τέτοια κοινωνία που είναι προσανατολισμένη στο κέρδος, που δείχνει απαξίωση σε οτιδήποτε, ακόμα και στο ανθρώπινο σώμα, μπροστά στα λεφτά. Ο πιο δυνατός επιζεί, ο πιο αδύναμος κυριολεκτικά «ψοφάει». Νομίζω πως το έργο έχει πάρα πολύ σχέση με αυτό που ζούμε σήμερα.
Λίλα Μπακλέση:  Η δική μου «Γκάμπυ»
08.12.2015 16:26
Κλεισμένοι σε έναν εργοστασιακό χώρο, έξω η ζέστη αφόρητη, προσπαθούμε να κατανοήσουμε αυτή τη γυναίκα. Όλοι μαζί. Καφέδες, μπισκότα, τσιγάρα, τοστάκια, ταπεράκια. Διαφωνίες, γέλια, αρχίζουμε να γνωρίζουμε ο ένας τον άλλο. Τα ταψιά του Αγγέλου, μισό τυρόπιτα ,μισό σπανακόπιτα. Τα αγόρια τρέχουν σε ακροάσεις, αναμονή. Τα καταφέρνουν. Η διαδρομή γεμάτη δυσκολίες αλλά και αισιοδοξία. Αλλάζουμε, σκεφτόμαστε σαν εκείνη, πιο ελεύθερα.