Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016
Είδαμε το «Amor» του Θεόδωρου Τερζόπουλου στο Θέατρο Άττις
Δημοσίευση: Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2014 12:03
Είδαμε το «Amor» του Θεόδωρου Τερζόπουλου στο Θέατρο Άττις

«Εδώ, στη σκηνή του θεάτρου, στης Ευρώπης τον πάτο, τα πουλώ όλα», κραυγάζει απελπισμένα το πρόσωπο που στέκεται στην άκρη ενός γρανιτένιου σωλήνα.  

 

Μία γυναικεία μορφή, βρίσκεται θαμμένη μέχρι τη μέση στην συμβολιστική μαύρη κατασκευή, έτοιμη να παραδοθεί σε έναν αόρατο εχθρό, ξεπουλώντας ό,τι υλικό και πνευματικό της ανήκει, σαν φόρο τιμής ή θυσία στην σκληρή και υπολογιστική εποχή. Την ίδια στιγμή, ένας άνδρας ακροπατεί στο κενό, χωρίς να βλέπει ή να ακούει τίποτε περισσότερο από αριθμούς, κέρδη και εξισώσεις. Όταν αυτή θα αρχίσει την υλιστική απογύμνωση πουλώντας τα πάντα, εκείνος θα δει τις μετοχές της να ανεβαίνουν στο ιδιότυπο χρηματιστήριο που του κυριεύει το νου και τότε θα την υπολογίσει ως ύπαρξη και αξία. Όταν όμως η μαύρη υψικάμινος φυλακίσει και εξαφανίσει για πάντα την γυναίκα, ο άνδρας θα συνειδητοποιήσει ότι πιθανώς η ομορφιά κρύβεται αλλού και θα αναζητήσει με τρόπο παθιασμένο την αγάπη, ουρλιάζοντας «Amor».

 

Οι δουλειές του Θεόδωρου Τερζόπουλου αποτελούν μαθήματα θεατρικής αισθητικής, ακριβείας και φλέγοντος κοινωνικού προβληματισμού. Αν και κατατάσσονται πολύ πάνω από τον μέσο όρο, δεν απομακρύνονται από ό,τι μας αφορά, παρά αναφέρονται με ευφυή και συμβολικό τρόπο στο σήμερα και στις διαχρονικές ανθρώπινες ανησυχίες. Για να είμαστε ειλικρινείς, το θεατρικό σύμπαν του Τερζόπουλου δεν προσεγγίζεται από όλους με την ίδια ευκολία, χωρίς φυσικά αυτό να αποτελεί κάτι αρνητικό. Πρόκειται για ένα συναρπαστικό κράμα εικόνων, ερμηνευτικής μεθόδου (την περίφημη ιδιαίτερη μέθοδό του, συνδυασμό από παραστάσεις αρχαίων αγγείων και πυρρίχιου χορού, μέχρι ιαπωνικού Νο και ασιατικού θεάτρου, που έχει διδαχθεί σε πανεπιστήμια και θεατρικές σχολές ανά την υφήλιο), εικαστικών συνθέσεων και συμβολισμών, που απαιτεί μία εξοικείωση όχι με το θέατρο γενικά, αλλά με την ίδια την εργασία και έρευνα του σκηνοθέτη. Και αυτές οι καλλιτεχνικές ιδιαιτερότητες είναι που του έχουν χαρίσει καταξίωση και παγκόσμια αναγνώριση.

 

Στο Amor διερευνάται η οικονομική διάσταση που έχουν πάρει οι ζωές μας και πώς χειραγωγεί η εξουσία του χρήματος το μυαλό και τις ανθρώπινες συμπεριφορές. Σε μια αφαιρετική κατάσταση και με εξπρεσιονιστικό τρόπο, το αρσενικό πληκτρολογεί και υπολογίζει αέναα, βρισκόμενο σε αριθμητικό οργασμό, με διονυσιακές κινήσεις μαριονέτας, τα ποσά που προστίθενται κάθε στιγμή σε ένα αόρατο διεθνές χρηματιστήριο. Ενώ το θηλυκό, εκλιπαρεί μηχανικά, με μία σαρδόνια μάσκα γέλιου, να πουληθεί και να εξαγοραστεί για να κερδίσει μία θέση σε αυτό το τρομακτικό σύστημα καταμέτρησης της αξίας. Θα χορέψει εκστατικό ταγκό, φορώντας ένα κατακόκκινο φόρεμα, στο χρώμα του έρωτα, που σπάει το κυρίαρχο μαύρο του ζόφου, λίγο πριν αιχμαλωτιστεί στην ιδιότυπη φυλακή της.

 

Το τελικό κείμενο του Θανάση Αλευρά, είναι αποτέλεσμα απογύμνωσης ενός σεναρίου πολλών σελίδων, από το οποίο έμεινε ένας βασικός ουσιαστικός σκελετός. Συμπύκνωσε το επιδιωκόμενο νόημα, με τους αφαιρετικούς μονολόγους των ηρώων και τα σαρκαστικά λογοπαίγνια τύπου «success – sex», τα οποία έδεσαν αρμονικά με τους ηλεκτρονικούς ήχους του Παναγιώτη Βελιανίτη (ήχοι που έκαναν εμφανή μια επιρροή από τις δημιουργίες του Ξενάκη). 

 

Η Αγλαΐα Παππά, είναι ηθοποιός με τρομακτική εσωτερικότητα, νεύρο και ακρίβεια. Η υποκριτική της θυμίζει και τονίζει πόσο εύπλαστος πρέπει να είναι ένας ηθοποιός. Έχει αξιοζήλευτο συγχρονισμό κίνησης και λόγου και μαζί με τον Αντώνη Μυριαγκό, όπου η ερμηνευτική του πυγμή, ο απόλυτος έλεγχος του σώματος και η γενική εξωστρέφεια, κουμπώνουν άψογα με τις απαιτήσεις του Θεόδωρου Τερζόπουλου, επιτυγχάνουν έναν εξαιρετικό συνδυασμό υποκριτικής και πληρότητας. Θα είχε ενδιαφέρον να τους παρακολουθήσουμε μαζί σε κάτι διαφορετικό και στο μέλλον.

 

«Amor» φωνάζει ο άνδρας και αρχίζει να σκαρφαλώνει σαν να αναζητά απεγνωσμένα και τυφλά τον έρωτα που στερήθηκε λόγω χρόνιου λήθαργου. Και θυμίζει το ουρλιαχτό του, την γενική αποζήτηση του ανθρωπισμού σε μία εποχή γενικευμένης νάρκης. 

 

 

Το Amor, η μεγάλη επιτυχία της περσινής χρονιάς, σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου, επαναλαμβάνεται στο Θέατρο Άττις για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Εκτύπωση
Περισσότερα
«Το ’21»: Ελληνική Επανάσταση σε ροκ τόνους
22.11.2016 12:09
Τι μουσικές θα συνόδευαν ιδανικά την Ελληνική Επανάσταση; Παραδοσιακοί ήχοι όπως τους έχουμε συνηθίσει ή μήπως οι ροκ και πανκ αποχρώσεις αποτελούν ένα πιο ταιριαστό «χαλί» στα γεγονότα; Ο Άρης Μπινιάρης φαίνεται να απαντά σε αυτήν την απορία, μέσα από «Το ’21», μια παράσταση που ύστερα από τη μεγάλη επιτυχία της σε Φεστιβάλ Αθηνών και Gazarte, την βρίσκουμε αυτή τη φορά στο θέατρο Πορεία.
Είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών: Top Girls, Αλέξης Ρίγλης
28.07.2016 14:58
Σε μια εποχή που κυλάει με φρενήρεις ρυθμούς, τα διλήμματα και οι ενδοιασμοί που γεννιούνται στη σύγχρονη γυναίκα είναι πολλαπλοί. Ζητήματα όπως η επιλογή καριέρας ή οικογένειας ή η κοινωνική ανέλιξη με πολλά θύματα και σκληρές συνέπειες, είναι μόνο μερικά από όσα αναδύθηκαν τα χρόνια της έντονης ανάγκης για χειραφέτηση. Στον απόηχο όλων αυτών των κοινωνικών συγκυριών, αλλά ταυτόχρονα την περίοδο ενός πολιτικού αναβρασμού, η Caryl Churchill γράφει τα «Top Girls», με τα οποία εξερευνά ένα σύνολο φεμινιστικών ανησυχιών και επιδιώκει να απομυθοποιήσει τις κατηγορίες της τάξης και του φύλου, προκειμένου να συμβάλει στην πολιτική μεταμόρφωση των γυναικών.
«Τρεις αδερφές»: Ζωές γεμάτες ανεκπλήρωτες προσδοκίες
23.05.2016 17:11
Από τα πιο αναγνωρίσιμα έργα του Τσέχωφ, οι «Τρεις αδερφές», αφηγούνται το ταξίδι τριών γυναικών σε ένα σύμπαν πλημμυρισμένο συναισθήματα και τρυφερές, ανεκπλήρωτες προσδοκίες.
«Χειρόγραφο» - Χάρις Αλεξίου: Απολογισμός μιας μεγάλης πορείας
15.04.2016 11:27
«Σήμερα ήταν τρύγος και πατήσαμε σταφύλια», είναι η πρώτη φράση που ακούγεται από το στόμα της γυναίκας που μπαίνει κρατώντας στα χέρια ένα ηλεκτρονικό σημειωματάριο, του οποίου η οθόνη είναι το μοναδικό πράγμα που φωτίζει το πρόσωπό της στο πυκνό σκοτάδι. Ξεκινά τότε μια επισκοπική απαρίθμηση γεγονότων της πρώιμης ζωής της. «Σήμερα η γιαγιά έφτιαξε τηγανίτες και έβαλε πετιμέζι», «Σήμερα ο μπαμπάς είναι άρρωστος», «Σήμερα η μαμά έβαψε τα ρούχα μαύρα για να είναι έτοιμα», «Σήμερα ο μπαμπάς πήγε στην εκκλησία, γύρισε και πέθανε».
«Άννα Καρένινα»: Καταστροφικά πάθη στην Ρωσία του 19ου αιώνα
08.04.2016 15:45
Ακόμα και όποιος δεν έχει ποτέ πιάσει στα χέρια του το μυθιστόρημα του Τολστόι, γνωρίζει επιγραμματικά την τραγική ιστορία της ηρωίδας που απελπισμένη έπεσε στις ράγες του τρένου, αποζητώντας διέξοδο στα βασανιστικά της διλήμματα και αμφιθυμίες. Το βιβλίο αποτελεί ψηφιδωτό της ρωσικής κοινωνίας του 19ου αιώνα, ενώ την κεντρική του πλοκή, αποτελεί το ερωτικό δράμα μιας νέας και όμορφης γυναίκας, της Άννας, η οποία αδυνατώντας να ζήσει όπως πραγματικά επιθυμεί κοντά στο πρόσωπο που αγαπά, πνίγεται μέσα στις κοινωνικές συμβάσεις.
«Το Κουκλόσπιτο»: Συναισθηματική αποκάλυψη με πρώιμη φεμινιστική χροιά
28.03.2016 13:36
Χρειάζονται μόνο λίγες μέρες ανελέητης συναισθηματικής πίεσης και εκβιαστικής αγωνίας για μια σύζυγο και μητέρα στην Σκανδιναβία του 19ου αιώνα, ώστε να αποφευχθεί η αναμενόμενη κατάρρευσή της και να αποκαλυφθεί ένας πηγαίος δυναμισμός και μια αναπάντεχη διάθεση για ανεξαρτησία. Η Νόρα είναι μια γυναίκα ευτυχισμένη και ικανοποιημένη με τον μέχρι τώρα συζυγικό βίο. Με μια φαινομενική αφέλεια, απολαμβάνει να ξοδεύει χρήματα για την οικογένειά της, γεγονός που εκνευρίζει τον άνδρα της, Τόρβαλντ.
«Victor-Victoria»: Ερωτικά μπερδέματα υπό τους ήχους της jazz
02.03.2016 16:20
Το τελευταίο διάστημα το μιούζικαλ βρίσκει στην Ελλάδα ένα πρόσφορο έδαφος για να αναδειχθεί και να αγαπηθεί εν τέλει από συντελεστές και κοινό. Χρειάστηκε πολύς χρόνος για να αναιρεθεί η αντίληψη μιας παλιακής αισθητικής ως προς το είδος και να επενδυθεί αρκετό χρήμα στις διάφορες παραγωγές, καθώς και εκσυγχρονισμός της σκηνοθετικής/ερμηνευτικής οπτικής τους. Ένα από τα πιο πολυδιαφημισμένα μιούζικαλ της φετινής σεζόν, το «Victor-Victoria», παίζεται αυτόν τον καιρό στο θέατρο Πάνθεον.
Φάουστ- Κατερίνα Ευαγγελάτου: Κριτική θεάτρου
03.02.2016 15:47
Ο Φάουστ του Γκαίτε αποτελεί πάντοτε μια μεγάλη πρόκληση τόσο για τους σκηνοθέτες που αναλαμβάνουν να φέρουν στα μέτρα ενός θεατρικού σκηνικού τον οργιαστικό κόσμο του Γερμανού δημιουργού, όσο και για τους ηθοποιούς που καλούνται να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις κάποιων από τους πιο διφορούμενους και απαιτητικούς ρόλους της παγκόσμιας δραματουργίας.