Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016
Ένας ήρωας με παντόφλες - Γιάννης Μπέζος: Κριτική θεάτρου
Δημοσίευση: Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014 14:25
Ένας ήρωας με παντόφλες - Γιάννης Μπέζος: Κριτική θεάτρου

Η περίεργη εποχή που διανύουμε, έχει επηρεάσει σε σημαντικό βαθμό την επιλογή των έργων στα ελληνικά θέατρα. Τις περισσότερες φορές, πρόκειται για σύγχρονα κείμενα που πιάνουν τον παλμό των κοινωνικοπολιτικών γεγονότων, ή για πιο παλιά, τα οποία αποδεικνύονται άκρως περιγραφικά και οικεία στο «σήμερα», μέσα από το πρίσμα του «τότε».

 

Ένα τέτοιο κείμενο είναι και το «Ένας ήρωας με παντόφλες», που αν και φαντάζει παλαιικής υφής, έχει κάποιες σημαντικά επίκαιρες προεκτάσεις, που κεντρίζουν το ενδιαφέρον. Το δίδυμο Σακελλάριου-Γιαννακόπουλου, δημιούργησε το 1947, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου, μία γλυκόπικρη αιχμηρή κωμωδία , που χωρίς περιττά φτιασιδώματα ή βεβιασμένο χιούμορ, ανέδειξε σε μεγάλο βαθμό αρκετά γνωρίσματα της κοινωνίας και της επικρατούσας νοοτροπίας, που φτάνουν στις μέρες μας δυστυχώς σχεδόν αναλλοίωτα.

 

Ο απόστρατος Λάμπρος Δεκαβάλλας, που πολέμησε με γενναιότητα και αγνή αγάπη για την πατρίδα, ζει πλέον φτωχικά με τη σύζυγο και την μοναχοκόρη τους, προσπαθώντας να τα βγάλουν πέρα με την τιμητική σύνταξη που του έδωσε το κράτος. Η ήρεμη καθημερινότητα θα αναταραχθεί όταν θυμηθεί την ύπαρξή του ο κρατικοδίαιτος ξάδερφός του, που του ανακοινώνει με περηφάνια πως θα στηθεί άγαλμα έξω από το σπίτι για να υμνηθεί η προσφορά του στον αγώνα. Δεν θα αργήσει όμως να ανακαλύψει την κομπίνα που έχει στηθεί εις βάρος του ονόματός του καθώς και την εξαπάτηση της αγαπημένης του κόρης από τον ίδιο της τον αρραβωνιαστικό. Με πληγωμένο εγωισμό, μα πάντα πιστός στις αρχές του, θα συνεχίσει να πορεύεται όσο δυναμικά μπορεί, αποτελώντας το στήριγμα της οικογένειάς του.

 

Η κοινωνικοπολιτική σάτιρα , πηγαία, καλοστημένη, στηρίζεται στους χαρακτήρες-τύπους, που ενώ φαινομενικά αντιμετωπίζουν με χιούμορ τις όποιες ασχήμιες, πίσω από τα λόγια, καθρεφτίζονται η απογοήτευση και η πίκρα. Η άρνηση του ήρωα να παραδώσει το σπαθί του, καθώς και οι οικονομικές θυσίες για την υγεία της κόρης του, παραπέμπουν σε μια προσωπική μάχη που πρέπει να δίνεται χωρίς μεσάζοντες.

 

Ο Γιάννης Μπέζος σκηνοθετεί και ερμηνεύει τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Η σκηνοθετική οπτική του είναι προβλέψιμη, ωστόσο ευθύβολη, γρήγορη και ευχάριστη. Θετικό το γεγονός ότι δεν πλατειάζει, ούτε φορτώθηκε με ευρήματα για να κερδίσει εντυπώσεις , παρά έμεινε πιστή στην απλότητα και την δυναμική του κειμένου. Τα σκηνικά και τα κοστούμια του Γιώργου Πάτσα είναι τυπικά, με ατμόσφαιρα εποχής, χωρίς πρωτοτυπίες.

 

Ο Γιάννης Μπέζος, στήνει τον Δεκαβάλλα, με τις γνωστές κωμικές του φόρμες, που τον έκαναν αγαπητό στο κοινό, όμως αποτελούν ευχάριστες ερμηνευτικές στιγμές οι δραματικές του εξάρσεις, κάτι που δημιουργεί αναμονή για την ενσάρκωση ενός πιο τραγικού ήρωα στο μέλλον. Η Δάφνη Λαμπρόγιαννη, πλάθει εύστοχα και με απλότητα το ρόλο της υπομονετικής, μα κατά βάθος πικραμένης συζύγου. Καλοί και ευχάριστοι, χωρίς εκπλήξεις οι Τάσος Γιαννόπουλος, Κώστας Φλωκατούλας και Δημήτρης Κανέλλος. Οι Αμαλία Νίνου και Αλμπέρτο Φαίς ερμήνευσαν ήπια τους ρόλους τους, ενώ κάπως αμήχανες, αν και με καλές προθέσεις ήταν η Ντένια Στασινοπούλου και η Ελένη Τσιμπρικίδου. Σπιρτόζος ο Δημήτρης Λιόλιος στο διπλό ρόλο του γιατρού και του παλιατζή.

 

Ο «Ήρωας» του Βρετάνια, αν και φέρει σημάδια της εποχής που δημιουργήθηκε, καταφέρνει να ξεπεράσει το χρονικό σκόπελο και να αποδώσει το γενικό πνεύμα μιας κοινωνίας που βάλλεται από πονηριά και εγωπάθεια, ενώ δικαιώνει έστω αργά, όποιον αντέχει και συνεχίζει παρά τις αντιξοότητες. 

Εκτύπωση
Περισσότερα
«Δεύτερη φωνή»: Μια κοινωνία γεμάτη απωθημένα
07.12.2016 12:18
Η κρίση και η περίοδος που τη γέννησε, τροφοδοτεί αρκετά συχνά το θέατρό μας, δίνοντας στους δημιουργούς διάφορες αφορμές για δραματουργικούς σχολιασμούς. Ένα τέτοιο έργο, είναι και η «Δεύτερη φωνή» του Μιχάλη Ρέππα και του Θανάση Παπαθανασίου, που απεικονίζει με απόλυτο ρεαλισμό, την ελληνική κοινωνία που παρακμάζει σταθερά, μέσα από τον πιο «ισχυρό» πυρήνα της: την οικογένεια.
«Το ’21»: Ελληνική Επανάσταση σε ροκ τόνους
22.11.2016 12:09
Τι μουσικές θα συνόδευαν ιδανικά την Ελληνική Επανάσταση; Παραδοσιακοί ήχοι όπως τους έχουμε συνηθίσει ή μήπως οι ροκ και πανκ αποχρώσεις αποτελούν ένα πιο ταιριαστό «χαλί» στα γεγονότα; Ο Άρης Μπινιάρης φαίνεται να απαντά σε αυτήν την απορία, μέσα από «Το ’21», μια παράσταση που ύστερα από τη μεγάλη επιτυχία της σε Φεστιβάλ Αθηνών και Gazarte, την βρίσκουμε αυτή τη φορά στο θέατρο Πορεία.
Είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών: Top Girls, Αλέξης Ρίγλης
28.07.2016 14:58
Σε μια εποχή που κυλάει με φρενήρεις ρυθμούς, τα διλήμματα και οι ενδοιασμοί που γεννιούνται στη σύγχρονη γυναίκα είναι πολλαπλοί. Ζητήματα όπως η επιλογή καριέρας ή οικογένειας ή η κοινωνική ανέλιξη με πολλά θύματα και σκληρές συνέπειες, είναι μόνο μερικά από όσα αναδύθηκαν τα χρόνια της έντονης ανάγκης για χειραφέτηση. Στον απόηχο όλων αυτών των κοινωνικών συγκυριών, αλλά ταυτόχρονα την περίοδο ενός πολιτικού αναβρασμού, η Caryl Churchill γράφει τα «Top Girls», με τα οποία εξερευνά ένα σύνολο φεμινιστικών ανησυχιών και επιδιώκει να απομυθοποιήσει τις κατηγορίες της τάξης και του φύλου, προκειμένου να συμβάλει στην πολιτική μεταμόρφωση των γυναικών.
«Τρεις αδερφές»: Ζωές γεμάτες ανεκπλήρωτες προσδοκίες
23.05.2016 17:11
Από τα πιο αναγνωρίσιμα έργα του Τσέχωφ, οι «Τρεις αδερφές», αφηγούνται το ταξίδι τριών γυναικών σε ένα σύμπαν πλημμυρισμένο συναισθήματα και τρυφερές, ανεκπλήρωτες προσδοκίες.
«Χειρόγραφο» - Χάρις Αλεξίου: Απολογισμός μιας μεγάλης πορείας
15.04.2016 11:27
«Σήμερα ήταν τρύγος και πατήσαμε σταφύλια», είναι η πρώτη φράση που ακούγεται από το στόμα της γυναίκας που μπαίνει κρατώντας στα χέρια ένα ηλεκτρονικό σημειωματάριο, του οποίου η οθόνη είναι το μοναδικό πράγμα που φωτίζει το πρόσωπό της στο πυκνό σκοτάδι. Ξεκινά τότε μια επισκοπική απαρίθμηση γεγονότων της πρώιμης ζωής της. «Σήμερα η γιαγιά έφτιαξε τηγανίτες και έβαλε πετιμέζι», «Σήμερα ο μπαμπάς είναι άρρωστος», «Σήμερα η μαμά έβαψε τα ρούχα μαύρα για να είναι έτοιμα», «Σήμερα ο μπαμπάς πήγε στην εκκλησία, γύρισε και πέθανε».
«Άννα Καρένινα»: Καταστροφικά πάθη στην Ρωσία του 19ου αιώνα
08.04.2016 15:45
Ακόμα και όποιος δεν έχει ποτέ πιάσει στα χέρια του το μυθιστόρημα του Τολστόι, γνωρίζει επιγραμματικά την τραγική ιστορία της ηρωίδας που απελπισμένη έπεσε στις ράγες του τρένου, αποζητώντας διέξοδο στα βασανιστικά της διλήμματα και αμφιθυμίες. Το βιβλίο αποτελεί ψηφιδωτό της ρωσικής κοινωνίας του 19ου αιώνα, ενώ την κεντρική του πλοκή, αποτελεί το ερωτικό δράμα μιας νέας και όμορφης γυναίκας, της Άννας, η οποία αδυνατώντας να ζήσει όπως πραγματικά επιθυμεί κοντά στο πρόσωπο που αγαπά, πνίγεται μέσα στις κοινωνικές συμβάσεις.
«Το Κουκλόσπιτο»: Συναισθηματική αποκάλυψη με πρώιμη φεμινιστική χροιά
28.03.2016 13:36
Χρειάζονται μόνο λίγες μέρες ανελέητης συναισθηματικής πίεσης και εκβιαστικής αγωνίας για μια σύζυγο και μητέρα στην Σκανδιναβία του 19ου αιώνα, ώστε να αποφευχθεί η αναμενόμενη κατάρρευσή της και να αποκαλυφθεί ένας πηγαίος δυναμισμός και μια αναπάντεχη διάθεση για ανεξαρτησία. Η Νόρα είναι μια γυναίκα ευτυχισμένη και ικανοποιημένη με τον μέχρι τώρα συζυγικό βίο. Με μια φαινομενική αφέλεια, απολαμβάνει να ξοδεύει χρήματα για την οικογένειά της, γεγονός που εκνευρίζει τον άνδρα της, Τόρβαλντ.
«Victor-Victoria»: Ερωτικά μπερδέματα υπό τους ήχους της jazz
02.03.2016 16:20
Το τελευταίο διάστημα το μιούζικαλ βρίσκει στην Ελλάδα ένα πρόσφορο έδαφος για να αναδειχθεί και να αγαπηθεί εν τέλει από συντελεστές και κοινό. Χρειάστηκε πολύς χρόνος για να αναιρεθεί η αντίληψη μιας παλιακής αισθητικής ως προς το είδος και να επενδυθεί αρκετό χρήμα στις διάφορες παραγωγές, καθώς και εκσυγχρονισμός της σκηνοθετικής/ερμηνευτικής οπτικής τους. Ένα από τα πιο πολυδιαφημισμένα μιούζικαλ της φετινής σεζόν, το «Victor-Victoria», παίζεται αυτόν τον καιρό στο θέατρο Πάνθεον.