Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016
Μπετονένια παραλία - Βασίλης Μαυρογεωργίου: Κριτική θεάτρου
Δημοσίευση: Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014 15:46
Μπετονένια παραλία - Βασίλης Μαυρογεωργίου: Κριτική θεάτρου

Στην Αθήνα του 2088 οι άνθρωποι μένουν σε πανομοιότυπα σπίτια-κλουβιά, κάνουν συντονισμένες κινήσεις, ξυπνούν από τον ίδιο εφιάλτη, ψιθυρίζουν τις ίδιες λέξεις…

 

Κάπως έτσι ξεκινά το έργο «Μπετονένια παραλία » του Βασίλη Μαυρογεωργίου που ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά στο Skrow Theater στο Παγκράτι, βάζοντάς μας δυναμικά από την πρώτη κιόλας στιγμή στο κλίμα της πόλης στο μακρινό μέλλον.

 

Η Ακρόπολη είναι νησί και η πλατεία Ομονοίας έχει αντικατασταθεί από μια μπετονένια παραλία. Γιατί μπετονένια; Η πιο αυτονόητη απάντηση θα ήταν γιατί το φυσικό περιβάλλον έχει καταστραφεί από την ανθρώπινη αδηφαγία. Υπάρχει όμως κι ένας άλλος συμβολισμός: το μπετόν είναι οι άνθρωποι που έχουν σκληρύνει, έχουν γίνει συμπαγείς και αποτελούν τον βράχο πάνω στον οποίο στηρίζεται η κοινωνία έτσι όπως έχει πλέον διαμορφωθεί.

 

Στην καθημερινή ζωή τα πάντα είναι αυτοματοποιημένα, ακόμα και οι πιο απλές κι αυτονόητες κινήσεις όπως το χτένισμα, το ξύρισμα, η οδήγηση. Η ανθρώπινη επαφή έχει υποβαθμιστεί τόσο πολύ που δεν είναι καν απαραίτητη. Υπάρχει η γυναίκα-ρομπότ, προγραμματισμένη και πρόθυμη να εκτελέσει τις σεξουαλικές φαντασιώσεις του αγοραστή της. Όλοι ακολουθούν μαζικά μια βαρετή κι επαναλαμβανόμενη διαδρομή πιστεύοντας ότι «οι καλύτεροι απόγονοι είναι αυτοί που συνεχίζουν τις ίδιες πορείες».

 

Ο αρχηγός έχει ονομάσει τον εαυτό του Αλέκτορα, αφού όπως ο ίδιος διακηρύσσει, οι άνθρωποι χρειάζονται έναν αρχηγό για να τους προστατεύει και να τους αφυπνίζει όπως ακριβώς συμβαίνει και στα ζώα. Αλέκτωρ φυσικά είναι μόνο κατ’ όνομα, γιατί μέσα στον απολυταρχικό και ασφυκτικό κλοιό που έχει δημιουργήσει κρατά αλυσοδεμένα και φοβισμένα υποκείμενα-ανθρώπους χωρίς καμία βούληση και προσωπικότητα που έχουν μία και μοναδική υπέρτατη αξία: τη χρησιμότητα.

 

Η πολιτεία χορηγεί σε όλους καθημερινά ένα χάπι που διατηρεί την ανθρώπινη υπόστασή τους. Σε όποιον δεν υπακούσει ή πάψει να είναι χρήσιμος, σταματά να του δίνει το χάπι και τον καταδικάζει σε γενετικό υποβιβασμό: ο άνθρωπος εκφυλίζεται και μετατρέπεται σιγά σιγά σε ποντίκι, σκύλο ή οποιοδήποτε άλλο ζώο, διαφορετικό κάθε φορά.

 

Φόβο όμως δεν έχουν μόνο οι υποταγμένοι. Έχουν και τα ίδια τα απολυταρχικά καθεστώτα που παρακολουθούν τους πάντες και καταδικάζουν σε θάνατο οποιονδήποτε τολμήσει να τα αμφισβητήσει.

 

Μέσα σ’ αυτό το δυσοίωνο κλίμα γνωρίζουμε τον Μηνά, τον κεντρικό χαρακτήρα του έργου, τον οποίο ερμηνεύει εξαιρετικά ο Β. Μαυρογεωργίου. Ο Μηνάς μοιάζει να μην ανήκει στην εποχή που γεννήθηκε. Θέλει να είναι διαφορετικός, να επαναστατήσει, να σπάσει τα αόρατα δεσμά και να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο. Στη σκηνή της ανάκρισης απαντά με ειλικρίνεια ότι «δεν δένεται με τα αντικείμενα, δένεται με τους άλλους γύρω του». Αρχικά μοιάζει αφελής και παθητικός, αλλά τελικά αποδεικνύεται ο γενναιότερος όλων, αφού δέχεται να πληρώσει το ακριβό τίμημα της επιλογής του.

 

Οι υπόλοιποι συντελεστές (Κατερίνα Μαυρογεώργη, Δανάη Επιθυμιάδη, Σεραφείμ Ράδης) δίνουν επίσης πολύ εύστοχες ερμηνείες πετυχαίνοντας την εναλλαγή πολλών ρόλων τόσο σωματικά όσο και με τη χροιά της φωνής τους και πλάθοντας ευδιάκριτα διαφορετικούς χαρακτήρες.

 

Ο Β. Μαυρογεωργίου διανθίζει το έργο του με μοτίβα γνώριμα στην ελληνική κοινωνία και νοοτροπία: ο πρωταγωνιστής δωροδοκεί τον ιδιοκτήτη για να αγοράσει ένα διαμέρισμα μεγαλύτερο από αυτό που του αντιστοιχεί ενώ οι γονείς του δίνουν αγώνα για να τον πείσουν να μην αφήσει την υψηλόβαθμη θέση του χαράσσοντας τη δική του πορεία. Σε αυτό το σημείο απολαυστικό είναι το εύρημα με τα βιντεοκορμιά των δύο γονιών μέσω του οποίου αναδεικνύεται το πόσο έχει χαθεί η άμεση επαφή κι επικοινωνία. Κωμική νότα αποτελεί και η σκηνή με τη ρομποτική γυναίκα, χιουμοριστικά ερμηνευμένη από τη Δανάη Επιθυμιάδη.

 

Το τέλος των δύο ηρώων δεν δίνεται ξεκάθαρα. Η διττή ερμηνεία αφήνεται στην κρίση του θεατή. Ωστόσο, μένει μια αίσθηση ότι η τελική λύση έρχεται κάπως βιαστικά και απότομα.

 

Η σκηνοθεσία ακολουθεί γρήγορους ρυθμούς και οι σκηνές εναλλάσσονται με ταχύτητα. Καίρια η συμβολή του φωτισμού (Στέλλα Κάλτσου) που αφήνει τους χαρακτήρες να κινούνται άλλοτε στο απόλυτο σκοτάδι κι άλλοτε στο ημίφως. Ταιριαστή και η μουσική του Φοίβου Δεληβοριά. Σε γενικές γραμμές, η παράσταση ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ και τον σουρεαλισμό και δίνει τροφή για προβληματισμό χωρίς να κουράζει και χωρίς να βαραίνει ψυχολογικά τον θεατή.

 

Παρ’ όλο που συνήθως τα φουτουριστικά έργα είναι απαισιόδοξα, η ιστορία μας αποπνέει αέρα αισιοδοξίας. Πάντα θα υπάρχουν κάποιοι, έστω και λίγοι, που θα πηγαίνουν κόντρα στην εποχή τους, δεν θα ακολουθούν το ρεύμα και θα ονειρεύονται ένα πιο ανθρώπινο μέλλον. «Οι κοινωνίες είναι κι αυτές θνητές όπως οι άνθρωποι. Πεθαίνουν κι αφήνουν πίσω τους ερείπια». Πάνω σ’ αυτά τα ερείπια, η δυνατότητα αλλαγής ακόμα κι αν όλα ξαναρχίσουν από το μηδέν, αποτελεί μια πραγματικότητα.

 

 

*Το Skrow Theater παρουσιάζει για δεύτερη χρονιά, το έργο του Βασίλη Μαυρογεωργίου με τίτλο «Μπετονένια παραλία». ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Εκτύπωση
Περισσότερα
«Για μια ανάσα»: Ελεύθερη πτώση σε μια Ευρώπη που ρημάζει
11.11.2016 17:10
Η Βρετανίδα συγγραφέας Ζίνι Χάρις τοποθετεί δύο γυναίκες στο επίκεντρο αυτού του απρόβλεπτου ταξιδιού. Σίγουρα χωρίς το έξυπνο και συχνά πικρό χιούμορ, η δυσοίωνη διαπίστωση για το μέλλον της ανθρωπότητας θα ήταν πολύ βαριά. Όσο η πλοκή προχωρά, τα μηνύματα έρχονται πιο συμπυκνωμένα, πιο ωμά και πιο κοντά στο σήμερα. Σε μια Ευρώπη που διαλύει τους τραπεζικούς κανόνες, ερημώνει τους δρόμους, μπερδεύει και κρατά μάτια και σύνορα κλειστά, ο καθένας από εμάς θα μπορούσε να γίνει ο ανώνυμος μετανάστης μέσα στη βάρκα που πασχίζει να φτάσει στη στεριά.
Φρόυντ και Χίτλερ: Μια υποθετική συνάντηση που ίσως άλλαζε την ιστορία
14.10.2016 17:07
Θα μπορούσατε να φανταστείτε τον Αδόλφο Χίτλερ, τον άνθρωπο που έγραψε τις μελανότερες σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας να ξεστομίζει τη λέξη «φόβος»; Να αγωνιά και να ικετεύει για μια πρόβλεψη σχετικά με τη δική του κλινική περίπτωση; Ο Γερμανός συγγραφέας Άρνολντ Μπέρνφελντ εμπνέεται το έργο του «Ο μικρός Χίτλερ» μπλέκοντας μυθοπλαστικά και βιογραφικά στοιχεία από τα παιδικά κι εφηβικά χρόνια του Χίτλερ και με αρκετή φαντασία φέρνει αντιμέτωπους στην αρένα - κυριολεκτικά και μεταφορικά - δύο «θηρία» της σύγχρονης ιστορίας, έναν κορυφαίο ψυχαναλυτή κι έναν κορυφαίο δικτάτορα.
«Φιλοκτήτης»: Όταν η ποίηση συναντά τον αρχαίο μύθο του Σοφοκλή
23.09.2016 17:52
Με αφορμή τον δραματικό μονόλογο του Γιάννη Ρίτσου «Φιλοκτήτης», βρέθηκα για δεύτερη φορά στο παραδοσιακό πλακιώτικο Βρυσάκι με την εσωτερική αυλή, τη σκαλιστή σκάλα και τις ξύλινες καρέκλες του να φυσούν ένα φθινοπωρινό αεράκι άλλης εποχής. Και πάλι σε έργο του σκηνοθέτη και ηθοποιού Ένκε Φεζολλάρι, που μετά τη Μπερνάρντα Άλμπα του επιστρέφει ερμηνεύοντας ένα υπέροχο και βαθύ κείμενο.
«Επτά επί Θήβας»: Όταν το πάθος για εξουσία νικά την αδελφική αγάπη
08.09.2016 13:43
Ο Ετεοκλής βρίσκεται μόνος στη σκηνή. Μοιάζει προβληματισμένος, σιωπηλός, φοβισμένος. Είναι όμως και ο περήφανος ηγέτης και υπερασπιστής της πόλης των Θηβών, την οποία οφείλει να προφυλάξει με κάθε κόστος από την επίθεση του αδελφού του Πολυνείκη που κινείται εναντίον της έχοντας συγκεντρώσει έξι ακόμη βασιλείς.
«Πλάτωνα, Απολογία Σωκράτη»: Μια ρεαλιστική απεικόνιση του πλατωνικού κειμένου σε πραγματικό χρόνο
22.07.2016 16:50
Στο θέατρο Βράχων το σκηνικό είναι λιτό, όπως υπήρξε και ολόκληρος ο βίος του Σωκράτη: μια καρέκλα και μια κλεψύδρα, μέσα από την οποία ο ήχος της σταγόνας συνοδεύει ως μοναδικό εφέ τον τελευταίο λόγο του φιλόσοφου, την περίφημη «Απολογία» του.
«Γκιακ»: Μνήμες πολέμου και ένας αγώνας εξιλέωσης
21.06.2016 17:15
Γκιακ. Αρβανίτικη λέξη, βαριά και τραχιά, τόσο στην προφορά όσο και στο νόημα που περικλείει. Είναι πρωτίστως το αίμα το συγγενικό, το κοινό, που ενώνει τους ανθρώπους. Είναι ακόμα το αίμα που χωρίζει, που κάνει τους ανθρώπους εχθρούς: αυτό που χύνεται από φόνο για λόγους εκδίκησης, για λόγους τιμής, για έναν άγραφο νόμο που συνεχίζεται και διαιωνίζεται.
«Ξένοι»: Τρεις γενιές κι ένας αέναος φαύλος κύκλος
23.05.2016 15:01
Ξένοι. Μια λέξη κοφτή, καθημερινή, πολυχρησιμοποιημένη, που περικλείει μέσα της κάτι πολύ κοντινό και οικείο και ταυτόχρονα απόμακρο και απορριπτικό. Εννοιολογικά μπορεί να διαβαστεί σε τουλάχιστον τρία επίπεδα: ένας άνθρωπος άγνωστος, η απομόνωση μέσα στην κοινωνία ή το οικογενειακό περιβάλλον, η αποσύνδεση από τον πυρήνα της ύπαρξής μας.
«Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί»: Υπαρξιακές συγκρούσεις και απολογισμός της ζωής και της τέχνης
25.04.2016 15:45
Μπορεί ένας άνθρωπος νεκρός εσωτερικά να αναστηθεί μέσω του θανάτου; Αξίζει η τέλεια αφοσίωση σε κάτι - έστω υψηλό και ιδεατό - αν το τίμημα είναι μια ολόκληρη ζωή χαμένη; Και πού οδηγεί η επίπονη αναμέτρηση ενός καλλιτέχνη με την τέχνη του;